Πώς να γίνεις θρύλος σε δυο ομάδες χωρίς να παίξεις σε αυτές: Η απίθανη ιστορία του Άλμπερτ Κιντ

Όπως πιθανόν θα έχετε ακούσει, το φετινό φινάλε στη Σκωτία δεν έχει καμία σχέση με αυτά που είχαμε συνηθίσει. Μετά από μια τρελή πορεία όλη τη σεζόν η Χαρτς μπήκε στην τελική ευθεία στην πρώτη θέση. Δυο ματς πριν το φινάλε είναι ένα βαθμό πάνω από τη Σέλτικ και έχει, για την ώρα, τη διαφορά γκολ υπέρ της σε περίπτωση ισοβαθμίας. Όμως το τελευταίο παιχνίδι είναι μέσα στο Σέλτικ Παρκ, εκεί που πιθανόν να κριθεί ο τίτλος.

Η πληροφορία που λέει ότι έχουν περάσει τέσσερις δεκαετίες από την τελευταία φορά που πήρε το πρωτάθλημα μια ομάδα που δεν τη λένε Σέλτικ ή Ρέιντζερς κυκλοφορεί πολύ όλο αυτό το διάστημα. Αυτό που πιθανόν δεν ξέρουν οι περισσότεροι είναι πώς ξεκίνησε αυτή η 40χρονη κυριαρχία των δυο «μεγάλων». Αυτή είναι η πραγματικά απίθανη ιστορία του πώς κέρδισε η Σέλτικ το πρωτάθλημα το 1986, δηλαδή την πρώτη χρονιά από αυτά τα σαράντα χρόνια υπεροχής των δυο ομάδων της Γλασκώβης.

Αρχές Μάϊου 1986. Το πρωτάθλημα βρίσκεται στην τελευταία αγωνιστική και, όπως ακριβώς και φέτος, μια τεράστια έκπληξη είναι προ των πυλών. Η Χαρτς βρίσκεται στην κορυφή παρ’ ότι στην αρχή της σεζόν δεν την υπολόγιζε κανένας, αφού την προηγούμενη χρονιά είχε τερματίσει 7η. Τα πρώτα φαβορί για τον τίτλο ήταν η Σέλτικ και η Αμπερντίν του Άλεξ Φέργκιουσον, που είχε κερδίσει το πρωτάθλημα την προηγούμενη χρονιά, ενώ μετά ακολουθούσε στη λίστα η Ρέιντζερς. Η Χαρτς όμως έκανε μια πορεία από αυτές που αψηφούν τη λογική. Μέχρι τον Οκτώβριο, δηλαδή στα πρώτα εννιά ματς του πρωταθλήματος, είχε κερδίσει μόλις δυο αγώνες, είχε φάει έξι γκολ από την Σεντ Μίρεν και από τρία γκολ από Ρέιντζερς και Αμπερντίν. Όλα τα δεδομένα έδειχναν πως είτε θα παλέψει για τη σωτηρία, είτε στην καλύτερη, αν προλάβει να συνέλθει, θα κυνηγήσει μια θέση που οδηγεί στην Ευρώπη. Μέχρι που στα μέσα Οκτωβρίου πήγε να παίξει στο Σέλτικ Παρκ…

Χωρίς να το περιμένει κανένας, η ομάδα του προπονητή Άλεξ Μακντόναλντ, που ήταν στον πάγκο της από το 1981, έφυγε με ένα απροσδόκητο διπλό με 0-1. Από τότε ξεκίνησε μια αδιανόητη κούρσα πρωταθλητισμού. Στους επόμενους 6,5 μήνες η Χαρτς δεν έχασε ούτε ένα παιχνίδι. Ούτε ένα! Έκανε 3/3 μεγάλες νίκες επί της Ρέιντζερς (με 3-0, 3-1 και 0-2!), πήρε δυο ισοπαλίες με τη Σέλτικ και κέρδισε δυο φορές την πρωταθλήτρια Αμπερντίν. Με τις νίκες να έρχονται η μια μετά την άλλη, προσπέρασε όλους τους αντιπάλους της και έφτασε στην τελευταία αγωνιστική μόνη πρώτη με 50 βαθμούς, δυο περισσότερους από τη Σέλτικ.

Με τη νίκη τότε να δίνει δυο πόντους, η Χαρτς είχε ακουμπήσει τον τίτλο με το ένα χέρι. Το μόνο που χρειαζόταν για να βάλει και το δεύτερο χέρι πάνω στην κούπα ήταν να μην ηττηθεί στην έδρα της 6ης Νταντί. Ακόμα κι αν έχανε, υπήρχε η πιθανότητα αν η Σέλτικ δεν κέρδιζε εκτός έδρας την αδιάφορη Σεντ Μίρεν με πολλά γκολ, να έπαιρνε τον τίτλο στην ισοβαθμία καθώς είχε καλύτερο συντελεστή τερμάτων. Στην καφέ πλευρά του Εδιμβούργου η ανυπομονησία ήταν τεράστια. Η ομάδα τους θα πανηγύριζε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά το 1960. Είκοσι έξι χρόνια υπομονής θα τέλειωναν στην έδρα της Νταντί, αρκεί μόνο να συνέχιζαν κι εκεί το σερί των 27 αγώνων χωρίς ήττα που είχαν δημιουργήσει. Υπολόγιζαν όμως χωρίς τον Άλμπερτ Κιντ.

Ο Κιντ ήταν ένας μετριότατος 29χρονος επιθετικός που έκλεινε στη Νταντί μια πενταετία. Εκείνη τη σεζόν την είχε βγάλει κατά κύριο λόγο στον πάγκο ή και εκτός αποστολής. Όλη τη σεζόν είχε ξεκινήσει βασικός μόνο σε 4 ματς, είχε μπει αλλαγή σε άλλα 8 και δεν είχε καταφέρει να βρει το δρόμο προς τα δίχτυα. Ήταν τόσο εκτός φόρμας που αργότερα έγινε γνωστό πως ο προπονητής τον είχε αφήσει αρχικά εκτός αποστολής για το τελευταίο ματς. Ο Κιντ όμως ήταν οπαδός της Σέλτικ από παιδί. Έχοντας διπλό κίνητρο, πήγε το προηγούμενο βράδυ στο σπίτι του προπονητή και σχεδόν τον παρακάλεσε να τον συμπεριλάβει στην αποστολή με το επιχείρημα ότι είχε καλή παράδοση απέναντι στη Χαρτς. Η παράκληση του εισακούστηκε. Και τα τερτίπια της μοίρας δεν σταμάτησαν εκεί…

Το γήπεδο της Νταντί γέμισε ασφυκτικά από οπαδούς και των δυο ομάδων. Οι γηπεδούχοι δεν ήταν αδιάφοροι εκείνη τη μέρα. Σε περίπτωση νίκης και γκέλας της 5ης Ρέιντζερς θα την προσπερνούσαν και θα έβγαιναν αυτοί στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Για μια ομάδα που είχε 11 χρόνια να παίξει στην Ευρώπη, αυτό ήταν πολύ μεγάλο κίνητρο. Το ματς ήταν σκληρό και σε κάθε φάση οι παίκτες και των δυο τα έδιναν όλα. Το πρώτο ημίχρονο κύλησε χωρίς γκολ. Στο άλλο ματς η Σέλτικ έκανε περίπατο στην έδρα της Σεντ Μίρεν και με το 0-4 που προηγούταν εξασφάλιζε ότι αν η Χαρτς χάσει, στην ισοβαθμία την βάζει από κάτω και της κλέβει τον τίτλο. Η Χαρτς έπρεπε πάση θυσία να μην ηττηθεί.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε χωρίς καμία από τις δυο ομάδες να κυριαρχεί στο χόρτο. Μέσα σε όλα μια φήμη κυκλοφόρησε στις κερκίδες από κάποιον που υποτίθεται άκουγε την εξέλιξη στο ραδιοφωνάκι του. Σύμφωνα με αυτή, η Ρέιντζερς είχε φάει γκολ, οπότε αν η Νταντί κέρδιζε το ματς, θα έβγαινε στην Ευρώπη. Η φήμη αποδείχτηκε αργότερα λανθασμένη (η Ρέιντζερς ήταν μπροστά στο σκορ) αλλά είχε προλάβει να διαδοθεί. Ο κόσμος των γηπεδούχων ξεσηκώθηκε, ζητώντας ένα γκολ, η ομάδα πήρε τα πάνω της και το έργο της Χαρτς έγινε ακόμα πιο δύσκολο. Σε εκείνο το σημείο η μοίρα πήρε πάλι τα ηνία στα χέρια της. Ένας παίκτης της Νταντί τραυματίστηκε στο 62′. Αν και ο παίκτης που βγήκε δεν ήταν επιθετικός, ο προπονητής κοίταξε στον πάγκο, είδε τον μυστακοφόρο Κιντ και παρασυρόμενος πιθανόν κι από τον ενθουσιασμό του κόσμου τον έστειλε να αλλάξει.

Η Νταντί κέρδισε μέτρα στο γήπεδο αλλά το 0-0 παρέμενε μέχρι το τελευταίο 10λεπτο. Στο 83′ οι γηπεδούχοι κέρδισαν κόρνερ. H μπάλα πήγε στην περιοχή, ένας παίκτης της πήρε την πρώτη κεφαλιά, η μπάλα κατέβηκε στα πέντε μέτρα από την εστία κι εκεί ο Κιντ την έστειλε με το δεξί στα δίχτυα. Χαμός! Η Νταντί μπήκε μπροστά στο σκορ και ταυτόχρονα έχριζε τη Σέλτικ πρωταθλήτρια. Η Χαρτς αναγκαστικά βγήκε όλη στην επίθεση. Είχε δέκα λεπτά για να σκοράρει αλλά και την αυτοπεποίθηση μαζί της καθώς τους προηγούμενες μήνες είχε γυρίσει αρκετά παιχνίδια. Το γκολ όμως δεν ερχόταν και στο 89′ ο Κιντ χτύπησε ξανά. Σε μια ανύποπτη φάση πήρε την μπάλα στο κέντρο και δίπλα στην πλάγια γραμμή, προσπέρασε έναν αντίπαλο, έκανε κούρσα 30 μέτρων ως την περιοχή ντριπλάροντας έναν ακόμα, έπαιξε ένα άψογο ένα-δυο με έναν συμπαίκτη, βγήκε τετ-α-τετ και τέλειωσε σωστά τη φάση. Στο κρισιμότερο 10λεπτο της χρονιάς ο παίκτης-ρεζέρβα που δεν είχε σκοράρει ολόκληρη σεζόν έβαζε το δεύτερο του γκολ μετά από μια ενέργεια βγαλμένη από το ρεπερτόριο του Μαραντόνα!

Μετά από αυτό η Χαρτς κατέρρευσε. Ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη και στις κερκίδες των φιλοξενούμενων εκτυλίχθηκαν τρομερές εικόνες, με εκατοντάδες ανθρώπους να κλαίνε, κάποιους να σωριάζονται στο έδαφος και τους περισσότερους να πιάνουν το κεφάλι τους χωρίς να μπορούν να αρθρώσουν λέξη. Η Χαρτς είχε δώσει δώρο στη Σέλτικ έναν τίτλο που περίμενε 26 χρόνια εξαιτίας δέκα λεπτών στο φινάλε, μετά από 6,5 μήνες που η ομάδα πετούσε. Μια εβδομάδα αργότερα το μαρτύριο συνεχίστηκε. Η διαλυμένη ψυχολογικά Χαρτς έχασε με κατεβασμένα τα χέρια και το κύπελλο, καθώς ηττήθηκε στον τελικό από την Αμπερντίν με 3-0. Αυτός ήταν και ο τελευταίος τίτλος του Άλεξ Φέργκιουσον στη Σκωτία. Όσο για τη Νταντί; Αποδείχτηκε πως η νίκη της δεν είχε καμία ουσιαστική αξία, αφού η Ρέιντζερς πήρε το δικό της παιχνίδι και βγήκε στην Ευρώπη.

Για τον Κιντ όμως εκείνη η νίκη δεν ήταν μόνο μια νίκη γοήτρου. Εκείνη η μέρα έμεινε γνωστή στο σκωτσέζικο ποδόσφαιρο ως «Η μέρα του Άλμπερτ Κιντ». Χάρη στα δυο εκείνα γκολ έγινε θρύλος της αγαπημένης του Σέλτικ, παρ’ ότι δεν φόρεσε τελικά ποτέ τη φανέλα της. Τα επόμενα χρόνια τιμήθηκε αρκετές φορές από συνδέσμους της ομάδας ενώ κάθε χρόνο στις 3 Μάϊου γίνεται αναφορά στο όνομα του στα κοινωνικά δίκτυα. Αρκετές δεκαετίες αργότερα, σε μια τυχαία συνάντηση του στην Αυστραλία με τον πασίγνωστο Σκωτσέζο κωμικό Μπίλι Κόνολι, που είναι δηλωμένος οπαδός της Σέλτικ, συνειδητοποίησε πόσο αγαπητός είχε γίνει στον κόσμο της ομάδας. Ο Κόνολι, που υποτίθεται ήταν η φίρμα σε εκείνη τη συνάντηση, ενθουσιάστηκε τόσο που γνώρισε από κοντά τον περίφημο Άλμπερτ Κιντ που του έκανε δώρο δυο εισιτήρια για την παράσταση του.

Το ακόμα πιο τρομερό (ή γραφικό) είναι ότι ο Κιντ δεν αγαπήθηκε μόνο από τους οπαδούς της Σέλτικ. Οι φίλοι της Χιμπέρνιαν φυσικά δεν ήθελαν με τίποτα να πανηγυρίσουν ένα πρωτάθλημα οι άσπονδοι εχθροί τους στο Εδιμβούργο. Η παράσταση του Κιντ τους έσωσε από αμέτρητες μελλοντικές καζούρες και τους έδωσε τη δυνατότητα να κοροϊδεύουν για μια ζωή τους αντιπάλους τους γι’ αυτό το αξέχαστο κάζο. Χωρίς να παίξει ούτε ένα παιχνίδι κι εκεί, ο Κιντ έγινε καλτ θρύλος και των οπαδών της Χιμπέρνιαν.

Ο ίδιος έχει πει ότι αρκετές φορές τον έχουν σταματήσει στο δρόμο για να τον ευχαριστήσουν για εκείνη τη μέρα (ακόμα και τώρα, 40 χρόνια μετά), ο σύνδεσμος τους στην Αυστραλία τον έχει καλέσει στα γραφεία του ως επίσημο προσκεκλημένο ενώ σε κάθε ευκαιρία μνημονεύουν στο ίντερνετ τη συνεισφορά του σε εκείνη τη μέρα πένθους της Χαρτς. Την ώρα που η Χαρτς έχανε τον τίτλο μέσα από τα χέρια της, η Χιμπέρνιαν υποδεχόταν τη Νταντί Γιουνάιτεντ σε ένα αδιάφορο ματς. Ο αστικός θρύλος λέει ότι οι γηπεδούχοι έχασαν το ματς γιατί στο 85′, με το σκορ στο 1-1, ο κόσμος τους πανηγύρισε τόσο έντονα την είδηση ότι η Χαρτς είχε φάει γκολ που η ομάδα αποδιοργανώθηκε. Οι παίκτες προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε προκαλέσει τέτοια αναστάτωση στην κερκίδα και οι αντίπαλοι βρήκαν ευκαιρία να σκοράρουν! Η ποδοσφαιρική έχθρα στα καλύτερα της.

Πολλά χρόνια αργότερα ο Κιντ αποκάλυψε πως μετά από το παιχνίδι έλαβε περισσότερα από 25 γράμματα στο σπίτι του. Τα περισσότερα ήταν από οπαδούς της Σέλτικ και της Χιμπέρνιαν που τον ευχαριστούσαν. Σε κάποια υπήρχαν μέσα και χαρτονομίσματα που συνοδεύονταν από μια σημείωση που έλεγε ότι του αξίζει να τα ξοδέψει σε μερικές μπύρες! Σε ένα από αυτά αποστολέας ήταν ένας οπαδός της Χαρτς. Αυτός είχε στείλει ένα γράμμα τόσο λερωμένο που δεν μπορούσες να διακρίνεις τα γράμματα. Από τη μυρωδιά και μόνο ο Κιντ κατάλαβε πως πριν το βάλει στο φάκελο ο πικραμένος οπαδός είχε χρησιμοποιήσει το χαρτί για να καθαρίσει τον πισινό του.