Το μαρτύριο τελείωσε, η Ντέπορ και ο κόσμος της επιστρέφουν

Στο ξεκίνημα της σεζόν 2017-18 η Ντεπορτίβο λα Κορούνια έψαχνε τρόπους να κάνει μια επανεκκίνηση. Τα προηγούμενα τρία χρόνια είχε τερματίσει κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού της Πριμέρα και όλα έδειχναν πως αν δεν άλλαζε κάτι, κάποια στιγμή το «κακό» θα συνέβαινε. Σε μια προσπάθεια να τονώσει το ηθικό και την αισιοδοξία όλων ο προπονητής Πέπε Μελ (που αργότερα πέρασε κι από τον ΟΦΗ) έκανε μια δήλωση από αυτές που διεκδικούν κάποιο βραβείο αστοχίας: “Φέτος δεν αποκλείω ούτε την Ευρώπη. Ξέρω ότι οι πρώτες θέσεις είναι απλησίαστες αλλά η 6η και η 7η ή το Κύπελλο δεν είναι. Πρέπει να μπούμε στο πρωτάθλημα με τον μεγαλύτερο δυνατό ενθουσιασμό”. Τρεις μήνες μετά η Ντέπορ είχε χρησιμοποιήσει 4 διαφορετικούς τερματοφύλακες στα 8 πρώτα ματς, είχε κάνει 3 νίκες ως τον Δεκέμβρη και ο Μελ είχε φύγει άρον-άρον από τη Γαλικία. Στο τέλος του πρωταθλήματος το αναπόφευκτο συνέβη. Η Ντεπορτίβο υποβιβάστηκε.

Η καφενειακή και άκρως αφελής θεωρία λέει πως σύλλογοι τέτοιου βεληνεκούς, με τόσο κόσμο από πίσω και μια έδρα όπως το Ριαθόρ, δεν γίνεται να μείνουν πολύ στα χαμηλά. Το πρώτο διάστημα η σκέψη αυτή επιβεβαιώθηκε εν μέρει. Η ομάδα ήταν συνεχώς κοντά στις πρώτες θέσεις και, παρ’ ότι πέρασε μια περίοδο 10 αγώνων χωρίς νίκη στην αρχή της άνοιξης, κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στα πλέι οφ ανόδου. Εκεί, στα ημιτελικά, επιβλήθηκε σχετικά εύκολα απέναντι στη Μάλαγα. Στον τελικό αντίπαλος ήταν η Μαγιόρκα. Το πρώτο παιχνίδι στο Ριαθόρ κύλησε ακριβώς όπως το ήθελαν οι γηπεδούχοι. Το τελικό 2-0 έκανε ακόμα και τους εκ φύσεως πεσιμιστές να αποδεχθούν πως ίσως η περιπέτεια της β’ εθνικής να ήταν πιο σύντομη απ’ όσο περίμεναν στα, κλασικά, απαισιόδοξα σενάρια τους. Η Ντέπορ ήταν ένα 90λεπτο μακριά από την άμεση επιστροφή στην Πριμέρα. Δεν χρειαζόταν καν νίκη ή ισοπαλία. Και μια ήττα με ένα γκολ της ήταν αρκετή.

Για να βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή αυτού του κειμένου καταλαβαίνετε πως η απουσία της από την Πριμέρα δεν έλαβε τέλος εκείνη τη μέρα στη Μαγιόρκα. H Ντέπορ κατέβηκε ανέτοιμη στο πιο κρίσιμο ματς της σεζόν. Οι νησιώτες την έκλεισαν στα καρέ της και με ένα εμφατικό 3-0 πήραν αυτοί το εισιτήριο για τη Λα Λίγκα. Ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει την απότομη κατάρρευση της ομάδας. Κι αυτή ήταν μόνο η αρχή…

Τη σεζόν 2019-20 ο σύλλογος έπιασε πάτο ψυχολογικά αλλά και λειτουργικά. Μέσα στη σεζόν άλλαξε δυο προπονητές, αθλητικό διευθυντή, ακόμα και πρόεδρο! Ο κόσμος ήταν έξαλλος και μέσα σε όλα δημιουργήθηκε και μια κρίση στο ιδιοκτησιακό. Για μερικούς μήνες κανένας δεν ήξερε πώς θα καταλήξει αυτή η διοικητική κρίση και με τα χρέη να τρέχουν, υπήρχαν φόβοι ακόμα και για κήρυξη πτώχευσης. Όλα αυτά αποτυπώθηκαν στο χόρτο με ένα σερί 19 αγώνων χωρίς νίκη, που είναι και το χειρότερο στην ιστορία της!

Παρά την αγωνιστική βελτίωση στο δεύτερο μισό, η Ντέπορ δεν κατάφερε να ξεφύγει από τις ζόρικες θέσεις και στο τέλος υποβιβάστηκε στην 3η κατηγορία. Το κερασάκι στην τούρτα μπήκε την τελευταία αγωνιστική όταν λόγω COVID η αντίπαλος της, Φουενλαμπράδα, δεν μπορούσε να αγωνιστεί. Ο αγώνας αναβλήθηκε αλλά όλα τα υπόλοιπα ματς έγιναν κανονικά και η Ντεπορτίβο υποβιβάστηκε χωρίς καν να παίξει. Μια εξέλιξη που προκάλεσε αντιδράσεις και οδήγησε μέχρι και στη σύλληψη (!) του αρχηγού της, Άλεξ Μπεργαντίνιος, που χαρακτήρισε το όλο σκηνικό μια φάρσα. Και επίσημα η ομάδα που στα 00s σήκωνε το πρωτάθλημα και έπαιζε ημιτελικά CL είχε πιάσει τώρα πάτο.

Όπως και στο τέλος της προηγούμενης σεζόν όμως, αυτό που δεν ήξεραν οι φίλοι της είναι ότι έχει και χειρότερα. Η Ντέπορ πήγε στην 3η κατηγορία με την αύρα του μεγάλου συλλόγου που κουτσά-στραβά οφείλει να βρει ένα τρόπο να φύγει από εκεί άμεσα. Στη θεωρία. Η πράξη είναι άλλο πράγμα. Αν και είχε το μεγαλύτερο μπάτζετ στο πρωτάθλημα η Ντέπορ απέτυχε να κερδίσει την άνοδο στην πρώτη της σεζόν. Και στη δεύτερη. Και στην τρίτη! Σε μια από αυτές τις περιπτώσεις μάλιστα κατάφερε να χάσει την άνοδο παρ’ ότι η τύχη ήταν με το μέρος της. Τα πλέι οφ ανόδου ορίστηκαν τυχαία σε ουδέτερες έδρες και στη Ντέπορ έτυχε να παίξει το ματς που θα έκρινε την άνοδο στο Ριαθόρ. Κι όμως, ακόμα και μέσα στο σπίτι της, ακόμα και με το σκορ στο 1-0 υπέρ της στο ημίχρονο κατάφερε να χάσει από την Αλμπαθέτε με 1-2 στην παράταση! Μια νέα ποδοσφαιρική αυτοκτονία.

Ο πάτος στον οποίο αναφερθήκαμε λίγο πριν μεταφέρθηκε εκείνα τα χρόνια ακόμα πιο χαμηλά όταν αντιμετώπισε τη Θέλτα, σε ένα ακόμα ντέρμπι της Γαλικίας και ηττήθηκε. Μάλιστα αυτό έγινε τρεις φορές σε οχτώ αναμετρήσεις, με τις δυο από τις τρεις ήττες να έρχονται μέσα στο Ριαθόρ. Δεν αναφερόμαστε όμως στην κανονική Θέλτα αλλά στη 2η ομάδα της! Με απλά λόγια, ένα τσούρμο πιτσιρίκια μεγαλωμένα στις ακαδημίες της Θέλτα έπαιξαν με την «κανονική» Ντέπορ μέσα στο Ριαθόρ με 25.000 κόσμο και κέρδισαν! Οπαδικά μιλώντας, αυτό είναι ο ορισμός του “δεν πάει πιο χαμηλά”. Μια ξεφτίλα από αυτές που σε στιγματίζουν για δεκαετίες.

Για ένα σύλλογο που σε όλη του την ιστορία είχε παίξει μόνο δυο φορές στην 3η κατηγορία, κι αυτές από μια σεζόν την κάθε φορά, το ότι έμεινε για τέσσερα χρόνια εκεί αποκαλύπτει το μέγεθος της καθίζησης. Σε όλο αυτό το βασανιστήριο της 3ης εθνικής, δυο μόνο πράγματα πρόσφεραν ελπίδα. Αρχικά, ο κόσμος. Οι οπαδοί δεν παράτησαν την ομάδα, σκεπτόμενοι “εγώ μεγάλωσα με μεγάλες νίκες και Τσάμπιονς Λιγκ, σιγά μην τρέχω να τη δω να χάνει από τη Ράγιο Μαχαδαόντα και την Καλαχόρα”. Στην τρίτη της σεζόν στην 3η κατηγορία, όταν δηλαδή είχε βαλτώσει για τα καλά, ο μ.ο. στο Ριαθόρ ήταν 19.043 θεατές. Στην τέταρτη σεζόν, που κάποιος θα έλεγε πως η ελπίδα είχε κάνει φτερά ακόμα κι από τους μόνιμα αισιόδοξους, ο μ.ο. ξεπέρασε τις 23.000! Για να καταλάβουμε πόσο συγκλονιστικό νούμερο είναι αυτό, αρκεί να πούμε ότι στις δέκα τελευταίες σεζόν της στην Πριμέρα, μόνο στις δυο είχε μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου! Σε κάποιες δε περιπτώσεις, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονταν κάπου στην πόλη πριν το ματς και πήγαιναν με πορεία στο γήπεδο, τραγουδώντας σαν να συμμετέχουν σε κάποια γιορτή. Μόνο που η γιορτή ήταν ένα ακόμα μαρτυρικό παιχνίδι στην 3η κατηγορία. Εκτός όλων αυτών, οι εγγραφές μελών αυξήθηκαν και πλέον ξεπερνούν τα 29.000, αποδεικνύοντας πως ο σωστός οπαδός φαίνεται στα δύσκολα και όχι στις χαρές και τα πανηγύρια.

Το δεύτερο θετικό νέο από όλη αυτή την τραγωδία ήταν η όμορφη ιστορία του Πέρεθ (γνωστού κι από το πέρασμα του από τον ΠΑΟΚ). Στις αρχές του 2023 ο Λούκας Πέρεθ άφησε την Πριμέρα και το πολύ καλό συμβόλαιο του για να κατέβει δυο κατηγορίες (!) και να πάει να βοηθήσει την ομάδα που υποστήριζε από παιδί. Ήταν τόσο αποφασισμένος να επιστρέψει που από το 1 εκ. που κόστισε η μεταγραφή τα μισά τα έβαλε ο ίδιος από την τσέπη του! Μετά από μια τέτοια πρωτοβουλία, στο ντεμπούτο του οι οπαδοί έσπασαν το ρεκόρ προσέλευσης στην 3η κατηγορία και 25.000 εξ αυτών τον είδαν να πετυχαίνει δυο γκολ και να οδηγεί την ομάδα σε νίκη με 3-0. Μια ονειρική επιστροφή, ένα ανέλπιστο δείγμα ποδοσφαιρικού ρομαντισμού. Η χαρά όμως δεν κράτησε πολύ όπως είπαμε, καθώς η Ντέπορ έκανε από τότε 1,5 χρόνο για να επιστρέψει στη 2η κατηγορία, παρά τη σημαντική βοήθεια του Πέρεθ (έβαλε 24 γκολ και έδωσε 27 ασίστ στο διάστημα αυτό).

Όπως αποδείχτηκε, το ξεκόλλημα από την 3η κατηγορία ήταν καθοριστικό για να πάρει ξανά ο σύλλογος αλλά και η πόλη τα πάνω της. Μετά την άνοδο του 2024, ακολούθησε μια χρονιά προσαρμογής στα επίπεδα της Σεγούντα και φέτος η Ντέπορ πέτυχε και δεύτερη άνοδο μέσα σε τρία χρόνια, χωρίς καν να χρειαστεί να εμπλακεί στα ψυχοφθόρα πλέι οφ ανόδου. Για να το καταφέρει βέβαια, ο κόσμος της συνέχισε τις υπερβάσεις και μετά τα διάφορα ρεκόρ προσέλευσης που έσπασε στην 3η κατηγορία, φέτος έφτασε τον μ.ο. στους 24.000 θεατές σε κάθε αγώνα, ένα νούμερο που πετύχαινε σπάνια ακόμα και στην Πριμέρα.

Την Κυριακή, στο τελευταίο ματς της σεζόν απέναντι στη Λας Πάλμας, η Κορούνια θα γιορτάσει την επιστροφή του καμαριού της στην Πριμέρα μετά από 8 χρόνια, με εκδηλώσεις που θα ξεκινήσουν από το πρωί στην πόλη, θα συνεχιστούν με μια συναυλία και θα ολοκληρωθούν με μια θριαμβευτική πορεία ως το Ριαθόρ για το τελευταίο 90λεπτο στη 2η κατηγορία. Ο εφιάλτης τελείωσε, τουλάχιστον για τώρα. Η Ντεπορτίβο επέστρεψε στα μεγάλα σαλόνια.