Livescore
)
Η δεκαετία του 1980 θεωρείται ως η πιο σκληρή και βίαιη για το ποδόσφαιρο της Αγγλίας. Τα γήπεδα δεν ήταν λαμπερά και ασφαλή, όπως είναι σήμερα, και οι θέσεις ορθίων έδιναν το δικαίωμα σε χιλιάδες οπαδούς να συνωστίζονται πίσω από τα δύο τέρματα. Εκεί, πολύ γρήγορα, εισέβαλαν και οι πρώτες ομάδες οργανωμένων χούλιγκαν που πλέον είχαν αποκτήσει όνομα και «δικαιώματα» εντός του αγωνιστικού χώρου, αφού δρούσαν με δικούς τους κώδικες και κανόνες. Την 1η Μαΐου του 1982, στο Χάιμπουρι, την ιστορική έδρα της Άρσεναλ, το αγγλικό ποδόσφαιρο γνώρισε μία από τις πιο σκοτεινές «σελίδες» της ιστορίας του, όταν η Άρσεναλ υποδέχτηκε τη Γουέστ Χαμ (οι δυο ομάδες θα τεθούν ξανά αντιμέτωπες την Κυριακή σε ένα πολύ κρίσιμο παιχνίδι και για τη μάχη του τίτλου και γι’ αυτή της παραμονής).
Πρόσφατα Νέα:
)
)
)
)
)
)
)
)
Η Γουέστ Χαμ είχε πάντα έναν σκληρό πυρήνα οπαδών που έφτανε πολύ εύκολα σε ακρότητες και βίαιες συμπεριφορές. Εκείνη την εποχή μία συμμορία από χούλιγκαν με το όνομα ICF (Inter City Firm) είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος για όλους τους αντιπάλους οπαδούς που η ομάδα τους έπαιζε με αντίπαλο τη Γουέστ Χαμ. Το όνομά τους το είχαν πάρει από τα τρένα Inter City μιας και συνήθιζαν να ταξιδεύουν με αυτά. Ήταν άνθρωποι καλοντυμένοι, με καλούς τρόπους εκτός γηπέδου και με καλοπληρωμένες δουλειές που όταν έφτανε η μέρα του αγώνα μεταμορφώνονταν στους πιο επικίνδυνους ταραχοποιούς ολόκληρης της χώρας. Η εξωτερική τους εμφάνιση τους βοηθούσε να ξεγελούν την αστυνομία και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στα γήπεδα δεν υπήρχαν κάμερες δρούσαν ανενόχλητοι και ατιμώρητοι.
Αυτό που λάτρευαν να κάνουν όταν έμπαιναν σε ένα γήπεδο ήταν να πηγαίνουν στη θύρα των οργανωμένων της αντίπαλης ομάδας και να το κάνουν «δικό» τους. Πολλές φορές με τη βία, αρκετές φορές χωρίς βία, αφού πολλοί οπαδοί δεν έμπαιναν καν στον κόπο να χτυπηθούν μαζί τους, σε μία απολύτως έξυπνη απόφαση. Ο στόχος τους σε εκείνο το Λονδρέζικο ντέρμπι ήταν να κάνουν δική τους τη North Bank. Να κερδίσουν άλλωστε το παιχνίδι ήταν πολύ δύσκολο. Τι καλύτερο λοιπόν από το εισβάλλουν στον πυρήνα των αντιπάλων οργανωμένων και να του πάρουν το πέταλο; Δυστυχώς, για τους ίδιους, αυτό δεν πήγε και πολύ καλά.
Εκείνη την εποχή ένας μεγάλος όγκος οπαδών της Άρσεναλ, κυρίως σκίνχεντς που έφταναν αρκετά συχνά σε επεισόδια στα 70s, είχε εκδιωχθεί από το Χάιμπουρι. Στη θέση τους είχε εμφανιστεί μία νέα, ανερχόμενη, και πολλά υποσχόμενη για φασαρίες συμμορία του δρόμου με το όνομα Gooners. Μία συμμορία λες και είχε βγει από σελίδες βιβλίου που είχε γράψει ο Άντονι Μπέρτζες. Το όνομά τους ουσιαστικά παράφραζε το παρατσούκλι Gunners, που ήταν και το επίσημο της ομάδας τους, καθώς ο βασικός τους στόχος δεν ήταν η απόλαυση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα (και τα γκολ του Άλαν Σάντερλαντ) αλλά οι δικές τους μάχες, σώμα με σώμα, με τους οπαδούς των άλλων ομάδων. Goon άλλωστε σημαίνει -έστω μία από τις ερμηνείες του- ο τραμπούκος. Μιάμιση ώρα πριν τον αγώνα είχαν πάρει τις θέσεις τους και περίμεναν όχι την έναρξη του ματς αλλά την είσοδο των ICF που είχαν συνηθίσει τα κάνουν δική τους, πολύ εύκολα κιόλας, την North Bank. Εκείνη όμως τη χρονιά τα πάντα είχαν αλλάξει.
Όταν οι χούλιγκαν της Γουέστ Χαμ εισέβαλλαν οργανωμένα στο γήπεδο αυτό που ακολούθησε δεν το περίμενε πραγματικά κανένας τους. Τα επεισόδια ξεκίνησαν αμέσως με την έναρξη του παιχνιδιού. Ακριβώς την ώρα που ο Ντέβιντ Ο’Λίρι έκανε ένα σκληρό τάκλιν στον Τρέβορ Μπρούκινγκ η North Bank έγινε πεδίο μάχης. Ξαφνικά ένας οπαδός της Γουέστ Χαμ έριξε μια στρατιωτική βόμβα καπνού και τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα καθώς επικράτησε πανικός. Πολλοί οπαδοί της Άρσεναλ μπήκαν τρομαγμένοι εντός του αγωνιστικού χώρου για να γλιτώσουν, με τον διαιτητή να διακόπτει το παιχνίδι και να στέλνει τις δύο ομάδες στα αποδυτήρια για αρκετά λεπτά. Η ICF είχε μείνει στο πέταλο και έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα από όλους. Να χλευάζει και να τραμπουκίζει δηλαδή τον αντίπαλο. Μόνο που κάτι πήγε πολύ στραβά για τους ίδιους. Κάτι που το είχαν ξεχάσει και θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να συμβεί.
Οι οπαδοί της Άρσεναλ συγκεντρώθηκαν και τους επιτέθηκαν με λύσσα παίρνοντας πίσω την εξέδρα τους. Ήταν τόσο μεγάλη η «νίκη» των Gooners (και των Herd που βοήθησαν) που οι οπαδοί της Γουέστ Χαμ, οι πιο άγριοι χούλιγκαν της χώρας εκείνη την εποχή, χρειάστηκαν τη βοήθεια της αστυνομίας για να γλιτώσουν και να βγουν ασφαλείς από το γήπεδο. Μια στιγμή ντροπής για τους ίδιους και τεράστιας τιμής για τους αντιπάλους τους στον οπαδικό «χάρτη» της Αγγλίας των 80s. To τελικό 2-0 είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα και ελάχιστοι ήταν αυτοί που μιλούσαν για τα γκολ των Γκράχαμ Ριξ και Άλαν Σάντερλαντ μετά το τελικό σφύριγμα.
Κι αυτό γιατί πολύ απλά τα επεισόδια συνεχίστηκαν και μετά το ματς. Στο γήπεδο μπορεί να υπήρχαν σπασμένα καθίσματα, αίματα στις σκάλες και τραυματίες αλλά η κορύφωση του δράματος δεν είχε φτάσει ακόμα. Μία ώρα μετά το παιχνίδι ένας οπαδός της Άρσεναλ, που δεν ανήκε σε καμία ομάδα χούλιγκαν, από αυτούς που απλά είχε πάει για να δει την αγαπημένη του ομάδα και να χαρεί το παιχνίδι, περικυκλώθηκε από οπαδούς της Γουέστ Χαμ. Η μάχη ήταν άνιση και έγινε ακόμα πιο άνιση όταν οι πολλοί έβγαλαν μαχαίρια. Με την ηλιθιότητα άλλωστε μπορείς να τα βάλεις, με τα μαχαίρια, όχι. Ο νεαρός, με το όνομα Τζον Ντίκινσον, προσπάθησε να αμυνθεί, να ξεφύγει, φώναξε για βοήθεια, ικέτεψε. Ήταν ένα νέο παιδί 23 ετών. Δεν τα κατάφερε και λίγο αργότερα, άγρια μαχαιρωμένος, ξεψύχησε στο νοσοκομείο.
Η κατάσταση είχε μόλις ξεφύγει και το «τρένο» των συμμοριών που δρούσε ανεξέλεγκτα στα γήπεδα είχε εκτροχιαστεί σπάζοντας τους δικούς του «κανόνες». Η αστυνομία εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό αν και δεν βρέθηκε ποτέ κανένας από τους δολοφόνους ή τον δολοφόνο. Έγιναν κάποιες συλλήψεις αλλά κανένας δεν μίλησε. Κανένας δεν γνώριζε τίποτα. Κανένας δεν είδε τίποτα. Κανένας δεν έμαθε κάτι. Στους κύκλους των χούλιγκαν του Λονδίνου εκείνης της εποχής υπήρξε η φήμη ότι ο δολοφόνος πήρε ακριβώς αυτό που του άξιζε κάποια χρόνια μετά αλλά όλα παραμένουν ιστορίες από αυτές που θα υπάρχουν πάντα εκεί που δεν υπάρχουν φώτα και η βία είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.
Τα γεγονότα του Χάιμπουρι οδήγησαν σε μέτρα για καλύτερη αστυνόμευση εντός των γηπέδων. Άρχισαν να γίνονται περισσότεροι έλεγχοι σε τρένα που μετέφεραν οπαδούς και ακούστηκαν πολλά μεγάλα λόγια για την καταπολέμηση της βίας, χωρίς φυσικά να γίνει τίποτα πράξη. Οι ορδές των χούλιγκαν ολοένα και μεγάλωναν, ολοένα και γίνονταν πιο ανεξέλεγκτες, ολοένα και έφταναν σε μεγαλύτερες ακρότητες, με την αστυνομία να μην κάνει καλά τη δουλειά της και να παίζει κι αυτή αρνητικό ρόλο τόσο στην καταπολέμηση της βίας εκτός των γηπέδων, όσο και και στην ασφάλεια των οπαδών εντός του γηπέδου. Φυσικά και τα γεγονότα του Χίλσμπορο (το 1989) φανέρωσαν όλα τα παραπάνω προβλήματα και έπαιξαν ρόλο στο να αρχίσει να δουλεύει ουσιαστικά ο μηχανισμός καταπολέμησης της βίας. Τα γήπεδα άρχισαν να γίνονται πιο ασφαλή. Υπήρχαν κάμερες. Ξεκίνησε η απαγόρευση ορθίων και η απαγόρευση εισόδου στα γήπεδα σε σεσημασμένους ταραχοποιούς. Τα πάντα είχαν μπει στο δρόμο τους για να φτάσουμε σιγά-σιγά στην έναρξη της Πρέμιερ Λιγκ, τον Φεβρουάριο του 1992, που οδήγησε στο πρωτάθλημα των ημερών μας. Ένα πανάκριβο προϊόν που -δυστυχώς- δεν απευθύνεται πια σε όλους, από τη μία, γεμάτο όμως από ανέσεις και ασφάλεια, από την άλλη.
El Sombrero 
)
)
)
)
