Ο παίκτης που έβαλε τη Λανούς πάνω από τα εκατομμύρια των Κινέζων

Πριν λίγες μέρες η Λανούς αντιμετώπισε τη Φλαμένγκο στον επαναληπτικό τελικό του Ρεκόπα Σουνταμερικάνα, που είναι το Σούπερ Καπ της Ν. Αμερικής. Εκείνο το βράδυ στις κερκίδες του Μαρακανά βρέθηκαν περισσότεροι από 2.000 οπαδοί της. Λίγο πριν τη σέντρα, και με τη βροχή να πέφτει ασταμάτητα, μια γνώριμη φιγούρα ανέβηκε τα σκαλιά στην κερκίδα των φιλοξενούμενων. Όταν οι Αργεντίνοι συνειδητοποίησαν ποιος είναι, όλη η εξέδρα σηκώθηκε να τον χειροκροτήσει. Λίγες ώρες αργότερα, κι αφού η Λανούς είχε κερδίσει το τρόπαιο, οι φίλοι της μαζεύτηκαν στην Κοπακαμπάνα για τα απαραίτητα πανηγύρια. Η γνώριμη φιγούρα ήταν κι εκεί, έπινε, τραγουδούσε και έβγαινε φωτογραφίες με τους οπαδούς ως τα ξημερώματα.

Όταν ένας ποδοσφαιριστής τελειώνει την καριέρα του και επιστρέφει σε κάποιο γήπεδο που αγαπήθηκε αρκετά, τις περισσότερες φορές η κάμερα τον πιάνει σε κάποια θέση στα επίσημα ή στο μπαλκόνι κάποιας σουίτας να χαιρετάει από μακριά τον κόσμο. Το να τον πετύχεις στην κερκίδα των φιλοξενούμενων, αγκαλιά με τους οπαδούς, σε έναν εκτός έδρας αγώνα που διεξάγεται 2.000 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της ομάδας δεν το λες και συνηθισμένο. Η σχέση του Λαουτάρο Ακόστα με τη Λανούς δεν ήταν μια συνηθισμένη σχέση ενός ποδοσφαιριστή με μια ομάδα.

Ο Ακόστα γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη δίπλα στο Μπουένος Άιρες σε μια οικογένεια που στήριζε τη Λανούς. Αυτή η σχέση αγάπης και εξάρτησης με το σύλλογο έγινε ακόμα μεγαλύτερη κατά την παιδική του ηλικία. Στα 8 του εντάχθηκε στις ακαδημίες της και λίγο αργότερα η ομάδα βοήθησε την οικογένεια του. Όταν ο πατέρας του έμεινε άνεργος, ο σύλλογος του βρήκε δουλειά. Σε μια δύσκολη εποχή για την οικονομία της Αργεντινής ο Ακόστα ο πρεσβύτερος βρήκε ένα εισόδημα κάνοντας όλων των ειδών τις δουλειές στο προπονητικό κέντρο (από φροντιστής έως καθαριστής). Όπως φάνηκε αργότερα, ο γιος δεν το ξέχασε ποτέ αυτό.

Το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα έγινε το 2006, στα 18 του. Σύντομα έγινε αντιληπτό πως ο νεαρός δεξιός εξτρέμ είχε στοιχεία που αξίζουν προσοχής. Αρχικά έγινε βασικός και στη συνέχεια απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2007, που ήταν και το πρώτο στην ιστορία της ομάδας. Ο τίτλος εκτίναξε τη φήμη του και μέσα στην ίδια χρονιά έκανε ντεμπούτο στην Αργεντινή U-20 και κέρδισε μια θέση στην ομάδα που πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Μια ομάδα που περιλάμβανε τον Μέσσι, τον Ντι Μαρία και τον Αγκουέρο. Μια ομάδα που κάπως αναμενόμενα πήρε το χρυσό μετάλλιο.

Αν και ο ίδιος δήλωνε ευτυχισμένος εκεί που ήταν, σαν κλασική αργεντίνικη ομάδα της εποχής η Λανούς αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Έτσι, όταν έφτασε το 2008 μια πρόταση 7,5 εκατομμυρίων από τη Σεβίλλη στα αυτιά της διοίκησης άρχισε αυτόματα να παίζει η εισαγωγή από το “Money” των Pink Floyd. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόταση που είχε λάβει έως τότε η ομάδα για ένα δικό της παιδί. Ο Ακόστα πείστηκε πως η μεταγραφή θα βοηθούσε και το σύλλογο αλλά και την καριέρα του και στα 20 του πέρασε τον Ατλαντικό. Όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο. Η ξενιτιά αποδείχτηκε ζόρικη. Κατά την περίοδο προσαρμογής του στο ισπανικό ποδόσφαιρο τραυματίστηκε σοβαρά, έμεινε εκτός γηπέδων δυο μήνες και από εκεί και πέρα όλα πήγαν από το κακό στο χειρότερο. Μαζί με τη θέση του στην ενδεκάδα έχασε και την αυτοπεποίθηση του. Στην πενταετία 2008-2013 δεν κατάφερε να παίξει ούτε μια σεζόν πάνω από 30 παιχνίδια ενώ δυο φορές δόθηκε δανεικός.

Με τη λήξη του συμβολαίου του με τη Σεβιλλή επέστρεψε εκεί που ήξερε τους πάντες και τα πάντα. Η Λανούς τον υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες και με τη γνώριμη φανέλα της βρήκε ξανά τον παλιό του εαυτό. Λίγους μήνες μετά την επιστροφή του η ομάδα κέρδισε το πρώτο Κόπα Σουνταμερικάνα της ιστορίας της, με τον επαναπατρισμένο εξτρέμ να έχει 4 ασίστ και 1 γκολ στα νοκ άουτ. Τα επόμενα χρόνια πρόσθεσε στην τροπαιοθήκη του ένα ακόμα πρωτάθλημα και ένα Σούπερ Καπ Αργεντινής. Το 2017, και λίγο πριν κλείσει τα 30, έγινε για πρώτη φορά διεθνής. Ο Σαμπαόλι τον κάλεσε στην εθνική και του έδωσε χρόνο συμμετοχής στα προκριματικά του Μουντιάλ της Ρωσίας.

Εκείνη ήταν η καλύτερη περίοδος της καριέρας του. Ήταν ώριμος αλλά σε καλή ηλικία ακόμα, έκανε μερικά σπουδαία παιχνίδια εντός αλλά και εκτός συνόρων, είχε κερδίσει δυο πρωταθλήματα με την αγαπημένη του ομάδα, είχε φτιάξει ένα πολύ καλό όνομα στην Αργεντινή, είχε κληθεί στην εθνική, ο κόσμος τον λάτρευε. Τότε άρχισαν να σκάνε οι νέες προτάσεις. Με τα οικονομικά της Λανούς και του αργεντίνικου ποδοσφαίρου γενικότερα να παραμένουν προβληματικά, οι ενδιαφερόμενοι σκέφτηκαν πως μπορούν να τον δελεάσουν με μια πρόταση που να περιλαμβάνει το σωστό αριθμό μηδενικών. Ο Ακόστα δεν ήταν όμως πια πιτσιρίκι. Ήξερε πολύ καλά πού ήθελε να βρίσκεται και για ποιους να παίζει.

Μέσα στο διάστημα από το 2014 έως το 2018, η διοίκηση δέχτηκε προτάσεις από άλλες αργεντίνικες ομάδες με καλύτερο πορτοφόλι (η Μπόκα ήταν μια από αυτές), από την Ευρώπη, από το Μεξικό και από αραβικούς συλλόγους. “Με παίρνουν συνέχεια για τον Ακόστα και του προσφέρουν το φεγγάρι αλλά αυτός δεν θέλει να φύγει” αποκάλυψε κάποια στιγμή ο πρόεδρος Νικολας Ρούσο. Η κορυφαία απόδειξη της αγάπης του για το σύλλογο ήρθε στις αρχές του 2017.

Εκείνη την περίοδο το πρωτάθλημα της Κίνας γνώριζε μεγάλες δόξες. Όπως όλοι θυμόμαστε, τα λεφτά έρεαν ασταμάτητα και οι ομάδες προσέλκυαν κάποιους από τους μεγάλους ποδοσφαιρικούς αστέρες. Μερικές εβδομάδες πριν είχε σκάσει η «βόμβα» πως ο Κάρλος Τέβες αφήνει τη Μπόκα για να πάει να παίξει εκεί. Στη συνέχεια οι Κινέζοι έβαλαν στο μάτι και τον Ακόστα. Σύμφωνα με τα αργεντίνικα ρεπορτάζ η πρόταση που έφτασε στον παίκτη μιλούσε για 10 εκατομμύρια για τρία χρόνια. Ένα ποσό πολλές φορές μεγαλύτερο (σχεδόν δεκαπλάσιο!) από αυτό που έπαιρνε στη Λανούς. Σε αντίθεση με τον Τέβες όμως, ο Ακόστα είπε «όχι». Η απόφαση του σόκαρε πολλούς και αύξησε κατακόρυφα την εκτίμηση που είχαν γι’ αυτόν ο κόσμος.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε λίγους μήνες μετά, εξήγησε αναλυτικά το σκεπτικό του: “Δεν μπορώ να ξέρω αν θα ήταν καλύτερα για μένα να πάω στην Κίνα και να βγάζω δέκα φορές περισσότερα χρήματα, από το να μείνω εδώ και να απολαύσω τα καλύτερα χρόνια της ποδοσφαιρικής μου ζωής. Δεν κατακρίνω όποιον επιλέγει το άλλο. Σε καμία περίπτωση. Όμως εγώ έτσι είμαι. Νιώθω ότι κι εδώ αμείβομαι καλά και έχω όλες τις ανέσεις που θέλω. Κανείς δεν λέει ότι το να βγάζεις χρήματα είναι κακό. Αλλά τα χρήματα υπάρχουν για να παρέχεις συγκεκριμένες ανέσεις, κι αυτό είναι όλο. Φυσικά, μου αρέσει να ντύνομαι καλά ή να έχω ένα ωραίο αυτοκίνητο και ένα σπίτι, αλλά από εκεί και πέρα να συσσωρεύω χρήματα απλώς για να τα συσσωρεύω; Γιατί; Για να σώσω τα παιδιά και τα εγγόνια μου; Ίσως όταν νομίζεις πως έτσι σώζεις κάποιον στην πραγματικότητα τον βλάπτεις και τον κάνεις άχρηστο. Ελπίζω τα παιδιά και τα εγγόνια μου να μάθουν να βγάζουν τα προς το ζην μόνοι τους. Και υπάρχει και κάτι άλλο. Όπως λέει και ο Μπιέλσα, το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να αγοράσουμε εμείς οι ποδοσφαιριστές είναι ο χρόνος. Και τον δικό μου προτιμώ να τον αφιερώσω στη Λανούς”.

Ο Ακόστα σνόμπαρε τη μυθική πρόταση των Κινέζων, έμεινε στην ομάδα που τον ανέδειξε και στο τέλος εκείνης της χρονιάς έφτασε μαζί της εκεί που δεν είχε ξαναφτάσει ποτέ στον έναν αιώνα ιστορίας της: Στον τελικό του Λιμπερταδόρες. Η Λανούς ηττήθηκε τελικά από τη Γκρέμιο αλλά αυτό δεν μείωσε ιδιαίτερα το κατόρθωμα της. “Όταν έκανα ντεμπούτο σε αυτό το σύλλογο παλεύαμε για να αποφύγουμε τον υποβιβασμό και τώρα φτάσαμε να παίζουμε τελικό Λιμπερταδόρες” έλεγε με περηφάνια παρά την ήττα ο Ακόστα.

Το φθινόπωρο που μας πέρασε ο Λαουτάρο Ακόστα αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του στα 37 του. Μερικές μέρες πριν το τελευταίο αντίο, η Λανούς έφτασε ως τον τελικό του Σουνταμερικάνα, όπου και αντιμετώπισε τη βραζιλιάνικη Ατλέτικο Μινέιρο. Το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι και ο Ακόστα ήταν ένας από τους αρκετούς παίκτες (5 συνολικά) που αστόχησαν. Για καλή του τύχη, οι Αργεντίνοι βγήκαν στο τέλος νικητές από αυτή τη διαδικασία και ο αγαπημένος εξτρέμ της κερκίδας είπε στην ουσία αντίο στο ποδόσφαιρο με έναν ακόμα μεγάλο τίτλο. Το πόσο συνδεδεμένος είναι με τη Λανούς φαίνεται από ένα απλό στατιστικό: Εκείνη ήταν η έκτη κούπα που σήκωνε με τη φανέλα της. Ως εκείνο το σημείο ο σύλλογος είχε κερδίσει οχτώ σε όλη την ιστορία του!

Λίγες μέρες αργότερα, στο τελευταίο του παιχνίδι εντός έδρας, αποθεώθηκε από όλο το γήπεδο ενώ στις κερκίδες βρίσκονταν αρκετά πανό με το πρόσωπο ή το όνομα του. Όταν του ζήτησαν να πει 2-3 λόγια, πήρε το μικρόφωνο και δήλωσε: “Θέλω να ευχαριστήσω αυτούς τους πολεμιστές, τους συμπαίκτες μου, που με βοήθησαν όταν δεν άντεχα άλλο. Και σε εσάς, τους φιλάθλους θέλω να πω ότι γελάσαμε μαζί, κλάψαμε μαζί και ήμασταν πάντα ώμο με ώμο. Γι’ αυτό είμαι γεμάτος. Φεύγω ως ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω”.

Εκείνη την εποχή έγινε για πρώτη φορά γνωστό ότι λόγω των οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου ο Ακόστα πληρωνόταν για χρόνια (σχεδόν μια 8ετια!) μόνο ένα μικρό κομμάτι των συμφωνηθέντων. Κάτι που αργότερα επιβεβαίωσε και ο ίδιος: “Ξέρω ότι το υπόλοιπο από αυτά που έπρεπε να παίρνω δινόταν για μεταγραφές ή για να πληρωθούν άλλοι παίκτες”. Κανένας δεν ξέρει αν τελικά πήρε ποτέ το σύνολο των οφειλόμενων.

Σε μια συνέντευξη του πριν από λίγα χρόνια ο δημοσιογράφος τον ρώτησε ξανά για τις προτάσεις που απέρριψε. Η υπέροχη απάντηση του Ακόστα ήταν αυτή: “Γιατί έμεινα στη Λανούς με πολύ λιγότερα χρήματα; Επειδή με τη Λανούς κέρδισα τίτλους και με οδήγησε στην εθνική ομάδα, που ήταν το μεγάλο μου όνειρο. Μεγάλωσα σε μια ομάδα που πάλευε για την άνοδο, που δεν είχε πάρει ποτέ πρωτάθλημα, που έπαιξε μπαράζ υποβιβασμού, που σιγά-σιγά γιγαντώθηκε και άρχισε να κατακτά πράγματα. Και κάθε πανηγυρισμός είναι η γιορτή της οικογένειάς μου, των φίλων μου, των ανθρώπων που ξέρω σε όλη μου τη ζωή. Πόσο αξίζει αυτό; Φτάσαμε κάποια στιγμή να είμαστε μια από τις κορυφαίες ομάδες της ηπείρου. Δεν υπάρχουν λεφτά που να μπορούν να το πληρώσουν αυτό. Αλήθεια σας το λέω. Υπάρχουν χιλιάδες παίκτες που έβγαλαν ένα σωρό λεφτά, αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να στεφθούν πρωταθλητές αγκαλιά με τους φίλους και την οικογένειά τους. Γι’ αυτό μένω εδώ”.

Ο Λαουτάρο Ακόστα έχασε τα εκατομμύρια των κινέζων αλλά έγινε θρύλος στην ομάδα του. Το όνομα του βρίσκεται στην πρώτη θέση της λίστας των παικτών της Λανούς με τους περισσότερους τίτλους αλλά και σε αυτή με τις περισσότερες συμμετοχές. Έξω από το γήπεδο τοποθετήθηκε ένα άγαλμα του για να υπενθυμίζει στις νεότερες γενιές ότι υπήρξαν και περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που έβαλαν πάνω από το οικονομικό τους συμφέρον την αγάπη για την ομάδα που αγάπησαν από παιδιά.