Μαζί σου και στην κόλαση: Ο Μέσσι και η εθνική Αργεντινής

Υπάρχει μια φάση στο πρώτο ημίχρονο του ημιτελικού Αργεντινή-Αγγλία που ο Μέσσι παίρνει την μπάλα στο κέντρο, ελευθερώνεται προσωρινά από τον Σπενς, την προστατεύει ιδανικά από τον Κέιν, που παρ’ ότι υπερισχύει σε δύναμη σωριάζεται στο έδαφος, την περνάει ανάμεσα από τα πόδια του Γκόρντον, ξεπερνάει το ταυτόχρονο μαρκάρισμα δυο ακόμα Άγγλων και τελικά καταλήγει στο χόρτο, καθώς και οι δυο του κάνουν φάουλ για να τον σταματήσουν. Δεν είναι όμως η ενέργεια του αυτή που μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Τέτοιες έχει κάνει κυριολεκτικά εκατοντάδες όλα αυτά τα χρόνια. Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή έρχεται αμέσως μετά.

Πέντε δευτερόλεπτα μετά τη στιγμή που το σώμα του Μέσσι έχει ριχτεί στο χόρτο, από πάνω του βρίσκονται εφτά παίκτες της Αργεντινής. Εφτά παίκτες έχουν καταφθάσει τρέχοντας από διαφορετικά σημεία του γηπέδου μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα! Κάποιοι έχουν πάει για να τον βοηθήσουν να σηκωθεί, κάποιοι για να την πέσουν στους «εχθρούς» που τόλμησαν να τον αγγίξουν, κάποιοι για να ζητήσουν κίτρινη από τον διαιτητή. Ο χρόνος αντίδρασης είναι τόσο μικρός που καταλαβαίνεις πως δεν υπήρχε συνεννόηση ή ακόμα και μιμητισμός (“τρέχουν οι άλλοι, ας πάω κι εγώ”). Είναι ξεκάθαρο πως στον καθένα ξεχωριστά η πρώτη, αντανακλαστική σκέψη ήταν «έριξαν τον Λίο, πρέπει να τον βοηθήσω».

Στις καθυστερήσεις του ίδιου αγώνα ο Μέσσι έχει ξανά την μπάλα στα δεξιά της επίθεσης. Στο εικοσάλεπτο που έχει προηγηθεί έχει δημιουργήσει με σέντρα με το αριστερό τουλάχιστον τέσσερις ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του. Αυτό περιμένουν όλοι να κάνει ξανά σε αυτή τη φάση. Κι όταν λέμε όλοι συμπεριλαμβάνουμε και τους δυο Άγγλους που έχουν σπεύσει να τον μαρκάρουν, γιατί ένας συνήθως δεν είναι αρκετός. Εκεί, στο 92ο λεπτό ενός ημιτελικού Μουντιάλ που είναι 1-1, έχοντας παίξει ήδη 4 ολόκληρα παιχνίδια σε 12 μέρες (εκ των οποίων τα δυο είχαν παράταση) σε ηλικία 39 ετών, έχει το καθαρό μυαλό και την ικανότητα να προσποιηθεί, να ξεφύγει για λίγο από την επιτήρηση και των δυο, να φέρει την μπάλα στο, υποτίθεται κακό, δεξί του πόδι και να κάνει μια καλοζυγισμένη σέντρα που με κάποιο τρόπο καταλήγει ακριβώς στο κεφάλι του Λαουτάρο που βρίσκεται ανάμεσα από πέντε ψηλότερους αμυνόμενους. Η κεφαλιά πάει στα δίχτυα, η Αργεντινή ολοκληρώνει μια ιστορική ανατροπή και όλοι τρέχουν να πανηγυρίσουν με τον δημιουργό. Όλοι, ακόμα και ο σκόρερ που έχει μόλις πετύχει ένα από τα πιο σημαντικά γκολ της ζωής του.

Στο παρελθόν έχουμε δει περιπτώσεις ομάδων που στηρίζονταν σε μεγάλο βαθμό στις ικανότητες ενός παίκτη. Ομάδες που κάποιος πιο ταλαντούχος από τους υπόλοιπους είχε αναλάβει το ρόλο του ηγέτη, που παίρνει την μπάλα στα δύσκολα, βρίσκει λύσεις όταν όλα μοιάζουν μπλοκαρισμένα και εμπνέει τους πάντες γύρω του. Τέτοια περίπτωση όμως σαν αυτή της εθνικής Αργεντινής της τελευταίας 5ετιας δεν πρέπει να έχει υπάρξει ξανά στο ποδόσφαιρο, τουλάχιστον τα τελευταία 30-40 χρόνια. Τέτοια αφοσίωση, τέτοια προσωπολατρεία και τέτοιο πάθος από όλους για τον έναν. Μια ομάδα που αγωνιστικά είναι εξ ολοκλήρου χτισμένη πάνω σε έναν ποδοσφαιριστή. Ένα σύνολο παικτών που σέβονται και λατρεύουν τόσο τον αρχηγό τους που σε κάνει να πιστεύεις ότι θα πήγαιναν και στην κόλαση ή τον πόλεμο μαζί του αν τους το ζητούσε. Ποδοσφαιριστές πρώτης διαλογής, που κοστίζουν αστρονομικά ποσά, που έχουν κερδίσει τίτλους (από πρωταθλήματα μέχρι CL), είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα για να βοηθήσουν αυτόν τον ξεχωριστό έναν. Να τρέξουν παραπάνω και γι’ αυτόν, να βάλουν τα πόδια στη φωτιά, να τον προστατεύσουν, να τον στηρίξουν, να του δώσουν τους χώρους που χρειάζεται για να κάνει τα μαγικά του, να σπεύσουν να πανηγυρίσουν πρώτα μαζί του.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μέσσι βιώνει μια τέτοια κατάσταση που κάποιος «θυσιάζει» ένα κομμάτι του εαυτού του γιατί καταλαβαίνει εξ αρχής ότι αυτός με το 10 δεν είναι σαν τους άλλους και ότι μπορεί να τους οδηγήσει σε επιτυχίες. Όταν ο Ράκιτιτς πήρε μεταγραφή στη Μπαρτσελόνα αναγκάστηκε να αλλάξει θέση και τρόπο παιχνιδιού. Από μεσοεπιθετικός που απειλούσε συχνά την αντίπαλη εστία και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο δημιουργικό κομμάτι, έγινε ένας μέσος-μηχανάκι που έτρεχε πολύ περισσότερο από πριν για χάρη του 10αριου της ομάδας του. Το έκανε όμως δίχως αντίρρηση. “Γιατί τρέχω για τον Μέσσι; Γιατί το αξίζει” ήταν η αφοπλιστική απάντηση του στην ερώτηση ενός δημοσιογράφου μερικά χρόνια και αρκετούς τίτλους αργότερα. Και συνέχισε: “Αν ο Μέσσι ήταν αρχιτέκτονας, θα ήταν ο Γκαουντί, ο Χερζόγκ, ο Ντε Μερόν, ο Φόστερ και ο μινιμαλισμός του Μις φαν ντερ Ρόε. Τότε θα ήμουν ο βοηθός του, όπως είμαι τώρα”.

“Ο Λίο είναι 39 ετών, έχει όλα όσα θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας ποδοσφαιριστής και συνεχίζει να παίζει σαν να είναι ο καλύτερος όλων. Οπότε για εμάς απομένει μόνο ένα πράγμα: Να τα δώσουμε όλα και να τρέξουμε γι’ αυτόν και για την Αργεντινή” δήλωνε δακρυσμένος ο 23χρονος Τζουλιάνο Σιμεόνε μετά το ματς με τους Άγγλους. “Μεγάλωσα βλέποντάς τον να παίζει. Είναι το είδωλό μου και το είδωλο του αδερφού μου. Το να συνεχίσω να παίζω μαζί του και να τον βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ σημαίνει τα πάντα για μένα” έλεγε πριν λίγες μέρες ο Χουλιάν Άλβαρες, που έχει ήδη στη συλλογή του μετάλλια από Μουντιάλ, Κόπα Αμέρικα, Τσάμπιονς Λιγκ και Πρέμιερ Λιγκ. Κι αν τα βαρύγδουπα λόγια που γράφουν ωραία στους τίτλους των ΜΜΕ είναι συνήθως εύκολα, οι πράξεις μέσα στο χόρτο επιβεβαιώνουν και με το παραπάνω ότι κάθε Αργεντινός που φοράει τη φανέλα της εθνικής αυτά τα χρόνια δεν παίζει μόνο για αυτόν και τη χώρα του. Παίζει και για τον Μέσσι. Και το κάνει με την ψυχή του.

Κάπου εδώ φυσικά ξεκινάει η κουβέντα για το αν ένα τόσο προσωποκεντρικό μοντέλο μπορεί να πετύχει σε ένα τόσο απαιτητικό επίπεδο. Η λογική απάντηση στο 99% των περιπτώσεων είναι όχι. Δεν γίνεται να στηρίζεσαι τόσο σε έναν παίκτη, όσο καλός κι αν είναι, ειδικά όταν αυτός είναι στα τελειώματα της καριέρας του. Στην Αργεντινή όμως των τελευταίων χρόνων το σύστημα πιάνει και τα αποτελέσματα το επιβεβαιώνουν πανηγυρικά. Εδώ βέβαια δεν μιλάμε για έναν απλά πολύ καλό παίκτη. Μιλάμε για τον Μέσσι. Όπως είπε με απόλυτη φυσικότητα πριν λίγες μέρες και ο Ρόι Κιν, που δεν φημίζεται για την άνεση με την οποία λέει μεγάλες κουβέντες: “Όλοι μας εδώ έχουμε κάνει αξιόλογες καριέρες και παίξαμε μπάλα σε πολύ υψηλό επίπεδο αλλά αυτός δεν είναι το ίδιο. Αυτός είναι μια ιδιοφυία.”

Αν και μέχρι πρόσφατα δεν ήταν καν σίγουρο ότι θα δώσει το παρών στα γήπεδα των ΗΠΑ, αυτό το Μουντιάλ ήρθε για να στηρίξει για πολλοστή φορά τον χαρακτηρισμό “εξωγήινος” που του έχουν δώσει όχι οι οπαδοί του αλλά οι αντίπαλοι και οι θρύλοι του αθλήματος, όπως ο Μπατιστούτα και ο Μπουφόν. Στα 39 του ο Αργεντινός κάνει πράγματα που πιθανόν δεν περίμεναν ούτε και αρκετοί από τους πιο φανατικούς θαυμαστές του. Και τα κάνει παρ’ ότι σε αρκετές στιγμές μοιάζει πιο ανθρώπινος και καταβεβλημένος από ποτέ. Σε ένα τουρνουά που σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα της νέας γενιάς βρέθηκαν σε εξαιρετική κατάσταση αλλά όσο προχωρούσε η διοργάνωση σιγά-σιγά αποχωρούσαν από το προσκήνιο ανήμποροι να αναβάλλουν το αναπόφευκτο, ο Μέσσι είναι ακόμα εκεί με το γνωστό περπάτημα του και συνεχίζει να ζητάει μπάλα και να κρίνει αγώνες περιστοιχισμένος από μερικούς παίκτες-στρατιώτες που του προσφέρουν απλόχερα αυτή την τόσο σπάνια στις μέρες μας πολυτέλεια να μην τρέχει για να μαρκάρει.

Αυτή τη στιγμή είναι 1ος σε γκολ+ασίστ, 1ος σε δημιουργία ευκαιριών αλλά και μεγάλων ευκαιριών, 1ος στις ντρίπλες (!), 1ος στις επιτυχημένες σέντρες, 1ος στις κάθετες μπαλιές και 1ος στην απειλή με σουτ. Στα 39 του σκοράρει, δημιουργεί για τους συμπαίκτες του φάσεις και ντριπλάρει καλύτερα από κάθε άλλον (νεότερο του) σε ένα Μουντιάλ. Ό,τι έκανε δηλαδή σε όλη του την καριέρα, ό,τι τον ξεχώριζε πάντα από όλους τους άλλους. Τρεις παίκτες παγκόσμιας κλάσης σε έναν. Καθόλου τυχαία είναι πρώτος στις περισσότερες από αυτές τις κατηγορίες και συνολικά σε όλα τα Μουντιάλ.

Το «ρίσκο» της Αργεντινής φαίνεται να πιάνει για μια ακόμα φορά χάρη σε μια συνθήκη που δεν συναντάς πουθενά αλλού στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Σε αρκετές περιπτώσεις αυτά τα χρόνια η Αργεντινή κατεβαίνει στο γήπεδο με μοναδικές καθαρές μεσο-επιθετικές και επιθετικές επιλογές τον Μέσσι και ένα 9αρι (είτε τον Λαουτάρο, είτε τον Άλβαρες). Γιατί; Γιατί όπως είπαμε στην καλή του μέρα ο Μέσσι στην επίθεση είναι τρεις σε έναν. Σε μια εποχή που όλοι γίνονται πιο γρήγοροι, πιο δυνατοί, πιο ακούραστοι, κοινώς υπερ-αθλητές, ο Σκαλόνι έχει ρίξει όλο το βάρος της δημιουργίας στα πόδια ενός φανερά κουρασμένου τύπου που με το σουλατσάρισμα του στο χόρτο μοιάζει παράταιρος με το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Κι όμως όχι απλά επιβιώνει σε αυτό αλλά πετυχαίνει στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο επιδόσεις που μοιάζουν αδύνατες, με οδηγό το ταλέντο, την ποδοσφαιρική ευφυΐα και την εμπειρία του αλλά φυσικά και χάρη στην απόλυτη στήριξη που είδαμε πως έχει από μια ομάδα που πίνει νερό στο όνομα του.

Αν βγάλουμε έξω το Κόπα Αμέρικα του 2024, στο οποίο δεν παρουσιάστηκε σε καλή κατάσταση λόγω τραυματισμού και στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στους συμπαίκτες του που βγήκαν μπροστά και οδήγησαν την ομάδα στην κούπα, στα τρία τελευταία μεγάλα τουρνουά (Κόπα Αμέρικα 2021, Μουντιάλ 2022 και Μουντιάλ 2026) μετράει σε 21 εμφανίσεις 31 γκολ+ασίστ και έχει συμμετοχή στο 67% των συνολικών γκολ της Αργεντινής. Από τα 21 αυτά ματς μόνο σε 3 δεν είχε συμβολή σε κάποιο γκολ. Ως γνωστόν, η ομάδα του Σκαλόνι κέρδισε τα δυο από τα τρία αυτά τουρνουά και έχει φτάσει τώρα στον τελικό του τρίτου.

Κι αν τα νούμερα του το 2022 έμοιαζαν εντυπωσιακά για 35χρονο, σε αυτό το Μουντιάλ τα πηγαίνει ακόμα καλύτερα, παρά τα τέσσερα εξτρά χρόνια στην πλάτη. Έχει παραπάνω γκολ, ασίστ και ντρίπλες και έχει δημιουργήσει περισσότερες ευκαιρίες απ’ ότι στα γήπεδα του Κατάρ. Πέρα από τα στατιστικά, αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά δεν είναι φυσιολογικά, μόλις ακούς την ανάλυση του Ζλάταν μετά τον ημιτελικό: “Ο Ανρί ανέφερε ότι οι Άγγλοι έκαναν το λάθος και ξύπνησαν τον «μικρό άνθρωπο». Εγώ θα πω ότι ξύπνησαν τον γίγαντα. Όταν βλέπεις τον Μέσσι να παίρνει τα πάνω του, όλοι αμέσως τρομάζουν. Όλοι! Ακόμα και οι οπαδοί, ακόμα κι εμείς εδώ στο στούντιο. Είχα πει πριν το παιχνίδι ότι οι Άγγλοι θα έβλεπαν αυτή τη φορά το αριστερό πόδι του Θεού. Τελικά είδαν το δεξί πόδι του Θεού. Τι σέντρα ήταν αυτή! Κοιτάξτε τον πανηγυρισμό. Όλοι πήγαν στον Μέσσι, ακόμα και ο Λαουτάρο. Γιατί όλοι ξέρουν ποιος είναι πίσω από όλα αυτά”. Το ότι ο Ζλάταν χρησιμοποιεί την έννοια «Θεός» και δεν μιλάει για τον εαυτό του είναι πιθανόν το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να λάβει ο Αργεντίνος αυτή τη στιγμή.

Η υπερ-ανάλυση που έγινε στα αγγλικά ΜΜΕ πριν το ματς για το πώς μπορεί η Αγγλία να τον εξουδετερώσει αποτυπώνει και τη θέση που έχει ακόμα στη συνείδηση όλων. Στο ίδιο κλίμα, πριν λίγες μέρες ο βοηθός προπονητή της Αιγύπτου αποκάλυψε πως σε όλες τις τακτικές αναλύσεις ο προπονητής απέφευγε να χρησιμοποιήσει το όνομα του Μέσσι, παρ’ ότι έλεγε κανονικά τα ονόματα όλων των άλλων. “Τον έλεγε επίτηδες κάθε φορά «το νούμερο 10» για να νιώθουν οι παίκτες ότι είναι ένας κανονικός ποδοσφαιριστής. Για να μην τον φοβούνται παραπάνω”. Όλα αυτά για έναν παίκτη που οδεύει προς τα 40 και λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις με ρυθμούς 10αριου των 90s.

Πριν από το ματς ο Ανρί είχε προειδοποιήσει τους Άγγλους ότι δεν πρέπει να τον προκαλέσουν. Αυτή την τακτική έχουν ακολουθήσει διάφοροι στο παρελθόν, όπως ο Καζεμίρο, που ήταν μια ζωή αντίπαλος του στις μεγαλύτερες κόντρες του πλανήτη: “Ποτέ δεν του μιλούσα. Ποτέ δεν τον εκνεύριζα. Ποτέ. Δεν το κάνεις αυτό γιατί είναι αδύνατον να τον σταματήσεις μετά, ειδικά μόνος σου. Είναι αδύνατον!” Οι Άγγλοι αγνόησαν εν μέρει τη συμβουλή του και μετά από μερικές λογομαχίες με τον Μπέλιγχαμ και τους υπόλοιπους μέσους, ο αρχηγός της Αργεντινής άρχισε να ανεβάζει στροφές. Ο Τούχελ τα έκανε όλα λάθος από τον πάγκο, ο Μέσσι βρήκε στα δεξιά της επίθεσης άπλετο χώρο για να κάνει παιχνίδι και να δημιουργήσει για τους συμπαίκτες του και η Αγγλία κλείστηκε από νωρίς στο 1/3 του γηπέδου. Σε κάθε επίθεση η μπάλα περνούσε από τα πόδια του. Μετά το ματς ο Κέιν, ο Μπέλιγχαμ αλλά και οι περισσότεροι Άγγλοι αναλυτές και πρώην ποδοσφαιριστές παρά την πικρία τους υποκλίθηκαν στον μεγάλο νικητή. “Το να τον βλέπω να παίζει έτσι στα 39 είναι απίστευτο. Ο καλύτερος όλων των εποχών και ακόμα συνεχίζει” έγραψε μεταξύ άλλων εγκωμιαστικών σχολίων ο Τζον Τέρι.

Σε μια προσπάθεια να αναλύσει τα κραυγαλέα τακτικά λάθη του Τούχελ ο Γκάρι Νέβιλ σχολίασε: “Όταν έβαλε τον Ο’Ράιλι στα αριστερά έπρεπε να τον στείλει πάνω στον Μέσσι. Να μην κάνει τίποτα άλλο. Κανονική άμυνα μαν-του-μαν”. Δίπλα του ο χαλαρός αλλά πάντα σοβαρός Ρόι Κιν τον κοιτούσε απαξιωτικά μέχρι που κάποια στιγμή δεν άντεξε και ξέσπασε: “Πιστεύεις ότι δεν το έχουν δοκιμάσει αυτό οι ομάδες τα τελευταία 20 χρόνια; Τόσοι γνωστοί προπονητές και παίκτες το έχουν προσπαθήσει. Γιατί νομίζεις είναι τόσο σπουδαίος; Γιατί όταν τελικά πάρει κάπως την μπάλα, τέλος. Είσαι νεκρός”. Την ίδια ακριβώς έκφραση είχε χρησιμοποιήσει ο Μουρίνιο σε μια τηλεοπτική ανάλυση του στο παρελθόν: “Αν τον αφήσεις με έναν μόνο αντίπαλο είσαι νεκρός. Γι’ αυτό πάντα προσπαθούσα να φτιάξω ένα «κλουβί» γύρω του. Μόνο αυτό είχε ελπίδες να λειτουργήσει”.

Λίγο πριν το μεγαλειώδες φινάλε μιας μυθιστορηματικής καριέρας ο Μέσσι θα παίξει σε έναν τρίτο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, κάτι που έχει καταφέρει μόνο ο Καφού. Αν και οι γνωστοί μόνιμοι αμφισβητίες πάντα θα αναπολούν τις εποχές του “σιγά, δεν έχει καταφέρει τίποτα χωρίς τον Ινιέστα και τον Τσάβι από πίσω”, στην πραγματικότητα αυτός θα είναι ο 8ος τελικός του με την εθνική. Αυτό σημαίνει πως έχει φτάσει ως το τελευταίο ματς στο 62% των μεγάλων τουρνουά που έχει πάρει μέρος! Ο παίκτης με τα περισσότερα γκολ σε τελικούς, με τα περισσότερα τρόπαια στην ιστορία του παιχνιδιού, με τα περισσότερα γκολ σε μεγάλα ντέρμπι θα δώσει το παρών σε ένα ακόμα τεράστιο ματς. Αυτός θα είναι ο αγώνας νούμερο 1164 στην καριέρα του. Ακόμα κι αν συνεχίζει να παίζει για άλλα 174 παιχνίδια και σε αυτά δεν κάνει απολύτως τίποτα, δηλαδή αν απλώς κάθεται σε μια καρέκλα στο κέντρο του γηπέδου τα επόμενα 3-4 χρόνια, θα τελειώσει την καριέρα του με 1 γκολ ή ασίστ ανά αγώνα! Και θα το κάνει παίζοντας 22 χρόνια αδιάκοπα στο υψηλότερο επίπεδο, με όλη την πίεση που αυτό φέρνει. Όπως έχει πει και ο Χόρχε Βαλντάνο, πρώην παίκτης και προπονητής της Ρεάλ, συμπαίκτης του Ντιέγκο και παγκόσμιος πρωταθλητής το 1986: “Ο Μέσσι είναι ο Μαραντόνα κάθε μέρα κι αυτό είναι τρελό γιατί ούτε ο Μαραντόνα δεν ήταν ο Μαραντόνα κάθε μέρα”.

Το 2022 στο Κατάρ πιστεύαμε πως ο τελικός Αργεντινή-Γαλλία σηματοδοτούσε και μια συμβολική αλλαγή εποχής. Ο Μέσσι εναντίον του Εμπαπέ. Ο «παλιός» κέρδισε αλλά θεωρητικά η εποχή του έκλεινε τότε. Τέσσερα χρόνια μετά ο Μέσσι είναι ακόμα εδώ, ξανά στον τελικό και μάλιστα με μια χειρότερη Αργεντινή που όμως σε κάθε ευκαιρία δείχνει πως παραμένει πολύ σκληρή για να πεθάνει. Αυτή τη φορά απέναντι του θα έχει έναν ακόμα νέο σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου, τον Λαμίν Γιαμάλ. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της Αργεντινής την Κυριακή αλλά το αν θα σηκώσει για δεύτερη φορά το μεγαλύτερο τρόπαιο του ποδοσφαίρου δεν θα αλλάξει στην πραγματικότητα τίποτα στο μυαλό του περισσότερου κόσμου. Όποιος δεν τον αποδέχτηκε ποτέ ως τώρα, δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να συνεχίσει να τον σνομπάρει και να τον υποβιβάζει με κάθε πιθανό και απίθανο επιχείρημα. Οι υπόλοιποι που απολαμβάνουν εδώ και δυο δεκαετίες τα γκολ, τις ντρίπλες, τις κούρσες, τα σλάλομ και τις πάσες του, αφήνοντας στην άκρη οπαδικές συμπάθειες και αντιπάθειες, θα λένε με καμάρι στις επόμενες γενιές ότι έζησαν την εποχή του Λιονέλ Μέσσι.