«Η ζωή του πειρατή είναι η καλύτερη ζωή»: Η Ράγιο σε έναν ευρωπαϊκό τελικό

Ο 80χρονος κύριος Ενρίκε ήθελε διακαώς να ακολουθήσει την αγαπημένη του Ράγιο Βαγιεκάνο στον τελικό του Κόνφερενς Λιγκ στη Λειψία. Βρήκε στο ίντερνετ μια ανακοίνωση για μια εκδρομή με λεωφορείο και παρά την προχωρημένη ηλικία του δήλωσε συμμετοχή για αυτό το κουραστικό ταξίδι. Στη συνέχεια συγκέντρωσε το απαιτούμενο ποσό και έκανε την κατάθεση για να καπαρώσει μια θέση στο πούλμαν. Η εκδρομή όμως ήταν μια καλοστημένη απάτη από κάποιον επιτήδειο που ήθελε να φάει λεφτά από ανυποψίαστους οπαδούς. Ο κύριος Ενρίκε και έχασε τα λεφτά του και είδε την προοπτική μιας εκδρομής στη Γερμανία να απομακρύνεται.

Λίγες μέρες αργότερα η ιστορία του μαθεύτηκε στη γειτονιά και έφτασε στα αυτιά κάποιων οργανωμένων οπαδών της Ράγιο. Αμέσως έπεσε η ιδέα να ξεκινήσει μια καμπάνια crowdfunding και μέσα σε μια μόνο ώρα μερικές δεκάδες άνθρωποι μάζεψαν το απαιτούμενο ποσό για ένα αεροπορικό εισιτήριο της τελευταίας στιγμής. Χάρη σε αυτή την πράξη αλληλεγγύης ο κύριος Ενρίκε θα βρεθεί την Τετάρτη στο γήπεδο.

Όπως έγινε γνωστό αργότερα, αυτό δεν ήταν το μόνο θύμα της απάτης. Δεκάδες φίλαθλοι εξαπατήθηκαν και έχασαν τα χρήματα τους. Ο κόσμος της Ράγιο δεν το προσπέρασε. Έχει αποδείξει πολλές φορές και σε διάφορα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα ότι δεν είναι από αυτούς που νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους. Αμέσως ξεκίνησε ένα μεγαλύτερο crowdfunding όπου ο καθένας έδινε ό,τι μπορούσε, ακόμα και ελάχιστα ευρώ. Σύντομα τα νέα έφτασαν στους ποδοσφαιριστές. Μπορεί η σύνδεση των παικτών με τη γειτονιά να μην είναι τόσο στενή όσο παλιότερα, τότε που πολλοί έμεναν εκεί γύρω, κυκλοφορούσαν δίπλα στο γήπεδο και συμμετείχαν σε δραστηριότητες του κοινωνικού κέντρου του δήμου, αλλά η Ράγιο παραμένει μια ομάδα γειτονιάς που όλα μαθαίνονται. Ο αρχηγός Όσκαρ Βαλεντίν προώθησε μέσω κοινωνικών δικτύων την προσπάθεια των φιλάθλων και τις επόμενες ώρες εμφανίστηκαν στη λίστα των ανθρώπων που έδωσαν λεφτά τα ονόματα ποδοσφαιριστών. Όχι ενός και δυο. Αρκετών!

Στο Βαγιέκας τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι πρωτοφανές. Στον τοίχο του πετάλου υπάρχει ζωγραφισμένη η μορφή ενός Νιγηριανού τερματοφύλακα που σε μια εποχή που ο ρατσισμός κυριαρχούσε στα ισπανικά γήπεδα (αλλά και την κοινωνία), βρήκε στη Ράγιο μια οικογένεια που τον αγκάλιασε και έγινε ένα με αυτή, ανοίγοντας ακόμα και το σπίτι του στις γιορτές για οποιονδήποτε στη γειτονιά ήθελε να τον επισκεφτεί. Η ιστορία του Γουίλι Αγκμποναβμπάρε (που την έχουμε κάνει και επεισόδιο στο πόντκαστ «El Sombrero Stories by Stoiximan») δεν είναι η μόνη περίπτωση ποδοσφαιριστή που αντιμετώπιζε δυσκολίες και βρήκε σε εκείνη τη γωνιά της Μαδρίτης ένα ιδανικό καταφύγιο. Ακόμα και εκτός ποδοσφαίρου, από παλιά το Βαγιέκας είχε επωμιστεί αυτό το ρόλο.

Στα τέλη των 50s στην Ισπανία παρατηρήθηκε ένα κύμα εσωτερικής μετάναστευσης, που συνήθως είχε ως αφετηρία το νότο και κατάληξη το κέντρο της χώρας ή το βορρά. Μιας και οι επιλογές στέγασης στη Μαδρίτη για έναν φτωχό αγρότη από την Ανδαλουσία ήταν απαγορευτικές, αρκετοί επέλεξαν να εγκατασταθούν στις εργατικές και πιο φτηνές συνοικίες στα νότια της πρωτεύουσας. Έτσι το Βαγιέκας, μια γειτονιά που είχε αποκτήσει από παλιά μια ιδιαίτερη φήμη λόγω της παρουσίας αρκετών καλλιτεχνών αλλά και της αντίστασης που είχε προβάλει στον Φράνκο στα πρώτα χρόνια του εμφυλίου, μετατράπηκε σύντομα σε “χωνευτήρι” πολιτισμών. Οι προσιτές τιμές στα έτσι κι αλλιώς γερασμένα σπίτια, η ανοχή στη διαφορετικότητα και η αποδοχή κάθε κατατρεγμένου ξένου βοήθησαν σημαντικά ώστε στην περιοχή να εγκατασταθούν και αρκετοί μετανάστες από το εξωτερικό, που έψαχναν μια καλύτερη ζωή.

Ακόμα και στη σημερινή ομάδα, που ζει μερικές από τις πιο καλύτερες στιγμές δόξας της, υπάρχουν τέτοια παραδείγματα. Στη Ράγιο δεν έχουν την οικονομική άνεση να προσελκύσουν παίκτες πρώτης γραμμής, κι ας παίζουν σταθερά τα τελευταία χρόνια στην Πριμέρα, σε ένα πρωτάθλημα που έχει δει πάνω από 100 μεταγραφές με κόστος πάνω από 35 εκατομμύρια ευρώ. Μέχρι και σήμερα μόνο δυο μεταγραφές του συλλόγου έχουν κοστίσει πάνω από 5,5 εκατομμύρια. Την τελευταία 3ετια, από τότε δηλαδή που άρχισε να χτίζει την ομάδα του o Ινίγο Πέρεθ, που διαδέχτηκε τον Ιραόλα στον πάγκο, υπάρχουν 14 ομάδες που έχουν ξοδέψει περισσότερα από αυτήν στη Λα Λίγκα και κάποιες από αυτές έχουν δώσει 5πλασια και 10πλασια ποσά για ενίσχυση.

Μια τέτοια περίπτωση ποδοσφαιριστή που δεν ήρθε από το πάνω ράφι είναι ο Ράντι Ντεκά, ο αναπληρωματικός επιθετικός της. Στα 19 του έφυγε από ένα από τα πιο κακόφημα προάστια του Παρισιού και πήγε ολομόναχος στην Ισπανία ψάχνοντας μια ευκαιρία να δείξει τι αξίζει. Χωρίς λεφτά, χωρίς βιογραφικό, χωρίς να ξέρει καν ισπανικά κατέληξε να καθαρίζει αποδυτήρια για να επιβιώσει και πέρασε περιόδους όπου έτρωγε μόνο μια φορά τη μέρα γιατί τα 300 ευρώ που έπαιρνε δεν έφταναν ούτε για τα βασικά. Μετά από πολλή προσπάθεια βρήκε μια θέση σε μια ομάδα 3ης κατηγορίας και λίγα χρόνια αργότερα κάποιος τον πρότεινε στη Ράγιο. Αν και τα στατιστικά του στο σκοράρισμα δεν είναι ιδιαίτερα θελκτικά, όλα τα υπόλοιπα που κάνει στο χόρτο θεωρούνται τόσο σημαντικά για το παιχνίδι που θέλει να παίξει η ομάδα που αυτές τις μέρες θα κλείσει μια 5ετια στο Βαγιέκας και θα πάρει μέρος σε μια αποστολή που θα παίξει σε ευρωπαϊκό τελικό.

Μια άλλη περίπτωση είναι ο Αουγκούστο Μπατάγια, που έχει πολύ πιο σημαντικό ρόλο. Ο Αργεντινός τερματοφύλακας της Ράγιο είναι ένας από αυτούς που έκαναν τη διαφορά σε κάποια από τα παιχνίδια του Κόνφερενς. Η καριέρα του είχε μια περίεργη πορεία. Είναι ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στις ακαδημίες της Ρίβερ Πλέιτ και υπέγραψε από νωρίς συμβόλαιο με την αγαπημένη του ομάδα. Γρήγορα όμως το όνειρο έγινε εφιάλτης. Μετά από αρκετές ενθαρρυντικές εμφανίσεις στα 20 του, κάποια μαζεμένα λάθη τον έστειλαν στον πάγκο και διέλυσαν την ψυχολογία του. Σε μια ηλικία που δεν είναι καθόλου εύκολο να διαχειριστείς σωστά την πίεση ενός τέτοιου συλλόγου, το άγχος που συνοδεύει έτσι κι αλλιώς τη θέση αυτή ειδικά μετά από κάποιο σφάλμα και το μαζικό κράξιμο λόγω των λαθών σου, ο Μπατάγια βυθίστηκε στον εαυτό του για να προστατευτεί.

“Έπεσα σε κατάθλιψη. Δεν είχα όρεξη να βγω, δεν είχα όρεξη να πάω για προπόνηση, δεν ήθελα να ακούσω κανέναν. Ήθελα να είμαι μόνος μου” αποκαλύπτει σε μια συνέντευξη του. Ο ύπνος έγινε ένα μαρτύριο και ο νεαρός έψαξε για άλλες λύσεις για να τον βοηθήσουν να χαλαρώσει και να μπορέσει επιτέλους να κοιμηθεί. Νόμιζε πως τις βρήκε στα χάπια και το αλκοόλ. Λύσεις που τελικά τον έκαναν χειρότερα. “Άρχισα να καταφεύγω σε χαλαρωτικά χάπια και στο αλκοόλ. Υπήρξε μια εποχή που έπρεπε να πιώ το λιγότερο δύο ποτήρια κρασί για να μπορέσω να πάω για ύπνο. Κοιμόμουν πολύ άσχημα, δεν ξεκουραζόμουν καθόλου και μετά στην προπόνηση σερνόμουν.” Με την απόδοση του να χειροτερεύει συνεχώς η Ρίβερ άρχισε να τον δίνει δανεικό δεξιά-αριστερά.

“Σε τέτοιες περιπτώσεις φτιάχνεις ένα καβούκι νομίζοντας ότι σε προστατεύει, αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Εκεί καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι να ζητήσεις βοήθεια. Το να πας σε ψυχολόγο δεν είναι για τους αδύναμους. Πρέπει να έχεις πολλά «κότσια» για να τα βάλεις με αυτό που πονάει. Εκεί βρίσκεις την αλήθεια σου”. Ο Μπατάγια κατάφερε εν τέλει να σταθεί ξανά στα πόδια του και να επιστρέψει στα γήπεδα. Έκανε μερικές καλές σεζόν ως δανεικός σε διάφορες ομάδες της Αργεντινής αλλά οι πόρτες της Ρίβερ δεν άνοιξαν ποτέ ξανά γι’ αυτόν. Σε μεγάλη ηλικία (στα 28 του) πήρε την απόφαση να δοκιμάσει για πρώτη φορά την τύχη του και στην Ευρώπη και από πέρσι υπερασπίζεται την εστία της Ράγιο, μιας ομάδας που ο κόσμος της έχει ανεβάσει πανό “Το άγχος είναι επιδημία στις γειτονιές μας. ΜΙΛΑ! Κανείς δεν είναι μόνος εδώ.”.

Στα 30 του πια ο Μπατάγια θα ζήσει κι αυτός την εμπειρία ενός ευρωπαϊκού τελικού. Παρέα με τον Ντεκά, τους συμπαίκτες τους που δεν δίστασαν να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να ταξιδέψουν στη Λειψία μερικές δεκάδες φίλαθλοι που έχασαν τα λεφτά τους, τους πιστούς οπαδούς που μετά από κάθε νίκη τραγουδούν ένα μέταλ κομμάτι με στίχους «Η ζωή του πειρατή είναι η καλύτερη ζωή, χωρίς δουλειές, χωρίς σπουδές, με το ρούμι στο χέρι» και τον κύριο Ενρίκε, που στα 80 του, κι αφού είχε δει την ομάδα του περισσότερες φορές στη 2η κατηγορία παρά στην 1η, θα την καμαρώσει να διεκδικεί κι ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο. Οι πιθανότητες βέβαια δεν είναι μαζί της και το μεγάλο φαβορί του τελικού είναι η Κρίσταλ Πάλας αλλά όπως λέει και ένα άλλο πανό των οπαδών: “Έρχεσαι εδώ για να εμψυχώσεις τη Ράγιο, όχι για να δεις τη Ράγιο να κερδίζει”.