«Αποστολή στη Μπριζ» με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Τζόλη

Τον Σεπτέμβριο του 2024 βρεθήκαμε για λίγες μέρες στη Μπριζ. Αν ένας επισκέπτης φτάσει εκεί χωρίς να έχει καμία εικόνα της πόλης στο μυαλό (είτε από κάποια φωτογραφία στο ίντερνετ είτε από την υπέροχη μαύρη κωμωδία «Αποστολή στην Μπριζ» με τον Κόλιν Φάρελ) θα δυσκολευτεί να πιστέψει ότι αυτό που αντικρίζει είναι μια κανονική πόλη του 21ου αιώνα. Η Μπριζ είναι ένα σχεδόν παραμυθένιο μέρος, με αναλλοίωτη μεσαιωνική αρχιτεκτονική που βγάζει μια αίσθηση άλλης εποχής. Για την ακρίβεια, σε αρκετά σημεία της στο κέντρο μοιάζει να είναι ψεύτικη. Σαν να δημιουργήθηκε μόνο για τους τουρίστες, τους φωτογράφους και τους σκηνοθέτες. Περπατάς στα καλοδιατηρημένα και γραφικά σοκάκια της και υποψιάζεσαι πως οι κάτοικοι της ίσως να είναι ηθοποιοί. Δεν γίνεται να ζουν κανονικά σε ένα τέτοιο μέρος σήμερα.

Στο μικρό διάστημα παραμονής μας εκεί η τύχη τα έφερε έτσι που στην πόλη διεξαγόταν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Η τοπική ομάδα υποδεχόταν τη Γάνδη, σε ένα παιχνίδι που θεωρείται ντέρμπι και έχει τον τίτλο «Η Μάχη της Φλάνδρας» λόγω της άτυπης κόντρας των δυο πόλεων, που ξεκίνησε με τον οικονομικό ανταγωνισμό που υπήρχε μεταξύ τους τον Μεσαίωνα. Εκείνες τις μέρες η Μπριζ είχε σκαρφαλώσει στις πρώτες θέσεις με 4 σερί νίκες ενώ η Γάνδη βρισκόταν στο κάτω μισό της βαθμολογίας.

Μπορεί το σουλατσάρισμα στα μεσαιωνικά σοκάκια του κέντρου να μοιάζει διαφορετικό από τις περισσότερες επισκέψεις σου σε άλλες πόλεις, η εμπειρία του γηπέδου όμως δεν παρουσιάζει μεγάλες διαφορές από κάθε άλλη που έχεις ζήσει. Το Στάδιο Γιαν Μπρέιντελ βρίσκεται στα περίχωρα και σε αντίθεση με το ιστορικό της κέντρο, που είναι βγαλμένο από ταινία εποχής, περιβάλλεται από «κανονικά», σύγχρονα σπίτια. Ανάμεσα τους συναντάς και κάποιες παμπ/μπαρ που τη μέρα του αγώνα ζουν μεγάλες στιγμές. Ο κόσμος πλημμυρίζει το εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό μέρος του μαγαζιού και απολαμβάνει τη μπύρα (ή τις μπύρες) του συζητώντας για το επερχόμενο ματς.

Σε μια τέτοια παμπ βρήκαμε την ευκαιρία να πιάσουμε κουβέντα με τους φίλους της Μπριζ για μια από τις φρέσκες, τότε, μεταγραφές τους, τον Χρήστο Τζόλη. Ο Τζόλης είχε μετακομίσει στο Βέλγιο εκείνο το καλοκαίρι με μια μεταγραφή που στοίχισε περίπου 6,5 εκατομμύρια ευρώ. Για τον Έλληνα διεθνή είχαν ενδιαφερθεί κι άλλες ομάδες (πχ. η Φράιμπουργκ και η Φενέρ) αλλά αυτός θεώρησε πως το επόμενο βήμα στην καριέρα του έπρεπε να γίνει στη Μπριζ. Σε εκείνη τη φάση της σεζόν είχε ήδη καθιερωθεί στην ενδεκάδα ως αριστερό εξτρέμ και λίγες εβδομάδες πριν είχε ανοίξει λογαριασμό με την εστία, καθώς είχε βρει δίχτυα σε δυο διαδοχικά ματς. Αν και το δείγμα που είχαν ήταν ακόμα πολύ μικρό, σχεδόν όλοι ήταν πεπεισμένοι πως θα βοηθήσει πολύ την ομάδα και θα αποδειχτεί λίρα εκατό. “Αν κρίνω από αυτά που έκανε στη Μπουντεσλίγκα 2, δεν τον βλέπω να μένει εδώ πάνω από 2-3 χρόνια” ήταν μια εκτίμηση με την οποία συμφωνούσαν οι περισσότεροι συνομιλητές μας. “Το βελγικό ποδόσφαιρο ευνοεί εξτρέμ με το στιλ και την ταχύτητα του” πρόσθεσε κάποιος άλλος.

Εκείνο το μεσημέρι Κυριακής το γήπεδο της Μπριζ γέμισε από ανθρώπους όλων των ηλικιών και η φανέλα του Τζόλη εμφανίστηκε κάμποσες φορές στο οπτικό μας πεδίο, παρ’ ότι δεν είχε προλάβει να γράψει ούτε 10 συμμετοχές εκεί. Στο απέναντι πέταλο οι λιγοστοί αλλά φωνακλάδες εκδρομείς της Γάνδης κέρδιζαν χωρίς μεγάλο κόπο την μάχη της κερκίδας. Το παιχνίδι είχε εξαιρετικό ρυθμό, αρκετές ευκαιρίες και καλό συνδυασμό αθλητικότητας με τεχνική. Οι γηπεδούχοι ήταν κυρίαρχοι στο πρώτο ημίχρονο, είχαν την κατοχή, δημιούργησαν πολλές φάσεις και εκμεταλλεύτηκαν σε κάποιες περιπτώσεις το ξεπέταγμα του Έλληνα εξτρέμ στην αριστερή πλευρά. Σκορ ημιχρόνου; 0-2. Το δεύτερο με αυτογκόλ. Τι να κάνεις; Έτσι είναι το ποδόσφαιρο.

Στην επανάληψη η πίεση της Μπριζ συνεχίστηκε, με τον κόσμο να προσπαθεί να σπρώξει την ομάδα, έστω και χλιαρά για τα δικά μας δεδομένα (μόνο η γκρίνια για τις πολλές καθυστερήσεις των φιλοξενούμενων ήταν copy-paste από ελληνικό γήπεδο) ενώ ο Τζόλης έγραψε και την πρώτη του ασίστ στο Βέλγιο. Στο τέλος τα στατιστικά έλεγαν: Σουτ 27-6, Κατοχή 70%-30%, Κόρνερ 11-2. Τελικό σκορ; 2-4. Πώς; Μην λέμε πάλι τα ίδια. Ποδόσφαιρο.

Το παιχνίδι αποδείχτηκε χορταστικό για έναν ουδέτερο σαν εμάς, ονειρικό για τους οπαδούς της Γάνδης και τραγικό για τους ντόπιους. Παρ’ όλα αυτά μετά το τελευταίο σφύριγμα οι περισσότεροι θεατές παρέμειναν στις θέσεις τους και χειροκρότησαν τους παίκτες τους που έκαναν μάλιστα το γύρο του γηπέδου παρά την τεσσάρα στην πλάτη. Το ακόμα πιο παράξενο για εμάς, τους μεγαλωμένους στην Ελλάδα φιλάθλους, ήταν ότι έξω από το γήπεδο είχε στηθεί μια μικρή σκηνή με DJ που έπαιζε μουσική στη διαπασών την ώρα που οι φίλαθλοι γύρω του ανέλυαν τον αγώνα σε πηγαδάκια, με συνοδεία από μπύρες και «βρώμικο» φαγητό. Εκεί κάποιοι άλλοι οπαδοί μας επιβεβαίωσαν πως ο Τζόλης έχει κερδίσει από νωρίς την εκτίμηση τους και συμφώνησαν πως μπορεί να κάνει τη διαφορά στο βελγικό ποδόσφαιρο.

Στο τέλος της σεζόν η Μπριζ τερμάτισε στη 2η θέση, τρεις βαθμούς μακριά από τον τίτλο. Παρά την αποτυχία της ομάδας να φτάσει τα είκοσι κερδισμένα πρωταθλήματα, ο Τζόλης έκανε μια πολύ καλή πρώτη, αναγνωριστική χρονιά. Είχε 21 γκολ και 16 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του συλλόγου. Σε όλο το πρωτάθλημα μόνο ένας παίκτης είχε περισσότερα γκολ+ασίστ από αυτόν. Η χρονιά σώθηκε εν μέρει για τη Μπριζ με την κατάκτηση του κυπέλλου. Ο Τζόλης είχε μεγάλη συνεισφορά στην επιτυχία, καθώς κατέγραψε γκολ ή ασίστ (ή και τα δυο) σε όλες τις φάσεις, από τους «16» έως και τον τελικό.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε στο Esquire στο τέλος της χρονιάς μιλώντας για το νέο αυτό κεφάλαιο στην καριέρα του δήλωσε: “Το κλίμα στη Μπριζ είναι πολύ καλό. Οι περισσότεροι συμπαίκτες μου έχουν πάνω-κάτω την ίδια ηλικία με εμένα και είναι κάτι που μας φέρνει πιο κοντά. Το βελγικό πρωτάθλημα είναι λίγο underrated. Δεν είναι μόνο οι μεγάλες ομάδες που σου προκαλούν δυσκολίες. Οι μικρές είναι εξαιρετικά δυσκολοκατάβλητες, υπάρχουν έδρες που σε ζορίζουν. Ο ρυθμός είναι πολύ πιο υψηλός και γρήγορος σε σχέση με το ελληνικό πρωτάθλημα ή τη δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας. Είναι ένα σπουδαίο σχολείο για όποιον θέλει να πάει στη συνέχεια σε κάποιο από τα 5 κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα”.

H φετινή σεζόν ξεκίνησε με ένα ακόμα τρόπαιο. Η Μπριζ κέρδισε στο Σούπερ Καπ την πρωταθλήτρια Ουνιόν Σεν-Ζιλουάζ με 2-1, με τον Τζόλη να πετυχαίνει το πρώτο γκολ και να δίνει την ασίστ στο δεύτερο. Η συνέχεια ήταν ακόμα καλύτερη και περιλάμβανε και μερικές λαμπερές βραδιές Τσάμπιονς Λιγκ, ένας ακόμα λόγος που πιθανόν επιλέχθηκε η Μπριζ ως το επόμενο βήμα στην καριέρα του. Λίγο μετά τα μισά της σεζόν, και με τη Μπριζ να βρίσκεται ξανά μέσα στη μάχη του τίτλου, ο Έλληνας μεσοεπιθετικός μετράει σε όλες τις διοργανώσεις 11 γκολ και 15 ασίστ ήδη. Κανένας στο πρωτάθλημα δεν έχει περισσότερες ασίστ αλλά και γκολ+ασίστ. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι κανένας στον κόσμο δεν έχει καταγράψει στη φετινή σεζόν περισσότερες από 15 ασίστ!

Η Μπριζ γνωρίζει καλά πως όσο αγαπητός κι αν είναι στον κόσμο, με τέτοιες εμφανίσεις θα δυσκολευτεί αρκετά να κρατήσει τον 23χρονο και τη νέα σεζόν στο Βέλγιο. Καθόλου τυχαία το τελευταίο διάστημα έχουν φουντώσει οι φήμες ότι η Τότεναμ τον γλυκοκοιτάζει εδώ και λίγο καιρό. Αν οι Βέλγοι αποφασίσουν να πουλήσουν, είναι δεδομένο πως θα εμφανιστούν κι άλλοι αντίζηλοι. Στην ερώτηση για το αν υπάρχει κάποιο πρωτάθλημα που προτιμάει η απάντηση του είναι: “Ως προοπτική, νομίζω η Πρέμιερ Λιγκ είναι το Νο 1. Θα ήθελα πολύ να ξαναπάω εκεί, σε μια ομάδα που να πρωταγωνιστεί. Επίσης, πιστεύω ότι μου ταιριάζει πάρα πολύ η Γερμανία και θα ήθελα να αγωνιστώ στην Bundesliga. Μου αρέσει πάρα πολύ. Οπότε θα διάλεγα αυτά τα δύο πρωταθλήματα, που είναι τα αγαπημένα μου. Αλλά, προς Θεού, σίγουρα δεν λέω όχι και στα υπόλοιπα. Ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή.”