Σέιμους Κόουλμαν: ο Ιρλανδός που έγινε σκάουζερ

Για να γίνει θρύλος κάποιος σε μια ομάδα, δεν χρειάζεται αναγκαστικά να είναι η πιο ακριβή μεταγραφή, να είναι κάποιο λαμπερό όνομα ή κάποιος που σήκωσε δεκάδες τρόπαια. Πολλές φορές, ειδικά σε ομάδες που δεν μπορούν να παλεύουν για τίτλους κάθε χρόνο, θρύλοι γίνονται εκείνοι οι παίκτες που για χρόνια μάτωσαν τη φανέλα, έδωσαν τα πάντα, ήταν εκεί, στα εύκολα και στα (πολύ περισσότερα) δύσκολα. Οι μαχητές ποδοσφαιριστές που δεν το έβαλαν ποτέ κάτω. Κάπως έτσι, η Έβερτον αποχαιρετά τον δικό της μαχητή, το δικό της αγαπημένο παιδί. Τον Ιρλανδό δεξιό μπακ και αρχηγό Σέιμους Κόουλμαν, με μια ιστορία 17 ετών στην ομάδα, τον άνθρωπο με τις περισσότερες συμμετοχές στην Πρέμιερ Λιγκ με την μπλε φανέλα. Και η ιστορία του δεν θα μπορούσε να είναι πιο ανέλπιστη.

Βρισκόμαστε στα μέσα της σεζόν 2008-09. Τότε που η Έβερτον του Ντέιβιντ Μόιζ ζούσε την καλύτερη εποχή της. Ήταν μια όχι πανάκριβη ομάδα, αλλά μια σοβαρή ομάδα που για δυο συνεχόμενες χρονιές κατάφερε να τερματίσει 5η. Χωρίς να είναι η πιο πλούσια, έκανε και κάποιες γερές μεταγραφές, όπως αυτή του Φελαϊνί και του Σαχά ή του Χάιτινχα. Έτσι, όταν τον Ιανουάριο του 2009 ανακοινώθηκε το όνομα ενός παντελώς άγνωστου νεαρού Ιρλανδού δεξιού μπακ, λίγοι έδωσαν σημασία. Και όλα έγιναν χάρη σε συμπτώσεις και γνωριμίες. Ο σκάουτ της Έβερτον Μικ Ντόχερτι ταξίδευε συχνά στην Ιρλανδία για να παρακολουθεί τον γιο του, που αφού δεν τα κατάφερε στις ακαδημίες της Έβερτον, έπαιζε στην άσημη ιρλανδική Σλίγκο Ρόβερς. Τότε παρατήρησε και ένα παλικαράκι στα δεξιά που έτρεχε σαν διάολος και δεν κουραζόταν ποτέ. Έμαθε ότι πιτσιρικάς έπαιζε μέχρι τα 16 του γαελικό ποδόσφαιρο.

Ο Ντόχερτι ήξερε ότι το επίπεδο στην Ιρλανδία ήταν της πλάκας. Γι’ αυτό τον είδε και σε άλλα παιχνίδια και διαπίστωσε ότι τα στοιχεία του Κόουλμαν ήταν αρκετά για να μετακομίσει στην Αγγλία. Αφού τον παρακολούθησε αρκετές φορές, τον πρότεινε στον Ντέιβιντ Μόιζ. Και εκεί έπαιξε και τον ρόλο της μια γνωριμία. Ο Γουίλι ΜακΣτέι, ο Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής, προπονητής και σκάουτ, φίλος του Μόιζ, είχε κλείσει την καριέρα του στη Σλίγκο Ρόβερς και είχε περάσει και ως προπονητής από εκεί. Οπότε είχε ακόμα τις επαφές του. Ο Μόιζ άκουσε αρκετά καλά λόγια για τον παίκτη και έτσι η Έβερτον πρόλαβε να τον πάρει, καθώς ενδιαφέρονταν η Σέλτικ, αλλά και κάποιες άλλες αγγλικές ομάδες. Μη φανταστείτε βέβαια ότι σφάζονταν για πάρτη του. Η Έβερτον τον πήρε με το εξαιρετικά μικρό ποσό των 60.000 λιρών. Ένα ποσό ελάχιστο για την Πρέμιερ, ένα ποσό που αργότερα θα γινόταν σύνθημα στα χείλη των οπαδών της Έβερτον.

Όλα αυτά που ακολούθησαν, θα μπορούσαν να μην είχαν συμβεί, καθώς ο Κόουλμαν πέρασε ένα σοβαρό θέμα στα πρώτα του βήματα. Μια φουσκάλα στο πόδι μολύνθηκε, η μόλυνση δεν έλεγε να υποχωρήσει και οι γιατροί σε κάποιο σημείο φοβόντουσαν ότι ο πιτσιρικάς Κόουλμαν θα μπορούσε να χάσει το δάχτυλό του. Τελικά γλίτωσε και ο 21χρονος Ιρλανδός πήγε στην Έβερτον και ξεκίνησε μια σπουδαία πορεία, με πολλούς όμως σοβαρούς τραυματισμούς. Το εντυπωσιακό είναι ότι στη Σλίγκο Ρόβερς, ο πρώτος του προπονητής δεν τον πίστευε και του είχε προτείνει να πάει στη Β’ εθνική της Ιρλανδίας. «Δεν έχεις μέλλον εδώ» του είπε ο Ρομπ ΜακΝτόναλντ. Ευτυχώς απολύθηκε λίγο καιρό μετά. Ο Κόουλμαν παρέμεινε και τελικά ανακαλύφθηκε από την Έβερτον.

Η μετάβαση στην Πρέμιερ Λιγκ ήταν όντως δύσκολη και ο Ντόχερτι είχε δίκιο για το χαμηλό επίπεδο της Ιρλανδίας. Ο Κόουλμαν ήταν αρκετά άγουρος και γι’ αυτό αρχικά ο Μόιζ τον έβαζε πιο μπροστά, καθώς δεν είχε ακόμα τακτική προσήλωση. Το 2010 πήγε δανεικός στην Μπλάκπουλ. Μετά γύρισε και από τότε δεν ξαναέβγαλε την μπλε φανέλα από πάνω του. Ακόμα και μετά τον σοβαρότατο τραυματισμό του το 2017 με διπλό κάταγμα κνήμης-περόνης, φορώντας τη φανέλα της Ιρλανδίας σε ένα ματς με την Ουαλία. Στα 28 του, λίγοι περίμεναν ότι θα επέστρεφε. Κι όμως, το έκανε. Και όταν γύρισε με το καλό συνέχισε να παίρνει τη φανέλα του βασικού, να καλύπτει χιλιόμετρα στο δεξί άκρο της άμυνας της Έβερτον.

Πριν φτάσουμε στα όσα σημαίνει ο Κόουλμαν για το μπλε κομμάτι του Λίβερπουλ, πρέπει να πούμε και κάτι άλλο. Ο Ιρλανδός δεν ήταν απλά ο χαλκέντερος, τίμιος δεξιός μπακ. Στην Έβερτον μετατράπηκε σε έναν πάρα πολύ καλό παίκτη. Γιατί όσο “τίμιος” και “μαχητής” να είσαι, δεν είναι αρκετό για να μείνεις σε μια ομάδα 17 χρόνια. Ή μάλλον μπορείς, αν είσαι μόνο ο εμψυχωτής από τον πάγκο, ο άνθρωπος που κρατά τα αποδυτήρια, και δεν παίζεις πολύ. Ο Κόουλμαν δεν έφτασε όμως τυχαία να κάνει πάνω από 400 συμμετοχές συνολικά με την Έβερτον και να έχει σε περίπου 370 ματς στην Πρέμιερ Λιγκ 22 γκολ και 24 ασίστ. Να είναι ο ρέκορντμαν σε συμμετοχές του συλλόγου στην Πρέμιερ Λιγκ. Ο Κόουλμαν ήταν εξαιρετικό φουλ-μπακ, ένα από τα καλύτερα στον κόσμο τον είχε χαρακτηρίσει ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ όταν ήταν κόουτς στην Έβερτον. Εκείνα τα χρόνια, ο Κόουλμαν ήταν πάντα ψηλά σε ευκαιρίες που δημιουργούσε, σε πετυχημένες ντρίμπλες, σε κουβάλημα της μπάλας και σε επαφές στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Ένας εξπέρ του overlap, που κάλυπτε όλη την πτέρυγά του. Ήταν τα χρόνια που γι’ αυτόν ενδιαφέρθηκαν κατά καιρούς ομάδες όπως η Άρσεναλ, αλλά και οι δυο μεγάλοι του Μάντσεστερ. Η Έβερτον κατάφερε να τον ανανεώσει και να τον κρατήσει εκεί. Ο Ιρλανδός δεν σήκωσε κούπες, όπως πιθανότατα θα είχε κάνει αν έφευγε, αλλά έγινε θρύλος σε μια ιστορική ομάδα.

Ο ίδιος ακόμα και στις μέρες μας, κρατάει το ίδιο χαμηλό προφίλ. Επιμένει ότι δεν μπορεί να θεωρείται θρύλος της Έβερτον. «Θρύλος; Όχι εγώ. Για μένα πρέπει να έχεις κερδίσει ένα τρόπαιο σε έναν σύλλογο για να θεωρείσαι θρύλος του. Εγώ θα είμαι πάντα κάποιος που έχει παίξει 300, 400 παιχνίδια, αλλά όχι θρύλος». Κι όμως. Δεν έχει καταλάβει πόσο σημαντικός είναι. Τα τελευταία χρόνια, όταν η Έβερτον σωζόταν σχεδόν εκ θαύματος στο τέλος, ακόμα κι όταν συχνά δεν μπορούσε να βοηθήσει στο χορτάρι λόγω τραυματισμών, ήταν εκεί ως αρχηγός. Ως ένας ακόμα σκάουζερ που πονούσε την ομάδα. Μιλούσε με οπαδούς στον δρόμο που ανησυχούσαν και μετέφερε το κλίμα και τα μηνύματά τους στα αποδυτήρια. Έδινε στους παίκτες που συχνά ζουν σε μια “φούσκα”, είναι ξένοι και δεν γνωρίζουν, να καταλάβουν τι σημαίνει η Έβερτον για τον κόσμο της, για τον μέσο “μπλε” κάτοικο του Λίβερπουλ. Πόσο σημαντικό είναι να παραμείνει η ομάδα στην 1η κατηγορία. Επί Κάρλο Αντσελότι, μάζεψε τους συμπαίκτες του και τους έδειξε το ντοκιμαντέρ για την Έβερτον του Χάουαρντ Κένταλ, έτσι ώστε να καταλάβουν σε ποιον σύλλογο βρίσκονται. Είναι αυτός που υποδέχεται πάντα τους νέους παίκτες όταν έρχονται στην ομάδα και τους… κατηχεί. Ένας πρέσβης της ιδέας της Έβερτον.

Τη σεζόν 2021-22, με κόουτς τον Λάμπαρντ, ο Κόουλμαν έβγαλε έναν ιστορικό λόγο στα αποδυτήρια και είπε σε απόλυτο ύφος, ότι δεν θα ήταν αυτοί που θα έριχναν την ομάδα στη Β’ εθνική. Δεν θα το επέτρεπε ο ίδιος. Για πολλούς αυτός ο λόγος έπαιξε τον ρόλο του στο να σωθεί η ομάδα. Ήταν εκεί και στις δύσκολες διοικητικές στιγμές, πάντα αυτός που κρατούσε τα αποδυτήρια και αυτός που ταυτόχρονα έδινε την ελπίδα στους οπαδούς. Το 2023 όταν η Έβερτον σώθηκε χάρη στο γκολ του Ντουκουρέ με την Μπόρνμουθ, ο Κόουλμαν ήταν τραυματίας και δεν μπορούσε να βοηθήσει. Τα πλάνα τον έδειχναν στον πάγκο, θηρίο ανήμερο, να φορά νάρθηκα στο πόδι. Ποτέ δεν κρύφτηκε από τον κόσμο, στις πολλές δύσκολες περιόδους της Έβερτον.

To 2019 ο κόσμος τίμησε την 10ετη παρουσία του εκεί. Ο Σέιμους θα έπαιζε για 7 χρόνια ακόμα.

Δεν είναι όμως μόνο ότι ο Κόουλμαν παίζει απλά 17 χρόνια στην Έβερτον. Είναι ότι έχει γίνει “ένας από αυτούς”. Τη στιγμή που οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές ζουν μακριά από την πόλη, σε βίλες, χωρίς επαφή με την καθημερινότητα, ο Κόουλμαν που με τόσα χρόνια μισθών Πρέμιερ Λιγκ θα μπορούσε να το κάνει κι αυτός, συνεχίζει να μένει στην πόλη του Λίβερπουλ. Να ζει ανάμεσα στους οπαδούς της ομάδας, οι οποίοι συχνά τον βλέπουν με την οικογένειά του σε εστιατόρια που πηγαίνουν αυτοί. Και πάντα με τα παιδιά του να φοράνε φανέλες της Έβερτον ή της εθνικής Ιρλανδίας. Το BBC μάζεψε τις απόψεις οπαδών για τον Ιρλανδό και όλοι λένε ότι τον νιώθουν σαν τον δικό τους άνθρωπο, σαν τα καλύτερα 60 χιλιάρικα που ξόδεψε ποτέ η ομάδα, έναν πραγματικό αρχηγό που ξεπέρασε όλες τις δυσκολίες και έκανε πολλά όχι μόνο για τον σύλλογο, αλλά και για την ίδια την κοινότητα. Σε σχόλια οπαδών, όλοι (ακόμα και οπαδοί της Λίβερπουλ) έχουν να λένε για το πόσο καλός άνθρωπος είναι. Φίλοι της Έβερτον τον θυμούνται να κάθεται υπομονετικά στο πάρκινγκ και να υπογράφει αυτόγραφα σε όλους.

“60 grand, 60 grand, Seamus Coleman”
Το σύνθημα που δεν ξεχνά ποτέ ότι η Έβερτον με 60 χιλιάρικα βρήκε μπακ για 17 χρόνια

Δεν είναι απλά ακόμα ένας κάτοικος της πόλης. Συμμετέχει σε πολλές φιλανθρωπικές δραστηριότητες που διοργανώνει ο σύλλογος και το 2017 είχε δωρίσει ένα πολύ σημαντικό ποσό για ένα άσυλο που παρέχει καταφύγιο σε άστεγα παιδιά της πόλης. Είναι ενεργό μέλος στο “Everton in the Community”, μια πρωτοβουλία της Έβερτον με πάνω από 60 διαφορετικά προγράμματα που έχουν βοηθήσει περισσότερους από 36.000 ανθρώπους στο Λίβερπουλ. Οι κοινωνικές του ευαισθησίες τον κάνουν ακόμα πιο αγαπητό σε μια πόλη που είναι γνωστό ότι δεν είναι και η πιο πλούσια. Ο Κόουλμαν το ζει καθημερινά και κάνει κι αυτός ό,τι περνάει από το χέρι του.

Το αντίο ενός καλού παίκτη και ενός υπέροχου ανθρώπου και ηγέτη

Τα χρόνια πέρασαν και το ερώτημα «τι θα γίνει με τον Κόουλμαν» υπήρχε πάντα στο τέλος των περασμένων σεζόν. Από τη σεζόν 2023-24 τα παιχνίδια του μειώθηκαν πάρα πολύ και ήταν προφανές ότι το τέλος αργά ή γρήγορα θα ερχόταν. Κάθε καλοκαίρι υπήρχε η ίδια κουβέντα. Δεν ήταν ζήτημα αν τον ήθελε η ομάδα ή ο προπονητής, αλλά τι ήθελε να κάνει ο ίδιος. Έτσι, ανανέωνε. Μέχρι που φέτος όλες οι πλευρές πήραν την απόφαση ότι ήρθε το τέλος. Ο ίδιος έστειλε ένα συγκινητικό μήνυμα. Όχι κάτι απλό. Μια μικρή κατάθεση ψυχής περίπου 10 λεπτών, όπου μίλησε για την καριέρα του. Για το γεγονός ότι δεν σήκωσε ένα κύπελλο στο Γουέμπλεϊ, αλλά και για το ότι δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία ότι η ομάδα δεν έπεσε, αλλά ότι είναι χαρούμενος που έδωσε ό,τι μπορούσε όλες τις φορές στα μαύρα χρόνια που η Έβερτον κινδύνευε και τελικά σώθηκε.

Το αντίο δυστυχώς δεν ήταν το καλύτερο δυνατό. Ο Κόουλμαν μπήκε αλλαγή στο ματς με τη Σάντερλαντ, αλλά το κλίμα δεν ήταν καλό. Η ομάδα προηγήθηκε, αλλά έχασε με 1-3 τελικά, εκμηδενίζοντας τις ελπίδες για ευρωπαϊκή έξοδο στην τελευταία αγωνιστική. Πολύς κόσμος γιούχαρε την ομάδα, ενώ αρκετοί εγκατέλειψαν το γήπεδο αμέσως μετά τη λήξη. Δεν γνώριζαν ότι ο Κόουλμαν θα έκανε μια τελευταία βόλτα στο γήπεδο, ένα “πασίγιο” για να τιμηθεί. Έτσι, ο Ιρλανδός βγήκε ξανά έξω και μπροστά σε ένα μισοάδειο γήπεδο, αποχαιρέτισε τον κόσμο της ομάδας. Έχει σημασία; Ναι. Πρέπει αυτοί οι παίκτες να παίρνουν το αντίο που τους αξίζει. Έχει τη μεγαλύτερη σημασία; Όχι. Γιατί ο Κόουλμαν έχει εισπράξει την αγάπη του κόσμου τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου. «Έφτασα εδώ ως ένα 20χρονο παιδί από τη Σλίγκο Ρόβερς, με την ελπίδα να εντυπωσιάσω αρκετά ώστε να κάνω έστω μία εμφάνιση με την Έβερτον. Το να συνεχίσω και να σπάσω το ρεκόρ του συλλόγου σε συμμετοχές δεν το φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα», δήλωσε στο match programme. Έτσι κι αλλιώς όμως, μια άλλη ατάκα του το περιγράφει καλύτερα. «Μπορώ να κοιμάμαι το βράδυ γνωρίζοντας ότι έδωσα τα πάντα για την Έβερτον και αυτό είναι το μόνο που ζήτησα από τον εαυτό μου».