Το περίεργο deja vu του Φραντσέσκο Φαριόλι

Αν αναρωτηθεί κάποιος ποια είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή στα Τοπ-15 πρωταθλήματα η απάντηση που θα πάρει μάλλον θα τον εκπλήξει. Δεν είναι η Μπάγερν, ούτε η Ίντερ, ούτε η Παρί, ούτε κάποιος από τους συνήθεις ύποπτους της Αγγλίας και της Ισπανίας. Είναι η Πόρτο. Όποιο φίλτρο κι αν βάλεις στην αναζήτηση (τα τελευταία 10 παιχνίδια, τα τελευταία 15 ή 20) το αποτέλεσμα που παίρνεις είναι πάντα το ίδιο. Η Πόρτο. Η Πόρτο. Η Πόρτο. Στη συνέχεια τσεκάρεις τα αποτελέσματα της και επιβεβαιώνεις ότι δύσκολα θα μπορούσε να είναι κάποια άλλη. Γιατί πολύ απλά η Πόρτο έχει κάνει σχεδόν το απόλυτο.

Στα τελευταία 10 παιχνίδια έχει 10 νίκες με γκολ 19-2! Σε όλο το πρωτάθλημα έως τώρα έχει 18 νίκες και 1 ισοπαλία και γκολ 40-4. Με απλά λόγια, η Πόρτο είναι ασταμάτητη σχεδόν κυριολεκτικά. Πέρα από το κομμάτι των νικών, το γεγονός ότι μπαίνουμε σε λίγο στον Φεβρουάριο και έχει μαζέψει την μπάλα από τα δίχτυα της όλες κι όλες 4 φορές είναι τρομακτικό. Με τέτοια φόρμα είναι απολύτως λογικό το ότι λίγο μετά τα μισά της σεζόν έχει χτίσει μια καλή διαφορά 7 βαθμών από τη δεύτερη Σπόρτινγκ και 10 βαθμών από την τρίτη Μπενφίκα. Αυτή τη στιγμή είναι το μεγάλο αφεντικό του πρωταθλήματος και το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τον τίτλο. Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος στην Πορτογαλία που σίγουρα δεν έχει εφησυχάσει. Ο προπονητής της.

Ο Φραντσέσκο Φαριόλι μπορεί να είναι μόνο 36 ετών αλλά έχει ήδη κλείσει στους πάγκους μια πενταετία και σε αυτό το διάστημα πρόλαβε να ζήσει μια εμπειρία που δεν του επιτρέπει να χαλαρώσει σε καμία στιγμή. Μια εμπειρία τόσο πρόσφατη και τόσο γνώριμη με τη φετινή κατάσταση που δεν αποκλείεται να του καταστρέφει ακόμα κάποιους νυχτερινούς ύπνους. Τέτοια ακριβώς εποχή πέρσι ο Άγιαξ, τον οποίο είχε αναλάβει στο ξεκίνημα της περσινής σεζόν, έμοιαζε κι αυτός αχτύπητος. Από τα τέλη Αυγούστου έως και τα μέσα Απριλίου ο «Αίαντας» είχε χάσει μόνο ένα παιχνίδι στην Ολλανδία! Όταν το πρωτάθλημα μπήκε στην τελική ευθεία την άνοιξη και η προπορευόμενη ως ένα σημείο PSV έκανε μια μεγάλη κοιλιά, η ομάδα του Φαριόλι απέκτησε ένα σημαντικό προβάδισμα 9 βαθμών και ήταν στην ουσία αγκαλιά με το τρόπαιο. Μέχρι που δεν ήταν…

Μπορεί η Opta να του έδινε 99% πιθανότητα να κερδίσει τον τίτλο αλλά όπως πολύ καλά ξέρουμε όσοι ζήσαμε το καλοκαίρι του 2004 οι πιθανότητες δεν παίζουν μπάλα. Τέσσερις αγώνες στο φινάλε της σεζόν αρκούσαν για να πάνε όλα κατά διαόλου. Με μια σοκαριστική ποδοσφαιρική αυτοκτονία, που θα ζήλευε ακόμα και το Αμβούργο, ο Άγιαξ έκανε 4 σερί γκέλες και ένα ματς πριν το τέλος βρέθηκε ξανά 2ος, ένα βαθμό πίσω από την αναζωογονημένη PSV. Συντριβή από την Ουτρέχτη με 4-0, ισοπαλία με τη Σπάρτα Ρότερνταμ, μια ακραία εντός έδρας ήττα με 0-3 από τη Ναϊμέγκεν και ισοπαλία με τη Χρόνινγκεν παρ’ ότι έπαιζε με παίκτη παραπάνω .

Την τελευταία αγωνιστική ο «Αιάντας», που πλέον ήλπιζε σε ένα στραβοπάτημα της PSV, σκόραρε πρώτος αλλά μέχρι να κάτσουν οι φίλοι του ξανά στις θέσεις τους μετά τα πανηγύρια είχε προλάβει να βρει δίχτυα και η PSV στο δικό της ματς. Η PSV ισοφαρίστηκε στο 52′ κι από το πουθενά ο Άγιαξ ήταν ξανά καβάλα στο άλογο. Για… έξι ολόκληρα λεπτά. Μετά η PSV σκόραρε πάλι, αργότερα έκανε το 1-3 και κάπως έτσι το πανηγύρι έλαβε τέλος. Ο Άγιαξ χάρισε ένα δικό του πρωτάθλημα με σοκαριστικό τρόπο και ο Φαριόλι δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του στο φινάλε. Κάτι απόλυτα λογικό. Είχε μόλις απολέσει το πρώτο τρόπαιο της καριέρας του με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Την επόμενη κιόλας μέρα Άγιαξ και Φαριόλι συμφώνησαν στον τερματισμό του συμβολαίου του με τα ρεπορτάζ να μιλάνε για εσωτερικές διαφωνίες πάνω στο θέμα των τακτικών, των μεταγραφών αλλά και του ύψους του μπάτζετ. Παρά το τραγικό φινάλε, η παρουσία του Ιταλού κρίθηκε πετυχημένη καθώς είχε αναλάβει μια ομάδα σε κρίση, που είχε τερματίσει 5η την προηγούμενη χρονιά (και η οποία επέστρεψε στη μετριότητα μετά τη φυγή του Ιταλού, καθώς φέτος είναι 3η με 16 βαθμούς διαφορά από την κορυφή). Γι’ αυτό και μερικές εβδομάδες μετά την αποχώρηση του από το Άμστερνταμ, ο ατζέντης του βρήκε μια κλήση από Πορτογαλία.

Όπως και ο Άγιαξ πριν τον αναλάβει, έτσι και η Πόρτο χρειαζόταν άμεσα κάποιον να την επαναφέρει στις επιτυχίες. Οι «δράκοι» είχαν τερματίσει στην 3η θέση πέρσι και είχαν μείνει εκτός Τσάμπιονς Λιγκ. Η κακή σεζόν ολοκληρώθηκε με μια νέα απογοήτευση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Οι Πορτογάλοι κατάφεραν να μείνουν εκτός από τη φάση των ομίλων, χάνοντας από την Ίντερ Μαϊάμι του Μέσσι και φέρνοντας Χ με την Παλμέιρας και την Αλ Αχλί από την Αίγυπτο. Με την επιστροφή τους από τις ΗΠΑ οι διοικούντες έψαξαν για νέο προπονητή και σύντομα κατέληξαν στον Φαριόλι.

Ένα εξάμηνο περίπου αργότερα η επιλογή τους αποδίδει καρπούς. Η Πόρτο είναι στην κορυφή της βαθμολογίας με αυτό το απίστευτο 18 νίκες-1 ισοπαλία που είπαμε και στην αρχή και έχει σπάσει το ρεκόρ πόντων σε αυτό το σημείο της σεζόν και το δικό της αλλά και του πρωταθλήματος. Εκτός αυτού παραμένει μέσα σχεδόν σε όλους τους στόχους της. Στο Γιουρόπα Λιγκ τερμάτισε στην πρώτη 8αδα, που σημαίνει ότι πάει απ’ ευθείας στη φάση των 16, ενώ στο κύπελλο περιμένει να μάθει τον αντίπαλο της στα ημιτελικά, έχοντας αποκλείσει στον προημιτελικό τη Μπενφίκα του Μουρίνιο. Συνολικά σε 32 παιχνίδια για όλες τις διοργανώσεις έχει φύγει ηττημένη από το γήπεδο μόνο δυο φορές. Όπως και να το δεις, τα πράγματα πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα με οποιονδήποτε άλλον. Δεν βγαίνει δηλαδή, βάσει στατιστικής.

Πριν από μερικές μέρες έγινε γνωστό ότι ο Ιταλός τεχνικός, που όταν οι υπόλοιποι έπαιζαν μπάλα στα νιάτα τους αυτός έβγαζε το τμήμα φιλοσοφίας της Φλωρεντίας κάνοντας μια πτυχιακή εργασία με θέμα «Φιλοσοφία του παιχνιδιού: η αισθητική του ποδοσφαίρου και ο ρόλος του τερματοφύλακα», επέκτεινε το συμβόλαιο του μέχρι το 2028. Στην Πόρτο βέβαια γνωρίζουν πως αν μια μεγάλη ομάδα ενδιαφερθεί γι’ αυτόν, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να τον κρατήσουν. Μέσα στο χειμώνα το όνομα του ακούστηκε για την Τσέλσι και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και είναι πολύ πιθανόν οι ενδιαφερόμενοι να αυξηθούν θεαματικά αν η σεζόν κλείσει με τον τίτλο στην Πορτογαλία και κάποια αξιόλογη πορεία στα νοκ άουτ του Γιουρόπα.

Για την ώρα είναι πολύ νωρίς για να προβλέψει κάποιος την εξέλιξη του στη συνέχεια. Τα παραδείγματα του Τεν Χαγκ και του Αμορίμ είναι πολύ πρόσφατα για να ξεχαστούν. Kανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει ότι σε τόσο νεαρή ηλικία και χωρίς κάποιο σοβαρό ποδοσφαιρικό υπόβαθρο από πίσω (δεν έπαιξε ποτέ επαγγελματικά και μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ένας άσημος προπονητής τερματοφυλάκων που κατέγραφε τις ιδέες του περί τακτικής σε ένα… blog!) έχει ήδη καταφέρει να βελτιώσει σημαντικά δυο ιστορικές ομάδες που βρίσκονταν σε κρίση και να φτιάξει παράλληλα ένα ελκυστικό προφίλ για τον ίδιο και το στιλ παιχνιδιού του. Για την ώρα πάντως το μόνο που τον απασχολεί είναι να μη ζήσει ξανά τον περσινό εφιάλτη, γιατί δυο συνεχόμενες κατραπακιές τέτοιου βεληνεκούς είναι δύσκολο να τις χωνέψει οποιοσδήποτε. Όπως λέει και η γνωστή ρήση του φιλόσοφου Τζορτζ Σανταγιάνα, που σίγουρα θα έχει διαβάσει και ο Φαριόλι: «Αυτοί που δεν μπορούν να θυμηθούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν»