Livescore
)
Αν και δεν το έχουμε ακούσει να το λέει κανείς, θα έπρεπε να υπάρχει ένα ρητό που να λέει «δείξε μου το κύπελλό σου για να σου πω τι ποδόσφαιρο έχεις». Γιατί το κύπελλο είναι ένας θεσμός που δείχνει πώς βλέπει κάθε χώρα το ποδόσφαιρό της και τι θέλει από αυτό. Δεν είναι τυχαίο το παράδειγμα της δικής μας χώρας. Στην Ελλάδα ο θεσμός έχει αλλάξει πάρα πολλές φορές και φέτος άλλαξε ξανά, με αποτέλεσμα να διαβάζουμε για μια ακόμα φορά εγκωμιαστικά σχόλια για το νέο “format” από ανθρώπους που δεν θέλουν να χαλάσουν καρδιές. Ένα κύπελλο στο οποίο δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής ομάδες Γ’ εθνικής και κάτω. Ένα σύστημα με βαθμολογίες και ένα σωρό ισοβαθμίες στο οποίο είχαμε, σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, τα τελευταία ματς να γίνονται σε διαφορετικές ημέρες και ώρες (δίνοντας έτσι το δικαίωμα για επιλογή αντιπάλων και μονοπατιών). Και κάπως έτσι, με αυτόν τον τρόπο διεξαγωγής, καταφέραμε να υπάρχουν μόνο ομάδες Α’ εθνικής που πέρασαν από την 1η φάση. Αν θέλουμε ένα ποδόσφαιρο που ευνοεί τους μεγάλους και τα ντέρμπι και δεν μας νοιάζει το ποδόσφαιρο πιο χαμηλά, το έχουμε και μπορούμε να το χαιρόμαστε.
Πρόσφατα Νέα:
)
)
)
)
)
)
)
Τι να μας πουν δηλαδή οι… “κουτόφραγκοι” οι Γάλλοι. Το κύπελλό τους δεν κοιτάζει πώς να βοηθήσει τις μεγάλες ομάδες, αλλά πώς να φτιάξει έναν θεσμό στον οποίο θα έχουν δικαίωμα στη συμμετοχή και το όνειρό όλοι. Και όταν λέμε «όλοι», το εννοούμε. Το κύπελλο Γαλλίας έφτασε φέτος στην 109η έκδοσή του και δεν είμαστε σίγουροι με ακρίβεια πόσες ομάδες πήραν μέρος ή δήλωσαν συμμετοχή. Κι αυτό γιατί αρχίζει σε ένα τρομερά υπερτοπικό επίπεδο, κάθε ομάδα που έχει σχέση με τη Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έχει και δικαίωμα να δηλώσει συμμετοχή στον θεσμό. Οι ομάδες της Λιγκ 1 μπαίνουν από τη φάση των 64, ενώ αυτές της Λιγκ 2 από πιο πριν. Οι ομάδες από τις πέντε πρώτες κατηγορίες συμμετέχουν υποχρεωτικά και από εκεί και πέρα κάθε ομάδα που θέλει να ζήσει την περιπέτεια, μπορεί να λάβει μέρος. Προϋπόθεση είναι να συμμετέχει σε κάποιο περιφερειακό ή τοπικό πρωτάθλημα.
Και όταν λέμε όλοι, εννοούμε και από παντού. Γιατί μιλάμε για τη Γαλλία, μια Γαλλία που μπορεί να μην είναι ακόμα αυτοκρατορία, αλλά έχει υπερπόντιες περιοχές που της ανήκουν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και αυτά τα μέρη, τα κάπως φολκλορικά, που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται, έχουν φυσικά ποδόσφαιρο, έχουν φυσικά ομάδες και έχουν φυσικά δικαίωμα συμμετοχής από το μακρινό 1961-62. Και επειδή δεν είμαστε Ελλάδα να προστατεύουμε τους μεγάλους, αν υπάρχει μια διαφορά δύο κατηγοριών, το παιχνίδι γίνεται πάντα στην έδρα της χαμηλότερης κατηγορίας.
Μπαλίτσα στην Ταϊτή, γιατί όχι;
Έτσι λοιπόν, συμμετέχουν η Γουαδελούπη, η Μαρτινίκα, η Γαλλική Γουιάνα, η Ρεϋνιόν, η Νέα Καληδονία, η Ταϊτή, η Μαγιότ και το Σεν Πιερ ε Μικελόν. Κρατήστε τα ονόματα, θα επιστρέψουμε σε λίγο. Οι ομάδες αυτές ξεκινάνε να παίζουν από πολύ πριν σε τοπικό επίπεδο. Μπορεί η σεζόν 2025-26 να ξεκινά Αύγουστο στις μεγάλες κατηγορίες, αλλά υπάρχουν αγώνες κυπέλλου σε τοπικό επίπεδο που γίνονται ακόμα και από τον Απρίλιο, επειδή ακριβώς πρέπει να προλάβουν όλες αυτές οι ομάδες να αγωνιστούν. Υπολογίζεται ότι τα τελευταία χρόνια κάθε σεζόν ξεκινά με πάνω από 7.000 ομάδες, ενώ το πιο τσεκαρισμένο νούμερο το έχουμε από τον 1ο περιφερειακό γύρο, με 5.162 ομάδες.
Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι να φτάνουν ομάδες από μέρη απίστευτα να παίζουν με ομάδες από την ηπειρωτική Γαλλία. Για να μην είναι άδικο για τις μικρότερες ομάδες που βρίσκονται στην Ευρώπη, οι υπερπόντιες ομάδες παίζουν μια χρονιά στον τόπο τους και μια στη Γαλλία. Η γαλλική Ομοσπονδία μαζεύει συμμετοχές (δήλωση ενδιαφέροντος) από ομάδες που έχουν τη διάθεση να πάνε σε διάφορα περίεργα μέρη και φτιάχνει μια λίστα με τις υποψήφιες. Και μετά την κλήρωση, βοηθά τόσο οικονομικά, όσο και οργανωτικά (γιατί δεν μπαίνεις σε κάποιο απλό ψαχτήρι πτήσεων για να οργανώσεις ταξίδι σε ένα νησάκι στη μέση του πουθενά) για να πραγματοποιηθούν οι αγώνες.
Όπως και να έχει όμως, έχουμε ορισμένα εντυπωσιακά παιχνίδια. Φέτος, αυτό που ξεχώρισε ήταν ένα ταξίδι απόστασης 17.000 χιλιομέτρων!!! Το μεγαλύτερο ταξίδι που έγινε σε επίπεδο εθνικού θεσμού. Η θρυλική AS Magenta, με σήμα ένα ελαφάκι που θυμίζει τον Μπάμπι (ή έτσι μοιάζει) έχει έδρα στη Νουμέα της Νέας Καληδονίας. Βρίσκεται, όπως βλέπετε, ανατολικά της Αυστραλίας. Η Μαζεντά (όπως φανταζόμαστε ότι προφέρεται στα γαλλικά) συμμετείχε στο τοπικό κύπελλο Νέας Καληδονίας και μπήκε (όπως κι οι άλλες υπερπόντιες ομάδες) κατευθείαν στην 7η φάση του θεσμού. Η κλήρωση την έφερε να παίζει με τη Μιλούζ, μια ομάδα με ιστορία από το 1893 που βρίσκεται στην Αλσατία της Γαλλίας. Η Μιλούζ έκανε το τεράστιο αυτό ταξίδι (έβγαλε και τη φωτογραφία που βλέπετε στην επικεφαλίδα του κειμένου), οι παίκτες έκαναν και τα μπανάκια τους, ήπιαν τα κοκτέιλ τους και έπαιξαν το ματσάκι κανονικά στη Νέα Καληδονία, κερδίζοντας με 0-4.
Σε ένα άλλο παράδειγμα, η Ζελντάρ ντε Κουρού (με σήμα όχι την τυρόπιτα, αλλά ένα τροπικό πουλί αν δεν κάνουμε λάθος) έγινε το αφεντικό της Γαλλικής Γουιάνας, κατακτώντας το τοπικό κύπελλο. Η Γαλλική Γουιάνα για τους περισσότερους ακούγεται σαν μια χώρα στην Αφρική ή κάπου στην Καραϊβική, αλλά είναι χώρα στη Νότια Αμερική και συνορεύει με Βραζιλία και Σουρινάμ. Έτσι, η Ζελντάρ ντε Κουρού έγινε η εκπρόσωπος της Νότιας Αμερικής στον θεσμό. Και τον Νοέμβριο που μας πέρασε άφησε πίσω τα τροπικά δάση, τη ζέστη και την υγρασία και έγραψε 7.000 χιλιόμετρα για να πάει στο Κρουά, μια πόλη κοντά στη Λιλ, δίπλα στα σύνορα με το Βέλγιο, σε έναν διαφορετικό κόσμο. Παρότι η Κρουά είναι ομάδα Γ’ εθνικής, το ματσάκι ήταν οριακό και οι Νοτιοαμερικάνοι ίδρωσαν τη φανέλα, χάνοντας οριακά με 2-1.
Το όμορφο Κασί
Τις ίδιες περίπου ημέρες, η Πιραέ ξεκινούσε από τον τόπο της, μια μικρή κουκκίδα στον χάρτη. Γιατί για να βρεις την Ταϊτή, πρέπει να ζουμάρεις πολύ σχεδόν στη μέση του πουθενά στον Ειρηνικό ωκεανό, κάπου ανάμεσα στην Αυστραλία και την Αφρική. Οι Ταΐτινοί ταξίδεψαν περίπου 16.000 χιλιόμετρα για να φτάσουν σε ένα όμορφο ψαροχώρι κοντά στη Μασσαλία, το Κασί και να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Η Καρνού όμως, της Γ’ εθνικής, αποδείχθηκε ισχυρό εμπόδιο και κέρδισε με 5-1 την Πιραέ.
Τα παιδιά της Ποντιβί από τη Βρετάνη πήγαν μια βδομάδα πιο πριν στη Μαρτινίκα στην Καραϊβική για να μπουν στο κλίμα. Κυκλοφόρησαν μάλιστα και βίντεο από τον πύρινο λόγο του κόουτς της ομάδας, πριν το παιχνίδι με τους ντόπιους της Εσπουάρ ντε Σεν Λους. Γιατί όλες οι ομάδες το παίρνουν στα σοβαρά. Η Ποντιβί πέρασε με 0-4 και προκρίθηκε. Στο παρακάτω ωραίο μίνι ιστορικό, αν και το auto-dub το κάνει λίγο άσχημο, βλέπουμε τους παίκτες της Ποντιβί να λένε ότι έκαναν το ταξίδι της ζωής τους:
Η Ποντιβί συνέχισε την πορεία της για να αποκλειστεί τελικά με 0-1 από την Μπαστιά. Τέτοιες ιστορίες έχουμε κάθε χρόνο πολλές και είναι εντυπωσιακές γιατί δείχνουν την αξία ενός τέτοιου θεσμού. Οι παίκτες νιώθουν σαν να παίζουν τα πιο σημαντικά παιχνίδια στον κόσμο, το απολαμβάνουν και πολύ συχνά τα καταφέρνουν και καλά.
Όλες αυτές οι υπερπόντιες ομάδες έζησαν το όνειρό τους. Κάποιες γράφοντας τεράστια ταξίδια για να παίξουν εκτός έδρας (ή εντός τυπικά, αν το γήπεδό τους δεν ήταν κατάλληλο), κάποιες άλλες υποδέχτηκαν άλλους συλλόγους που ήταν αυτοί που διέσχισαν τη μισή υφήλιο. Ακόμα και ομάδες από την ίδια τη Γαλλία ζουν το όνειρό τους. Οι παίκτες της Σεν Σιρ Κολόνζ για παράδειγμα ξέσπασαν σε πανηγύρια όταν κληρώθηκαν με τη Λυών. Η ομάδα βρίσκεται στην πόλη και οι περισσότεροι είναι οπαδοί της Λυών. Βρέθηκαν να παίζουν απέναντι στα ινδάλματά τους. Και ο σύλλογος συμφώνησε να αλλάξει έδρα, ώστε να πάρει τις εισπράξεις, ένα ποσό πολύ σημαντικό για την επιβίωση μιας ομάδας 7ης κατηγορίας. Τα έδωσαν όλα, άντεξαν μέχρι το 51ο λεπτό, και τελικά έχασαν με 3-0 κάνοντας μια πολύ σοβαρή εμφάνιση. Και βγάζοντας και 145.000€ από τον αγώνα.
Και φυσικά έχουμε και επικά ματς. Όπως αυτό στο Στεβόρντ στα βόρεια της χώρας. Εκεί που σε ένα υπερκαλτ γήπεδο με τρομερή ατμόσφαιρα, ψοφόκρυο και υγρασία, η γηπεδούχος ομάδα αντιμετώπισε σε ένα τοπικό ντέρμπι (τις χωρίζουν περίπου 40 χιλιόμετρα) τη γειτόνισσα Σταντ Μπετινουά. Ο κοσμάκης το χάρηκε, μπάλα δεν είδε (έληξε 0-0), αλλά το παιχνίδι δεν έλεγε να τελειώσει. Φτάσαμε τα… 44 πέναλτι για να πάρουν οι φιλοξενούμενοι την πρόκριση. Είχαν βαρέσει όλοι από δυο φορές μέχρι να λάβει τέλος ο αγώνας.
Γηπεδάκι χωρίς πολλά πολλά, καπνογόνα, αγωνία, πανηγύρια. Μπαλίτσα όπως πρέπει να είναι.
Αλλά παρότι αποκλείστηκαν στην πορεία όλες οι ομάδες από άλλες ηπείρους (τελευταία που έπαιζε μέχρι τον Δεκέμβριο η Λε Γκοσιέ από τη Γουαδελούπη που αποκλείστηκε από τη Λοριάν), δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα και τώρα μικρές ομάδες. Το αντίθετο. Έχουμε φτάσει στη φάση των 32 και είμαστε γεμάτοι από ομάδες μικρότερων κατηγοριών. Υπάρχουν δυο ομάδες από την 6η κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου!
Η μία είναι η Μπαγιέ, μια ομάδα από τα τοπικά που απέκλεισε την Καέν του Μπαπέ (που αγωνίζεται στη Γ’ εθνική) με 3-2, την Ιβετό με 0-1, την Μπλουά (δύο κατηγοριών πάνω) με 2-1 και τώρα υποδέχεται τη διάσημη Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Η Μπαγιέ είναι μια ιστορική πόλη, καθώς είναι η πρώτη που απελευθερώθηκε κατά τη Μάχη της Νορμανδίας και μάλιστα εκεί είχε βγάλει ιστορικό λόγο ο ντε Γκολ. Ο κόσμος περιμένει πώς και πώς να υποδεχτεί μια μεγάλη αντίπαλο. Η διοίκηση έκανε πολλές εργασίες για να μπορεί το γήπεδο να είναι κατάλληλο και το ενδιαφέρον είναι τεράστιο.
To 2019, χιλιάδες άνθρωποι στο Μπαγιέ βγήκαν για να γιορτάσουν τα 75 χρόνια από τη Μάχη της Νορμανδίας και να δουν την παρέλαση
Το ίδιο ισχύει και για άλλα ζευγάρια. Μπορεί το Λιλ-Λυών να είναι το πιο μεγάλο ματς, αλλά το μεγάλο ενδιαφέρον το έχουν οι μικρές ομάδες. Η Οτ Λιονέ υποδέχεται τη Λοριάν, η Σαντιγί (ναι, το όνομα δεν είναι τυχαίο, από εκεί βγήκε η γνωστή κρέμα) υποδέχεται τη Ρεν, η Μοντρέιγ που κι αυτή είναι μια ομάδα τοπικού περιμένει την Αμιάν. Χωριά ή γειτονιές που ζουν για ματς που γι΄ αυτούς είναι κάτι σαν τελικοί. Ανάμεσά τους και η ομάδα από το Λε Πι εν Βελέ (η προφορά είναι πολύ διαφορετική, συγχωρέστε μας), η Λε Πι Φουτ 43, γνωστή και ως φονέας των γιγάντων. Η ομάδα που απέκλεισε φέτος την ιστορική Μπορντώ και στο παρελθόν έχει κάνει καλές πορείες στο κύπελλο, φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά το 2024. Και ίσως αν είμαστε λίγο τυχεροί, να δούμε κάποια πολύ μικρούλα να προχωρά κι άλλο.
El Sombrero 
)
)
)
)
