Η ηλικία είναι ένας αριθμός: η τρομερή σεζόν του Ντάνι Γουέλμπεκ

Όταν το παιχνίδι ανάμεσα στην Μπράιτον και τη Λίβερπουλ έληξε, το 2-1 των γηπεδούχων δεν ήταν απλώς μία νίκη ακόμα, ούτε απλώς δύο ακόμα γκολ για τον αειθαλή Ντάνι Γουέλμπεκ. Με αυτά έφτασε τα 12 στη φετινή Πρέμιερ Λιγκ και ταυτόχρονα κατάφερε να μπει σε ένα κλειστό κλαμπ ποδοσφαιριστών. Σε αυτούς που ξεπέρασαν τα 35 τους χρόνια και κατάφεραν να σημειώσουν πάνω από 10 γκολ σε μια σεζόν στο ίσως πιο δύσκολο πρωτάθλημα του κόσμου. Ο Ντάνι βρίσκεται εκεί πλέον με μικρή παρέα. Τον Ρονάλντο, τον Ζλάταν, τον Σέριγχαμ και τον Μακάλιστερ. Είναι τέτοιες οι εμφανίσεις του Γουέλμπεκ που δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλάνε για κλήση του στην εθνική Αγγλίας. Ο Τούχελ δεν συγκινείται.

Και πριν κανείς πει “έλα μωρέ τώρα σοβαρευτείτε”, ας πούμε για αρχή ότι ο Γουέλμπεκ στα περίπου 20 χρόνια καριέρας (ξεκίνησε το 2007-08 επαγγελματικά) δεν είχε ποτέ διψήφιο αριθμό γκολ. Και πλέον με τη φετινή χρονιά, έχει δυο σερί σεζόν με διψήφιο αριθμό στην Πρέμιερ Λιγκ. Με λίγα λόγια τα καλύτερα νούμερα σε ολόκληρη την καριέρα του. “Ναι, οκ μπράβο, αλλά έχει τόσους άλλους φορ η Αγγλία”, θα πείτε. Και εμείς θα σας πούμε, ότι κανένας Άγγλος φορ στην Πρέμιερ Λιγκ δεν έχει παραπάνω γκολ από αυτόν φέτος. Παίκτες που κλήθηκαν στην 35αδα του Τούχελ, όπως ο Μπόουεν ή ο Γουότκινς, έχουν λιγότερα γκολ ή ελάχιστα σε κακές ομάδες (όπως ο Σολάνκε). Όπως και να ΄χει, ακόμα κι αν ο Γουέλμπεκ δεν έχει παίξει στην εθνική Αγγλίας από το μακρινό 2018, το γεγονός ότι μπαίνει έστω σε αυτή τη συζήτηση, δείχνει πόσο καλά παίζει αυτή την περίοδο. Και το απολαμβάνει. Γιατί το ποτήρι της καριέρας του είναι τουλάχιστον μισογεμάτο.

Από το μακρινό 2008…

Ο Ντάνι Γουέλμπεκ άγγιξε το όνειρο και το έκανε πραγματικότητα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μάντσεστερ. Δοκιμάστηκε στη Σίτι, αλλά τότε η Σίτι δεν είχε ηλικιακή ομάδα γι’ αυτόν και έτσι τελικά έπαιξε μπάλα στις ακαδημίες της αγαπημένης του Μάντεστερ Γιουνάιτεντ. Και στην πορεία έφτασε μέχρι την πρώτη ομάδα. Μεγάλωσε έχοντας ως ίνδαλμα την ομάδα του Σερ Άλεξ, αλλά και τον Άντι Κόουλ ως παίκτη που ήθελε να μοιάσει. Ήθελε να μεγαλώσει και να γίνει σαν αυτόν, να μεγαλώσει και να παίζει όπως αυτός. Κατάφερε να παίξει στη Γιουνάιτεντ στα 18 του. Έκανε ντεμπούτο δίπλα στον Κριστιάνο σε ένα ματς του Λιγκ Καπ και στην 1η του συμμετοχή στο πρωτάθλημα, μπήκε αλλαγή το 2008 σε ένα ματς με τη Στόουκ και σκόραρε. Οι οπαδοί της ομάδας ήταν πολύ αισιόδοξοι και πολύ χαρούμενοι για ένα δικό τους παιδί, με όλο το μέλλον μπροστά του. Αλλά και οι Άγγλοι γενικότερα έβλεπαν ένα ταλέντο που θα μπορούσε να βοηθήσει και στην εθνική.

Από εκεί και πέρα, είναι πώς το βλέπει ο καθένας. Ένα wonderkid που απέτυχε; Ίσως. Αλλά έφτασε να παίζει στην αγαπημένη του ομάδα, βοήθησε, κατέκτησε τίτλους και πήρε καλή μεταγραφή σε άλλον μεγάλο σύλλογο. Κανείς δεν θα πει ότι έκανε σούπερ καριέρα και δύσκολα θα θυμόμαστε το όνομά του σε 20-30 χρόνια, αλλά πρέπει να ξέρουμε ποιες είναι οι προσδοκίες μας. Άλλωστε, υπάρχουν και δικαιολογίες. Πολλές ατυχίες και τραυματισμοί, πολλά ματς στα πλάγια και μακριά από τον ρόλο του κεντρικού επιθετικού. Αλλά αυτό το πάθος, η δίψα για το ποδόσφαιρο τον συνοδεύουν ακόμα και οι τρέχουσες επιδόσεις του, σίγουρα φτιάχνουν την υστεροφημία του. Στο τέλος της καριέρας του, δεν είναι αποτυχημένος κάπου σε μια μικρή κατηγορία. Παίζει, πρωταγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο και έχει αγαπηθεί πολύ στην Μπράιτον.

Στην καριέρα του έπαιξε δίπλα σε σπουδαίους επιθετικούς. Από τον Τέβες και τον Κριστιάνο, μέχρι τον φαν Πέρσι και τον Μπερμπάτοφ. Κάτι πήρε από όλους και κανείς δεν θα πει άσχημο λόγο για τον άνθρωπο Γουέλμπεκ. Ο ίδιος έφυγε κάπως άκομψα, όταν ήταν στη Γιουνάιτεντ ο φαν Χάαλ. Ο Ολλανδός μπορεί να δικαιώθηκε από τη μετέπειτα μέτρια πορεία του Ντάνι στην Άρσεναλ (γεμάτη τραυματισμούς), αλλά ο Γουέλμπεκ δεν το έβαλε κάτω. Μετά από ένα πέρασμα από τη Γουότφορντ, βρήκε το σπίτι του στο Μπράιτον.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η σχέση του με τον Σερ Άλεξ δεν άλλαξε παρά τα χρόνια. Όταν η Γιουνάιτεντ (δηλαδή ο Φέργκιουσον) του πρότεινε νέο συμβόλαιο, ο Γουέλμπεκ το υπέγραψε μα χαρά. Αλλά ο Σκωτσέζος, που έκανε το απόλυτο κουμάντο, είχε και μία εντολή. Σχεδόν ανάγκασε τον Γούελμπεκ με τα χρήματα του νέου συμβολαίου να αγοράσει ένα σπίτι. Και όχι απλά να πάρει ένα σπίτι έτσι γενικά. Ο Σερ Άλεξ είπε στον Ντάνι και σε ποια περιοχή ΠΡΕΠΕΙ να το πάρει. Η περιοχή αυτή φυσικά ήταν πιο κοντά στο προπονητικό. Ο Φέργκιουσον πρόσεχε ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια. Και παρότι τα χρόνια πέρασαν, οι δυο τους έχουν ακόμα επικοινωνία. Ο Φέργκιουσον τον παίρνει τηλέφωνο και τώρα και μάλιστα τον παίρνει πάντα από απόκρυψη, που είναι κάτι που ο Γούλμπεκ (όπως και ο περισσότερος κόσμος) απεχθάνεται. Έλα όμως που ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι κάτι άσχετο και πότε θα είναι ο Σερ Άλεξ. Έτσι, ο Ντάνι το σκέφτεται πριν αποφασίσει τι θα κάνει: «Μπορεί να είναι το αφεντικό, μπορεί να είναι το αφεντικό», λέει στον εαυτό του και τελικά το σηκώνει πάντα. Δεν μιλάει και περιμένει. Και ακούει τη βαριά προφορά του ποδοσφαιρικού του πατέρα: «Ντάνι, εγώ είμαι». Ο Φέργκιουσον τον είχε πάρει σχετικά πρόσφατα μετά από ένα γκολ του και ήταν τρομερά χαρούμενος με αυτό. Και ο Γουέλμπεκ που είναι 35 χρονών, σηκώνει το τηλέφωνο με το ίδιο δέος, τον ίδιο σεβασμό και την ίδια χαρά, όπως όταν ήταν ένα πιτσιρικάκι στη Γιουνάιτεντ. Και οι δυο τους τα λένε.

«Δεν υπάρχει κάποιο μυστικό. Νομίζω ότι απλά νιώθω καλά και νιώθω δυνατός και ξέρω ότι θα υπάρξουν πολλά ακόμα. Είμαι σε καλή κατάσταση και είμαι και γενετικά τυχερός, οπότε είμαι σε καλό δρόμο. Εγώ απλά ελέγχω αυτά που μπορώ να ελέγξω. Στην περίπτωσή μου αυτό είναι να παίζω με την Μπράιτον κάθε εβδομάδα, να προπονούμαι και να περνάω καλά», είπε για τον εαυτό του. Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από τότε που ο προπονητής του Φάμπιαν Χούρτσελερ (κατά σχεδόν 3 χρόνια μικρότερος) είχε δηλώσει: «Δεν θα άλλαζα τον Ντάνι Γουέλμπεκ με κανέναν παίκτη στον κόσμο». Και η αλήθεια είναι ότι παρότι προφανώς υπερβολικά τα λόγια, υπάρχει μια εξήγηση: «Προσπαθώ να τον κρίνω από την προσωπικότητά του και πόσο σημαντικός είναι για μας ως παίκτης, ως άνθρωπος. Ο Γουέλμπεκ είναι ένας ηγέτης για τον προπονητή του και πρότυπο για τους νέους παίκτες». Ο Γερμανός κόουτς δεν είναι ο μόνος που το λέει. Τα ίδια λόγια για τον Γουέλμπεκ είχε πει και ο Πότερ παλιότερα: «Ο Ντάνι είναι ένα πρότυπο. Μπορεί να σου μάθει πώς να συμπεριφέρεσαι και πώς να έρχεσαι σε επαφή με τους συμπαίκτες σου στο υψηλότερο επίπεδο», ενώ κι ο ντε Τσέρμπι τον θεωρούσε σημαντικό στην Μπράιτον. Τα χρόνια περνάνε, ο Γουέλμπεκ δεν είναι πια το ταλέντο, αλλά αυτός που καθοδηγεί τα ταλέντα.

Ντέρμπι του Μάντσεστερ με Γουέλμπεκ και Μίλνερ. 14 χρόνια μετά δεν σταματάνε και είναι συμπαίκτες στην Μπράιτον.

Κι ο Γουέλμπεκ δεν φαίνεται να θέλει να τα παρατήσει. Προσέχει τη διατροφή του, την ενυδάτωση, τον ύπνο, όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά. Και φυσικά προπονείται όπως πάντα. Έχει, όπως λέει, μεγαλύτερο κίνητρο τώρα. Έτσι νιώθει. Και σε μεγάλο βαθμό τον τραβάει και μια άλλη παλιά καραβάνα. Ο συμπαίκτης του Τζέιμς Μίλνερ είναι εκεί για να τραβάνε ο ένας τον άλλον. Ο Γούλμπεκ θα είχε κάθε λόγο να τα παρατήσει, δεν έχει περάσει λίγα στην καριέρα του. Αλλά δείχνει πόσο αγαπάει αυτό που κάνει. Κι ακόμα κι αν δεν παίξει ξανά στην Αγγλία (που είναι το πιο πιθανό), με αυτές τις τελευταίες σεζόν του, παίρνει τη χαρά που πάντα ονειρευόταν να του δίνει η μπάλα. Και τη μεταλαμπαδεύει στα πιτσιρίκια της Μπράιτον. Όπως το ίδιο γινόταν για τον ίδιο όταν ήταν στη Γιουνάιτεντ και οι παλιοσειρές του έδιναν συμβουλές, έτσι και τώρα αυτός θέλει να κάνει το ίδιο για τις επόμενες γενιές.