Όταν ο Μαραντόνα των Καρπαθίων έπαιξε στην Μπρέσια

Είναι Φεβρουάριος του 1987 και ο Βαλεντίν Τσαουσέσκου, γιος του Νικολάε Τσαουσέσκου ηγέτη της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας που διοικεί την Στεάουα Βουκουρεστίου αποφασίζει τον δανεισμό του νεαρού Γκεόργκε Χάτζι από την άσημη Σπόρτουλ του Βουκουρεστίου στην ομάδα του. Ο λόγος φυσικά και δεν ήταν άλλος από τον τελικό του Σούπερ Καπ Ευρώπης απέναντι στην Δυναμό Κιέβου. Από τη μία οι πρωταθλητές Ευρώπης Ρουμάνοι, του Άνγκελ Ιορντανέσκου, και από την άλλη οι Κυπελλούχοι Ευρώπης Σοβιετικοί, του Βαλερί Λομπανόφσκι. Φυσικά και ο νεαρός Ρουμάνος με το «μαγικό» αριστερό πόδι θα ανέβαζε ένα επίπεδο τους συμπαίκτες του απέναντι σε μία ομάδα που παρουσίαζε ένα -όπως είχε χαρακτηριστεί- φουτουριστικό ποδόσφαιρο με σπουδαίους αρτίστες όπως ο Ρατς, ο Μπελάνοφ, ο Ζαβάροφ και ο Μπλαχίν. Το τελικό 1-0 θα γραφτεί τελικά από το πόδι του Χάτζι και ο δανεισμός, που ήταν μόνο για εκείνο το παιχνίδι, θα πάρει παράταση για τρία χρόνια, μέχρι την πτώση δηλαδή του Τσαουσκέσκου, όταν και ο Χάτζι θα μπορέσει -επιτέλους- να γευτεί την ελευθερία του, παίζοντας στις κορυφαίες ομάδες της εποχής αφού μέχρι τότε απαγορευόταν να φύγει αθλητής με κανονική μεταγραφή για ομάδα εκτός της χώρας.

Ο Χάτζι γεννήθηκε  το 1965 στο χωριό Σατσέλε στην Κωστάνζα στη Μαύρη Θάλασσα και το ποδόσφαιρο ήταν η μόνη του διαφυγή σε εκείνα τα δύσκολα και φτωχικά χρόνια. Ρουμάνος, με βλάχικη καταγωγή, ο παππούς του (απ’ τη μητέρα του) ήταν από την Μεσολακκιά Σερρών, γι’ αυτό και είχε προσπαθήσει ο Γιώργος Βαρδινογιάννης να τον φέρει στην Ελλάδα στα τέλη των 80s για να αγωνιστεί μάλιστα ως Γιώργος Χατζής, εξελίχθηκε πολύ γρήγορα στο παιδί-θαύμα του ποδοσφαίρου της χώρας του. Αν υπάρχει κάποιος Ευρωπαίος που να καθόρισε την θέση 10 εκείνης της εποχής αυτός ήταν ο Χάτζι γι’ αυτό και το παρατσούκλι που τον συνοδεύει ακόμα. Ο Μαραντόνα των Καρπαθίων.

Ο Χάτζι ήταν ένας αρτίστας που ισορροπούσε τέλεια το οργανωτικό κομμάτι με το εκτελεστικό αφού εκτός των σπουδαίων ασίστ που έβγαζε για τους συμπαίκτες του μπορούσε να σκοράρει με κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο από κάθε γωνιά του γηπέδου. Σε 205 παιχνίδια με τις Σπορτούλ και Στεάουα (μόνο για το πρωτάθλημα Ρουμανίας) σκόραρε 134 γκολ κάνοντας το κοινό να παραληρεί κάθε φορά που τον έβλεπε να χαϊδεύει την μπάλα και να ερωτοτροπεί μαζί της.

Το 1990, μετά τη λήξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας, η Ρεάλ Μαδρίτης θα ανακοινώσει την απόκτησή του σπάζοντας το ρεκόρ μεταγραφής βγάζοντας απ’ τα ταμεία της -σε σημερινά χρήματα- γύρω στα 4.5 εκατομμύρια ευρώ. Μετά από 3 πρωταθλήματα Ρουμανίας, 2 κύπελλα, ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και φυσικά την 2η θέση στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1989 (που ήταν σαν κατάκτηση αφού η Μίλαν των Ολλανδών δεν είχε αντίπαλο) ο σπουδαίος μεσοεπιθετικός θα φορούσε, στα 25 του, την πιο βαριά φανέλα της Ευρώπης. Την ίδια περίοδο η Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ έφερνε έναν άλλο σπουδαίο της εποχής στην Ισπανία. Τον Βούλγαρο Χρίστο Στόιτσκοφ, φτιάχνοντας, πολύ γρήγορα, την «Ομάδα – Όνειρο» που κατέκτησε τα πάντα στο διάβα της. Ο σπουδαίος Ρουμάνος, αν και πραγματοποίησε μερικές εξαιρετικές εμφανίσεις, δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί πλήρως στη Μαδρίτη.

Το κλείσιμο μάλιστα της σεζόν 1991-1992 με την ήττα στον τελικό κυπέλλου από την Ατλέτικο με 2-0 και την ήττα στην τελευταία αγωνιστική από την Τενερίφη, σε ένα ματς που στο ημίχρονο προηγούνταν με 2-0 για να ηττηθούν με 3-2, χάνοντας το πρωτάθλημα με ένα βαθμό από την Μπαρτσελόνα, τον οδήγησε -ουσιαστικά- εκτός ομάδας. Οι κακές γλώσσες μιλούσαν και για τραγικές σχέσεις με τους Ισπανούς σταρ που δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ένας «ξένος» είχε χριστεί ηγέτης της ομάδας τους. Κι εκεί που όλοι περίμεναν την επόμενη μεγάλη ομάδα που θα συνέχιζε ο Ρουμάνος «μάγος», με τα φαβορί να θεωρούνται φυσικά τα μεγαθήρια της Serie A, το κοινό θα μείνει με το στόμα ανοικτό όταν θα ακούσει το όνομα της Μπρέσια. Σαν να φύγει από την τωρινή Ρεάλ Μαδρίτης, αν τερματίσει άτιτλη εννοείται, ο Εμπαπέ, και να πάει στην Πίζα.

Αυτό που έπαιξε καθοριστικό ρόλο για να ολοκληρωθεί η μεταγραφή ήταν το όνομα Μίρτσεα Λουτσέσκου. Του Ρουμάνου προπονητή που είχε αναλάβει την ομάδα και που ο Χάτζι τον εκτιμούσε καθώς είχαν συνεργαστεί στην εθνική. Ο Λουτσέσκου είχε φέρει επίσης τους Ρουμάνους Φλόριν Ραντουτσόγιου και Ιόαν Σαμπάου, δύο ποδοσφαιριστές που ο Χάτζι εκτιμούσε και ένιωθε άνετα μαζί τους. Όταν ο πρόεδρος της Μπρέσια, Λουίτζι Κοριόνι, συναντήθηκε με τον μάνατζερ του Χάτζι οι εφημερίδες έγραφαν πως οι πιθανότητες ο Ρουμάνος σταρ να αγωνιστεί στην Μπρέσια ήταν 0.01% καθώς ο Χάτζι ήθελε τις ίδιες απολαβές που είχε στη Μαδρίτη. Όταν οι δύο άντρες βγήκαν από το γραφείο, έχοντας δώσει τα χέρια, όλοι κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Ο Ρουμάνος είχε πάρει ακόμα περισσότερα.

Φυσικά το όνομα -και οι ικανότητες του Χάτζι- δεν αρκούσαν για να φτάσει η Μπρέσια σε μία σπουδαία πορεία. Η πρώτη κατηγορία της Ιταλίας εκείνης της εποχής ήταν άλλωστε το καλύτερο και δυσκολότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης με σπουδαίες ομάδες γεμάτες με τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές του κόσμου. Η αποβολή του Χάτζι στο ντεμπούτο του φανέρωσε αυτό που θα ακολουθούσε. Μία πολύ δύσκολη δηλαδή χρονιά που βρήκε τελικά την Μπρέσια, με μόλις 30 βαθμούς, στην 15η θέση να είναι αναγκασμένη να αγωνιστεί, σε αγώνες μπαράζ, για την παραμονή με την Ουντινέζε. Ο Χάτζι θα τελειώσει την σεζόν με μόλις 5 γκολ και η Μπρέσια τελικά θα ολοκληρώσει το δικό της «ναυάγιο» με τον υποβιβασμό στην Serie B παρέα με την Φιορεντίνα του Μπατιστούτα.

Το κλίμα ήταν πολύ κακό και έγινε ακόμα χειρότερο όταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, Φλόριν Ραντουτσόγιου, θα φύγει για τη Μίλαν. Σε πείσμα όλων όσων περίμεναν να τον δουν να «πηδάει απ’ το καράβι» ο Χάτζι θα δώσει συνέντευξη Τύπου και χωρίς πολλά-πολλά θα πει ότι δεν είναι δειλός και ότι δεν πρόκειται να αφήσει την ομάδα που τον πίστεψε (και του έδωσε ένα σκασμό χρήματα). Ειδικά τώρα, στα δύσκολα. Η έναρξη της σεζόν 1993-1994 θα τον βρει έχοντας βάλει μεγάλα στοιχήματα με τον εαυτό του. Να ξαναβρεί τη χαμένη του φόρμα. Να οδηγήσει την Μπρέσια -και πάλι- στην πρώτη κατηγορία και φυσικά να κάνει μεγάλες εμφανίσεις με την Ρουμανία στο Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ. Ο Χάτζι, ως μεγάλος νικητής που ήταν, θα κερδίσει όλα τα στοιχήματα οδηγώντας με σπουδαίες εμφανίσεις την Μπρέσια απευθείας στην άνοδο και φτάνοντας με τη Ρουμανία μέχρι και τους προημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ηττημένος από την τρομερή Σουηδία στα πέναλτι, έχοντας αποκλείσει την Αργεντινή στον προηγούμενο γύρο, με τον ίδιο να είναι δικαίως στους κορυφαίους παίκτες του τουρνουά. Ο Γιόχαν Κρόιφ δεν θα μείνει ασυγκίνητος από τις εμφανίσεις του και θα τον φέρει στην Μπαρτσελόνα γεμίζοντας με περισσότερο ταλέντο μία ομάδα που είχε ήδη τους Ρομάριο και Στόιτσκοφ και είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα 4 φορές σερί. Ο Χάτζι απ’ την άλλη θα βρει την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον παίκτη που είχε ως ίνδαλμα όταν ήταν παιδί.

Ο Χάτζι για δεύτερη φορά στην Ισπανία θα βρεθεί αντιμέτωπος και πάλι με τα ίδια προβλήματα. Δυσκολίες προσαρμογής, κακές σχέσεις με συμπαίκτες και μία μέτρια φόρμα που σε συνδυασμό με τα πολλά ξεσπάσματα που είχε λόγω της μέτριας απόδοσης, τόσο της ομάδας όσο και του ίδιου, θα τον οδηγήσουν σε μία διετία χωρίς κάποιο τίτλο και χωρίς το κυριότερο. Την χαρά του παιχνιδιού. Το 1994-1995 η Μπαρτσελόνα θα τερματίσει στην 4η θέση, στο -9 απ’ την πρωταθλήτρια Ρεάλ Μαδρίτης και το 1995-1996 στην 3η θέση, στο -8 από την πρωταθλήτρια Ατλέτικο έχοντας γνωρίσει, την ίδια χρονιά, την ήττα και στον τελικό κυπέλλου, από τους πρωταθλητές, με 1-0. Ο κύκλος του στην Ισπανία έδειχνε να είχε κλείσει, έχοντας περάσει και από τις δύο σπουδαίες ομάδες της χώρας, χωρίς όμως να φτάσει ποτέ μαζί τους σε κάποια σπουδαία στιγμή. Χωρίς ένα μετάλλιο, μία στιγμή που θα έμενε για πάντα στο κάδρο. Πλέον στα 31 του χρόνια θα ψάξει για κάτι νέο και αυτό θα το βρει στην Τουρκία με την Γαλατάσαραϊ. Την ομάδα που οι οπαδοί της τον λάτρεψαν κυριολεκτικά σαν Θεό, οδηγώντας την ομάδα σε σπουδαίους τίτλους με κορυφαίο όλων φυσικά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 2000, το πρώτο για Τουρκική ομάδα, στα πέναλτι απέναντι στην Άρσεναλ των Ανρί, Βιεϊρά, Μπέργκαμπ και Σούκερ.

Ο Γκέοργκε Χάτζι θα αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο το 2001. Θα ακολουθήσει μία αρκετά επιτυχημένη καριέρα και ως προπονητής και θα συνεχίσει να υπηρετεί το άθλημα που τον έκανε διάσημο ακόμα και στις μέρες μας με τις ακαδημίες που έχει ιδρύσει στην χώρα του ψάχνοντας για το επόμενο μεγάλο ταλέντο του ρουμανικού ποδοσφαίρου. Για τους παλιούς, ρομαντικούς του ποδοσφαίρου θα είναι πάντα το τελευταίο μεγάλο δεκάρι (έστω ένα από τα τελευταία μεγάλα δεκάρια) των ευρωπαϊκών γηπέδων. Εκείνος ο παίκτης που συνήθως είναι αριστεροπόδαρος, βρίσκεται στον άξονα και ξέρει να διαβάσει άριστα το παιχνίδι. Ο αρτίστας που ακόμα και όταν βαριέται (κάτι που στα δικά του χρόνια που οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν μηχανές συνέβαινε αρκετά συχνά) θα βρει τον τρόπο να χαρίσει στο κοινό μία μαγική στιγμή. Θα φωνάξει, θα βρίσει, δεν θα διστάσει να τσακωθεί, με συμπαίκτες κι αντιπάλους, και φυσικά θα δεχτεί αρκετές κάρτες επειδή «έτσι είναι το ποδόσφαιρο». Άλλωστε γι’ αυτό υπάρχουν οι κάρτες για να τις παίρνουν οι ποδοσφαιριστές.