Το Αγγλία-Αργεντινή δεν είναι ποτέ ένα απλό παιχνίδι

Στις περισσότερες περιπτώσεις όταν ακούει κάποιος ότι η Αγγλία θα αντιμετωπίσει την Αργεντινή σε ένα νοκ άουτ αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου η πρώτη σκέψη αυτόματα είναι το παιχνίδι τους στο Μουντιάλ του 1986. Το περίφημο ματς που ο Μαραντόνα έδειξε και τις δυο πτυχές του μέσα σε λίγα λεπτά. Γι’ αυτόν τον αγώνα τα έχουμε πει όμως πολλές φορές. Σήμερα θα πούμε για ένα πιο πρόσφατο Αργεντινή-Αγγλία που είχε επίσης αρκετό ζουμί.

30 Ιουνίου 1998. Στην έδρα της Σεντ Ετιέν η Αργεντινή του Ντανιέλ Πασαρέλα αντιμετωπίζει την Αγγλία του Γκλεν Χοντλ για τη φάση των 16 του Μουντιάλ της Γαλλίας. Οι Λατινοαμερικάνοι έχουν φτάσει εκεί με χαρακτηριστική άνεση και ένα εμφατικό 3/3 στον όμιλο, χωρίς μάλιστα να δεχθούν γκολ. Οι Άγγλοι έχουν ζοριστεί λίγο περισσότερο, καθώς η ήττα στο δεύτερο ματς με τους Ρουμάνους τους ανάγκασε να τα παίξουν όλα για όλα απέναντι στους Κολομβιανούς στο τελευταίο παιχνίδι. Με δυο γρήγορα γκολ ως το μισάωρο η Αγγλία καθάρισε εύκολα τελικά τον αγώνα και έδωσε το παρών στο ραντεβού που περίμεναν πολλοί.

Αυτό θα ήταν το πρώτο επίσημο παιχνίδι ανάμεσα τους μετά τον προημιτελικό του 1986 στο Αζτέκα. Καθόλου τυχαία η, πασίγνωστη για τις προλήψεις της, Αργεντινή αποφάσισε να αγωνιστεί σε αυτό με τη δεύτερη φανέλα της, χωρίς τις κλασικές ρίγες, μιας και το ίδιο είχε κάνει η παρέα του Ντιέγκο δώδεκα χρόνια πριν (το ίδιο θα κάνει και στον φετινό ημιτελικό). Και οι δυο ομάδες επέλεξαν ένα 3-5-2 με τους Αργεντίνους να έχουν στην κορυφή της επίθεσης τους Μπατιστούτα και Κλαούντιο Λόπεζ και τους Άγγλους τον Σίρερ και τον Όουεν.

Ο Μάικλ Όουεν, που ήταν το ανερχόμενο αστέρι της Λίβερπουλ και της εθνικής, είχε ήδη πετύχει το παρθενικό του γκολ σε Μουντιάλ στον όμιλο και είχε «κλέψει» τη θέση του Σέριγχαμ στη βασική ενδεκάδα. Κάποιοι πίστευαν ότι η επιλογή ενός 18χρονου σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι με τέτοια μάλιστα ιστορία από πίσω πιθανόν να αποδειχτεί αποτυχημένη. Το βάρος και η σημασία του αγώνα ίσως να λύγιζε τον πιτσιρικά. Πολλά χρόνια αργότερα ο Όουεν αποκάλυψε πως η εφηβική ακόμα αφέλεια του τον προστάτευσε από όλα τα υπερβολικά που κλασικά γράφτηκαν τις μέρες που προηγήθηκαν: “Όλοι μιλούσαν για τον πόλεμο, τον Μαραντόνα και την εκδίκηση που έπρεπε να πάρουμε. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα. Ήμουν 18, έτρωγα ψητά φασόλια στο ξενοδοχείο, έπαιζα μπιλιάρδο με τον Πολ Ινς και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πότε θα μπω να παίξω. Δεν ένιωθα κανένα ιστορικό βάρος. Ήταν απλά ένα ματς. Αυτή η αφέλεια ήταν η μεγαλύτερη δύναμή μου”.

Όπως αποδείχτηκε, ο νεαρός επιθετικός πράγματι δεν επηρεάστηκε καθόλου από τα προεόρτια. Πριν καν συμπληρωθεί το 20λεπτο ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της αναμέτρησης. Σε μια τρελή εισαγωγή για αγώνα τέτοιου επιπέδου και με τέτοια προϊστορία, οι Αργεντίνοι προηγήθηκαν στο 6ο λεπτό με εύστοχο πέναλτι του Μπατιστούτα αλλά οι Άγγλοι απάντησαν άμεσα με τον ίδιο τρόπο. Ο Όουεν κέρδισε πέναλτι, ο Σίρερ το εκτέλεσε και 1-1. Ελάχιστα λεπτά αργότερα, στο 16′ για την ακρίβεια, ο Όουεν δέχτηκε μια πάσα κοντά στη γραμμή του κέντρου, την έφερε μπροστά του με το τακουνάκι, προσπέρασε τον Τσαμότ, παρ’ ότι έτρεχε με την μπάλα στα πόδια, ξέφυγε από τον Αγιάλα που τον περίμενε στο ύψος της μεγάλης περιοχής και από θέση αρκετά δεξιά έκανε ένα τέλειο πλασέ που κατέληξε στο αριστερό παραθυράκι του Ρόα. Με απλά λόγια έβαλε το γκολ που ονειρεύονται πως βάζουν χιλιάδες πιτσιρίκια και το έβαλε στα 18 του σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα παιχνίδια της εθνικής του. Το 2013 αυτό ψηφίστηκε ως το 3ο καλύτερο γκολ στην ιστορία της εθνικής Αγγλίας.

Μετά από αυτόν τον ξέφρενο πρόλογο, οι δυο ομάδες έριξαν το ρυθμό και η μάχη μεταφέρθηκε στο κέντρο. Εκεί που οι μεν είχαν τους Σιμεόνε-Ορτέγκα-Αλμέιδα-Βερόν-Ζανέτι και οι δε τους Μπέκαμ-Σκόουλς-Ινς-Λε Σο-Άντερτον. Οι Άγγλοι κράτησαν το προβάδισμα ως τα τελευταία λεπτά του ημιχρόνου αλλά προδόθηκαν από μια στατική φάση. Στο φινάλε του ημιχρόνου ο Βερόν πήρε φόρα να εκτελέσει ένα φάουλ σε καλή θέση αλλά αντί να σουτάρει, όπως περίμεναν όλοι, έκανε μια μικρή, κάθετη στον Χαβιέρ Ζανέτι που κρυβόταν πίσω από το αγγλικό τείχος. Ο Ζανέτι κοντρόλαρε με το δεξί, σούταρε με το αριστερό και έγραψε το 2-2. Η κομπίνα ήταν τόσο μαεστρικά σχεδιασμένη και εκτελεσμένη (και η άμυνα τόσο πρόχειρα στημένη) που ο Αργεντινός στην ουσία βρέθηκε τετ-α-τετ στα δέκα μέτρια από την εστία, σε μια φάση που λόγω του φάουλ μέσα στην περιοχή βρίσκονταν οι εννιά από τους δέκα ποδοσφαιριστές της Αγγλίας! Σε μια συνέντευξη του αργότερα ο σκόρερ αποκάλυψε πως αυτή την κομπίνα τη δούλευαν στις προπονήσεις της εθνικής για χρόνια. Το μόνο που άλλαξε σε σχέση με το αρχικό σχέδιο ήταν το πόδι που εκτέλεσε, καθώς η μπάλα στρώθηκε εν τέλει στο «κακό» αριστερό, που αποδείχτηκε όμως εξίσου ικανό να τη στείλει στα δίχτυα.

Με ένα τόσο γεμάτο πρώτο ημίχρονο όλοι ήλπιζαν πως και η επανάληψη θα έχει αντίστοιχες συγκινήσεις. Οι προσδοκίες δεν επαληθεύτηκαν, τουλάχιστον στο κομμάτι των γκολ, αλλά το δεύτερο ημίχρονο μας έδωσε μια φάση που έμεινε στην ιστορία. Μόλις στο δεύτερο λεπτό του, ο Σιμεόνε έριξε κάτω τον Μπέκαμ σε μια διεκδίκηση της μπάλας στο χώρο του κέντρου. Ο πεσμένος Άγγλος τον βρήκε ελαφρά στο πίσω μέρος του ποδιού, ο Σιμεόνε σωριάστηκε στο έδαφος και αμέσως επικράτησε ένα μικρός χαμός. Όταν ο Μπέκαμ σηκώθηκε ο Δανός διαιτητής Νίλσεν, που βρισκόταν στα δυο μέτρα από το περιστατικό, έδειξε αρχικά κίτρινη στον Σιμεόνε και στη συνέχεια έβαλε το χέρι στην πίσω τσέπη και προς έκπληξη αρκετών έβγαλε την κόκκινη κάρτα. Οι Άγγλοι παίκτες, οπαδοί και σχολιαστές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο Μπέκαμ αποβλήθηκε για ένα τέτοιο χτύπημα αλλά η απόφαση φυσικά δεν άλλαξε. Η Αγγλία θα έπαιζε ένα ολόκληρο ημίχρονο με παίκτη λιγότερο.

Πολλά χρόνια αργότερα ο Σιμεόνε ομολόγησε με έναν αρκετά κυνικό τρόπο αυτό που είχε δει όλος ο πλανήτης: “Ας πούμε απλώς ότι ο διαιτητής έπεσε στην παγίδα. Η δική μου πτώση μετέτρεψε την κίτρινη σε κόκκινη. Στην πραγματικότητα δεν ήταν ένα βίαιο χτύπημα. Ήταν μια ενστικτώδης κίνηση χωρίς δύναμη από πίσω. Όμως, εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία. Αν δεν το κάνεις, είσαι χαμένος.” Εντελώς συμπτωματικά, πριν από λίγες μέρες οι δυο τους συναντήθηκαν στο γήπεδο σε έναν αγώνα της Αργεντινής σε αυτό το Μουντιάλ και φωτογραφήθηκαν μαζί και με τις οικογένειες τους, επιβεβαιώνοντας τον χρυσό κανόνα «ό,τι γίνεται στο γήπεδο, μένει στο γήπεδο».

Παρά το αριθμητικό πλεονέκτημα η «αλμπισελέστε» δεν κατάφερε να διασπάσει την αγγλική άμυνα στο υπόλοιπο του αγώνα. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση, οι Άγγλοι άντεξαν και εκεί και το παιχνίδι έληξε ισόπαλο. Όλα θα κρίνονταν στην πιθανόν πιο αγχωτική διαδικασία που υπάρχει στο ποδόσφαιρο: Τα πέναλτι σε νοκ άουτ αγώνα ενός Μουντιάλ. Ο Πολ Μέρσον, που εκτέλεσε εύστοχα το τρίτο πέναλτι των Άγγλων, το περιγράφει ιδανικά: “Έχω περάσει πολλά στη ζωή μου με στους εθισμούς μου στο αλκοόλ και στον τζόγο, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνο το περπάτημα. Από τη σέντρα μέχρι την περιοχή, ο δρόμος μου φάνηκε δέκα χιλιόμετρα. Έτρεμα. Σκεφτόμουν πως αν το χάσω, δεν θα μπορώ να γυρίσω ποτέ στην Αγγλία. Όταν είδα τη μπάλα να μπαίνει, δεν ένιωσα χαρά. Ένιωσα μόνο μια τεράστια, εξαντλητική ανακούφιση που δεν κατέστρεψα τη ζωή μου.”

Δεν έζησαν όλοι αυτή την ανακούφιση. Ο Ερνάν Κρέσπο αστόχησε στο δεύτερο πέναλτι των Αργεντινών και για μια ακόμα φορά η Αγγλία βρέθηκε να έχει το πάνω χέρι. Σαν παραδοσιακοί Άγγλοι όμως, που έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τα πέναλτι, δεν δέχτηκαν το δώρο των αντιπάλων καθώς ο Ινς αστόχησε κι αυτός. Ακολούθησαν πέντε εύστοχα πέναλτι και με το σκορ στη διαδικασία στο 4-3 ο Ντέιβιντ Μπάτι πήγε προς την άσπρη βούλα ξέροντας ότι είναι ο τελευταίος των αρχικών πεντάδων. Αν το έχανε, όλα τελείωναν. O Μπάτι εκτέλεσε, ο Κάρλος Ρόα το έπιασε κι αυτό (όπως και του Ινς) και έγινε ο ήρωας της χώρας του. Ένα χρόνο μετά, και ενώ τον ήθελε ο Φέργκιουσον στη Γιουνάιτεντ, κάλεσε μια μέρα τους δημοσιογράφους και από το πουθενά τους ανακοίνωσε πως αποσύρεται από το ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 30 ετών για να αφοσιωθεί στον Θεό, γιατί πίστευε ότι στο τέλος του 1999 θα ερχόταν το τέλος του κόσμου. Όπως όλοι ξέρουμε αυτό τελικά δεν ήρθε και αργότερα ο ζωντανός ακόμα Ρόα πέρασε κι από τα μέρη μας ως προπονητής τερματοφυλάκων της ΑΕΚ.

Για άλλη μια φορά τα πέναλτι πλήγωσαν τους Άγγλους. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στο νησί, ο αποδιοπομπαίος τράγος βρέθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Η εφημερίδα Daily Mirror κυκλοφόρησε την επόμενη μέρα με τίτλο στο πρωτοσέλιδο «10 Ηρωικά Λιοντάρια, Ένα Ηλίθιο Αγόρι» και αμέσως ο Μπέκαμ μπήκε στο στόχαστρο. Μια εφημερίδα τύπωσε ένα στόχο για βελάκια με το πρόσωπο του, σε μια παμπ κρεμάστηκε ένα ομοίωμα του (!) ενώ στο σπίτι του έφταναν με κάθε τρόπο (τηλεφωνικά ή με γράμμα) απειλές και κάθε είδους «ευχές» από αυτές όμως που δεν λαμβάνεις στα γενέθλια σου. Ο Άγγλος μέσος πέρασε έναν εφιαλτικό χρόνο, στον οποίο αποδοκιμαζόταν στα περισσότερα αγγλικά γήπεδα, και έπρεπε να περιμένει τέσσερα χρόνια για να λυτρωθεί και να πάρει μια μικρή, άτυπη εκδίκηση, όταν και σκόραρε με πέναλτι το μοναδικό γκολ του Αγγλία-Αργεντινή στο Μουντιάλ της Ασίας.

Κι αν πολλά από τα περισσότερα τα γνωρίζουν και τα θυμούνται όλοι όσοι παρακολούθησαν εκείνο το παιχνίδι, υπάρχει και μια ιστορία που έγινε στο παρασκήνιο, έχει πρωταγωνιστές δυο ανθρώπους που δεν βρίσκονταν καν στο γήπεδο αλλά αξίζει αναφοράς. Εκείνο το βράδυ κάπου στην Πολωνία ο Μάρεκ και η Εύα Κόπατς παρακολουθούσαν με αφοσίωση το παιχνίδι από το σαλόνι τους, όπως όλος ο πλανήτης. Ο Μάρεκ ήταν προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών και η Εύα ήταν διευθύντρια σε μια τοπική κλινική. Λόγω της δουλειάς του ο 42χρονος είχε αποκτήσει αρκετούς και ισχυρούς εχθρούς. Σύμφωνα με την Εύα ο άντρας της δεχόταν πολύ συχνά απειλές για τη ζωή του. Γι’αυτό ακριβώς το λόγο τον είχε πείσει να αφήνει το αμάξι του στο πάρκινγκ ενός κοντινού αστυνομικού τμήματος. Για να την καθησυχάσει, ο Μάρεκ κάθε βράδυ την ίδια περίπου ώρα έπαιρνε το αμάξι από το δρόμο μπροστά στο σπίτι και το πήγαινε στο φυλασσόμενο πάρκινγκ.

Το ίδιο σκόπευε να κάνει και εκείνο το βράδυ. Δεν υπήρχε όμως περίπτωση να αφήσει τον καναπέ πριν τελειώσει το παιχνίδι. Το ματς πήγε στα πέναλτι, οπότε η αλλαγή θέσης στο αμάξι έπρεπε να περιμένει. Την ώρα που στην τηλεόραση ξεκινούσε η παράταση μερικά μέτρα πιο μακριά μια βόμβα διέλυε τα πάντα στο παρκαρισμένο Toyota Corolla. “Ακούσαμε έναν τρομερό κρότο, κοιτάξαμε έξω από το παράθυρο και είδαμε το αυτοκίνητό μας να καίγεται” δήλωσε αργότερα η Εύα στους δημοσιογράφους. Η έρευνα της αστυνομίας έδειξε πως αυτοί που τον ήθελαν νεκρό ήξεραν καλά τις συνήθειες του και είχαν προγραμματίσει τη βόμβα ώστε να εκραγεί την ώρα ακριβώς που ο Μάρεκ μετακινούσε κάθε βράδυ το αμάξι. Το μόνο που δεν είχαν υπολογίσει ήταν μια παράταση σε ένα γήπεδο στη Γαλλία.

Λίγα χρόνια μετά ο Μάρεκ έστειλε ένα γράμμα στον Ζανέτι όπου τον ενημέρωνε για το περιστατικό και τον ευχαριστούσε γιατί το γκολ του, έστω και άθελα του, έσωσε τη ζωή του. Το 2008 το ζευγάρι χώρισε. Ο Μάρεκ Κόπατς έφυγε από τη ζωή το 2013. Η Εύα Κόπατς έγινε πρωθυπουργός της Πολωνίας το 2014.