Τα πιο σημαντικά πρωταθλήματα του Νταβίντ Τρεζεγκέ ήταν στη Β’ εθνική

Καναβάρο, Τζαμπρότα, Ζλάταν, Βιεϊρά, Τουράμ. Ποιο το κοινό τους; Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές. Συμπαίκτες στη Γιούβε. Έφυγαν όταν αυτή υποβιβάστηκε. Κανείς δεν μπορεί να τους κακοχαρακτηρίσει, ειδικά τους μη-Ιταλούς που δεν γεννήθηκαν ως οπαδοί της Γηραιάς Κυρίας. Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να μην θαυμάσει περισσότερο αυτούς που έμειναν πίσω. Και ανάμεσά τους και ένας παίκτης

Continue Reading →

Στη Βολιβία, στα 4.150 μέτρα, είναι Always Ready

Είχε περάσει σχεδόν μισός χρόνος από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος του Τσάκο, όταν δηλαδή η ομάδα του σημερινού μας θέματος ιδρύθηκε. Ένας πόλεμος ανάμεσα στην Παραγουάη και τη Βολιβία. Μια διαμάχη που μπορεί να μην είναι τόσο γνωστή στην Ευρώπη, αλλά ήταν αρκετά σκληρή, ανάμεσα σε δυο αρκετά φτωχές χώρες που πίστευαν ότι η

Continue Reading →

Η χαρά του λαού

Στις 20 Γενάρη του 1983, ο απένταρος και τσακισμένος από το αλκοόλ Γκαρίντσα, καταλήγει σε νοσοκομείο της Βραζιλίας. Πεθαίνει μόνος, με έναν ορό στο χέρι και το βλέμμα απλανές, χαμένο εδώ και χρόνια στα περασμένα μεγαλεία, στις μέρες που ήταν “η χαρά του λαού”. Ο Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος, γεννήθηκε κουτσός, καθώς εξαιτίας μιας παραμόρφωσης

Continue Reading →

Ο Νάτσο δεν μένει πια εδώ!

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, όλοι το ξέρουν αυτό. Και γι’ αυτό κάποια στιγμή, θαρρείς και είναι γραφτό, σαν να σε διακυβεύει ένας αδιόρατος νόστος, επιστρέφεις στο σπίτι, εκεί που ο καθένας αισθάνεται σπίτι. Και για τον Νάτσο Σκόκο, το σπίτι του είναι το Ροζάριο κι ας γεννήθηκε στη Σάντα Φε…

Τι γυρεύει ένας Σέρβος στο Ρίο;

Δεκαετία του 1970 στη Γιουγκοσλαβία. Ένα παιδάκι παίζει στους δρόμους του Μάιντανπεκ, κοντά στα σύνορα με τη Ρουμανία. Όπως είπε ο πατέρας του: «Πρώτα άρχισα να τρέχω για την μπάλα και μετά έμαθα να περπατάω». Στη πόλη που μεγαλώνει και στα γύρω μέρη ζουν λιγότεροι από 20.000 άνθρωποι, ένα μέρος γνωστό για τον χαλκό και

Continue Reading →