Ο Δρυΐδης και τα παιδιά του: το τρελό πρωτάθλημα της Λανς

Υπάρχουν ορισμένα πρωταθλήματα που στις μέρες μας είτε δεν είναι τόσο δημοφιλή είτε και να είναι, ο κόσμος δεν κοιτά τη βαθμολογία γιατί ξέρει πάνω κάτω τι θα δει. Το γαλλικό πρωτάθλημα δεν ήταν έτσι παλιότερα. Αλλά η είσοδος των Καταριανών στο ποδόσφαιρο της Γαλλίας και η αγορά της Παρί Σεν Ζερμέν δημιούργησε ένα status quo που δύσκολα ανατρέπεται. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στην 1η θέση που βλέπουμε την ΠΣΖ να είναι σχεδόν μόνιμα, αλλά τι γίνεται παρακάτω.

Κι όμως, μπορεί το γαλατικό χωριό του Αστερίξ να βρισκόταν στη Βρετάνη, αλλά στη φετινή Λιγκ 1, ο θύλακας αντίστασης βρίσκεται λίγο πιο βορειοανατολικά στη χώρα. Στη Λανς, μια πόλη με ιδιαίτερη ιστορία και μια ομάδα περήφανη όσο λίγες στη χώρα. Την ομάδα που φτάνοντας στα μέσα Ιανουαρίου αρνείται πεισματικά να αφήσει την Παρί να κάνει τον συνηθισμένο περίπατό της. Λίγοι πιστεύουν ότι μπορεί να τα καταφέρει, αλλά στο στάδιο Μπολάρ-Ντελελί, ειδικά με αφορμή τα 120 χρόνια της ιστορίας της Λανς, πιστεύουν στο όνειρο. Και περιμένουν να ζήσουν τις στιγμές που η πόλη είχε ζήσει το 1998, σε ένα από τα πιο συναρπαστικά πρωταθλήματα που έγιναν στη Γαλλία.

Τότε με προπονητή τον Ντανιέλ Λεκλέρ, έναν άνθρωπο που ως παίκτης πέρασε από τις Βαλενσιέν και Μαρσέιγ, αλλά βρήκε την ποδοσφαιρική Ιθάκη του στη Λανς. Εκεί που έπαιξε για εννιά χρόνια ως αμυντικός πριν κρεμάσει τα παπούτσια του 1984. Η Λανς δεν ήταν σε τρομερή κατάσταση. Η Λανς είχε τερματίσει μόλις 13η το 1997 και κανείς δεν την υπολόγιζε στα σοβαρά. Ο Λεκλέρ με βάση την πορεία του ήταν ένας άνθρωπος του συλλόγου. Πέρα από τα χρόνια του ως παίκτης, είχε περάσει ως προπονητής στη 2η ομάδα, βοηθός προπονητή στην 1η και ήταν για τα καλά μέσα στην ομάδα. Όταν ο κόουτς Λεμέρ αποχώρησε, πρότεινε στη διοίκηση να προωθήσει τον Λεκλέρ στη θέση του.

Ο Λεκλέρ, μια φοβερή μορφή με μακρύ ατημέλητο λευκό μαλλί που πήρε το παρατσούκλι ο Δρυίδης, τόσο της εμφάνισής του (φέρνει λίγο στον Πανοραμίξ), όσο και των ποδοσφαιρικών του “μαγικών” ιδεών, δεν έμεινε στα συνηθισμένα. Προσπάθησε, σε ένα πρωτάθλημα που τότε γενικά επηρεασμένο από την υπόλοιπη Ευρώπη ήταν αρκετά αμυντικό και αργό, να φτιάξει μια ομάδα που θα έπαιζε επιθετικά και γρήγορα. Ένα «αέρινο» ποδόσφαιρο που συνδύαζε τόλμη και καλή μπάλα.

Η Λανς του 1997-98 δεν ήταν η ομάδα που μπήκε και μάγεψε από την αρχή. Το αντίθετο. Μέχρι τα μέσα περίπου της χρονιάς δεν ήταν στις πρώτες θέσεις. Βρισκόταν 6η, όχι με μεγάλη διαφορά, αλλά σίγουρα όχι και φαβορί. Οι παίκτες διηγούνται ότι τον Ιανουάριο του 1998 ο κόουτς ρώτησε κάθε παίκτη ξεχωριστά αν θέλει να γίνει πρωταθλητής, δείχνοντας ότι ο ίδιος το πίστευε και περίμενε και από τους παίκτες να το κάνουν. Ο Λεκλέρ πίστευε στην ομάδα του και πίστευε και στο πλάνο του, βλέποντας ότι το πρωτάθλημα δεν είχε ένα μεγάλο φαβορί, αλλά πολλές ομάδες που λίγο πολύ ήταν ισοδύναμες.

Η Λανς δεν είχε αστέρια, αλλά είχε πολλούς καλούς παίκτες. Τον Στεφάν Ζιανί, τον Βλάντιμιρ Σμίτσερ που μετά πήγε στη Λίβερπουλ, τον εμβληματικό Καμερουνέζο Μαρκ Βιβιέν Φοέ που έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή μερικά χρόνια αργότερα, τον επιθετικό Τόνι Βερέλ, τον αρχηγό Βαλέμ (ένα παιδί της πόλης) και τον ιστορικό τερμαφύλακα Γκιγιέμ Βαρμούζ που έφτασε μέχρι την Άρσεναλ και την Ντόρτμουντ αργότερα.

Την άνοιξη είχε ένα πολύ ζόρικο πρόγραμμα με παιχνίδια απέναντι σε ομάδες ιστορικές, αλλά και σε υψηλές θέσεις της βαθμολογίας. Λίγοι θα περίμεναν ότι θα κατάφερνε να τα βγάλει πέρα και να διατηρηθεί κοντά στην κορυφή. Εκεί όμως η Λανς άρχισε να κάνει τη μία μετά την άλλη τις μεγάλες νίκες. 1-0 επί της Μπορντώ, μετά 0-1 στη Μονακό (φτάνοντας με συνδυασμό αποτελεσμάτων στη 2η θέση), μια ξεγυρισμένη τριάρα στην ΠΣΖ και έτσι φτάσαμε στο ματς με την πρωτοπόρο Μετς, την 30η αγωνιστική.

Με δυο γκολ του Μαυροβούνιου Άντο Ντρόμπνιακ (που ήρθε από την Μπαστιά, έπαιξε μια σεζόν στην ομάδα, αλλά άφησε το σημάδι του) η Λανς πήρε ένα σπουδαίο 0-2 που την έφερε για πρώτη φορά στην 1η θέση της βαθμολογίας, ενώ παράλληλα βελτίωσε και κατά πολύ τη διαφορά τερμάτων που θα αποφάσιζε τον πρωταθλητή σε περίπτωση ισοβαθμίας και έβαλε την αμφιβολία στους παίκτες της Μετς.

Το τρένο της Λανς δεν είχε σταματημό. 3-0 επί της Ρεν και ένα 0-2 εκτός έδρας στις Κάννες που ήρθε ζόρικα, μετά το 80ο λεπτό. Η Λανς πλέον ήταν το πρώτο φαβορί, όχι μόνο γιατί βρισκόταν 1η, αλλά και γιατί έδειχνε να είναι στην καλύτερη κατάσταση. Παίζοντας φουλ επιθετικά, χωρίς να κοιτάει έδρες, παίρνοντας τις νίκες.

Αλλά το πρωτάθλημα θα είχε γκρανγκιονιλικό-χιτσκοκικό φινάλε. Λανς και Μετς θα έδιναν μάχη μέχρι το τέλος. Την 33η και προτελευταία αγωνιστική, η Λανς υποδεχόταν την Μπαστιά, τους σκληρούς Κορσικανούς με την καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Την ίδια στιγμή, η Μετς έπαιζε με την Τουλούζ. Στο Φελίξ Μπολάρ δεν έπεφτε καρφίτσα. Η Λανς με νίκη και στραβοπάτημα της Μετς θα ήταν πρωταθλήτρια.

Ο Τόνι Βερέλ άνοιξε το σκορ και στο ημίχρονο η Λανς κέρδιζε 1-0, ενώ η Μετς ήταν ακόμα στο 0-0. Η Λανς ήταν αγκαλιά με τον τίτλο. Τα πράγματα όμως άλλαξαν πολύ σύντομα, με την Μπαστιά να ισοφαρίζει στο 49’ και τη Μετς να ανοίγει το σκορ στην Τουλούζ. Ξαφνικά η κορυφή απέκτησε συγκάτοικο και το άγχος άρχισε να μεγαλώνει. Ο κόσμος δεν σταμάτησε να βοηθά και η Λανς ήταν τρομερή επιθετικά, χωρίς να κοιτάζει ότι απέναντι είχε μια σκληρή άμυνα. Ο Σμίτσερ έλυσε τον γόρδιο δεσμό και στη συνέχεια η Λανς σκόραρε ακόμα τρία γκολ για να κάνει το τελικό 5-1 και να βοηθήσει πολύ και στη διαφορά των γκολ, καθώς η Μετς παρέμεινε στο 0-1.

Κάπως έτσι μπήκαμε στην τελευταία αγωνιστική. Η Λανς ταξίδευε στην Οσέρ του Γκι Ρου. Ενδιάμεσα είχε χάσει 2-1 στον τελικό του κυπέλλου Γαλλίας από την Παρί, με γκολ του Βραζιλιάνου Ραΐ και του Ιταλού Μάρκο Σιμόνε. Η ψυχολογία δεν ήταν σίγουρα η καλύτερη δυνατή, αλλά το όνειρο του πρώτου πρωταθλήματος στην ιστορία του συλλόγου ήταν ζωντανό. Η Μετς την ίδια στιγμή υποδεχόταν τη Λυών. Με τη διαφορά να είναι 2 βαθμοί και τη διαφορά στα γκολ να είναι στο +6 υπέρ της Λανς, η Μετς ήξερε ότι ήθελε νίκη και ουσιαστικά ήττα της Λανς, εκτός αν η Λανς ερχόταν Χ και αυτή έριχνε πολλά γκολ στη Λυών, κάτι που δεν φαινόταν εύκολο.

Η Λανς μπήκε δυνατά, έβαλε γκολ που ακυρώθηκε για οφσάιντ και πίεζε. H Μετς άνοιξε πρώτη το σκορ και τα ραδιοφωνάκια στον πάγκο πήραν φωτιά, περιμένοντας τα καλά νέα από την Οσέρ. Και πράγματι, αυτά ήρθαν. Κόντρα στη ροή του αγώνα ήταν η Οσέρ αυτή που άνοιξε το σκορ με τον Σαμπρί Λαμουσί. Η Μετς εκείνη τη στιγμή ήταν πρωταθλήτρια Γαλλίας. Η Λανς πίεζε, έχανε τη μια φάση μετά την άλλη, αλλά το γκολ δεν ήρθε στο 1ο ημίχρονο. Συνήθως το άγχος είναι καταστροφικό, αλλά είπαμε. Ο Δρυΐδης είχε τον μαγικό ζωμό και η Λανς πίστευε πολύ στον εαυτό της και το πλάνο της. Τα πανηγύρια της Μέτς δεν κράτησαν για πολύ. Ο Γιοάν Λακόρ, ισοφάρισε για τη Λανς στο 53’. Η Μετς πλέον ήθελε είτε πάρα πολλά γκολ, είτε την Οσέρ να σκοράρει ξανά. Τελικά δεν άλλαξε τίποτα σε κανένα από τα δύο γήπεδα. Η Λανς με το 1-1 ήταν για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Γαλλίας.

Μοναδική, επική βιντεάρα με όλα όσα έγιναν την τελευταία αγωνιστική μέχρι και τα τρακτέρ που βγήκαν στο δημαρχείο

Τα πανηγύρια ξεκίνησαν από το Οσέρ με τους τυχερούς οπαδούς της Λανς που είχαν ταξιδέψει, αλλά ο κόσμος πίσω στην πόλη διψούσε να δει την ομάδα. Να γίνει ένα με αυτή και να πανηγυρίσει. Θα έπρεπε να έκαναν λίγη υπομονή ακόμα. Ένα πρόβλημα στον φωτισμό του διαδρόμου στο αεροδρόμιο της Οσέρ, ανάγκασε την αποστολή τη Λανς να μην πετάξει και να αναγκαστεί να πάει στο Τρουά και να φύγει από εκει για τη Λιλ. Αλλά τι να καταλάβει ο κόσμος; Μιλάμε για τα παιδιά των ανθρακωρύχων, μιας πόλης που τιμά το παρελθόν της και ξέρει από κακουχίες και δυσκολίες. Τι να τους πουν λίγες στιγμές ακόμα;

4.000 οπαδοί περιμένουν υπομονετικά στο αεροδρόμιο. Τα πανηγύρια τρελά και ο κόσμος συνοδεύει την ομάδα, τους προπονητές και τον πρόεδρο Ζερβέ Μαρτέλ μέχρι το γήπεδο. Η ώρα είχε πάει 3 το πρωί, αλλά η δίψα μιας ολόκληρης πόλης που περίμενε από το 1906 μια τέτοια στιγμή είναι μεγάλη. 30.000 άνθρωποι βρίσκονται στο Φελίξ Μπολάρ για να γιορτάσουν εκείνη την προχωρημένη ώρα την κούπα.

Την επόμενη ημέρα (ουσιαστικά λίγες ώρες πιο μετά) έρχεται η ώρα της παρέλασης στην πόλη. Αλλά είναι η Λανς, δεν είναι το μέρος για λούσα και πολυτέλειες. Οι παίκτες ανεβαίνουν σε μια καρότσα και την καρότσα την κουβαλάει ένα τρακτέρ που το οδηγεί – ποιος άλλος – ο πρόεδρος της ομάδας και το πάει μέχρι το δημαρχείο. Ο τότε δήμαρχος της πόλης θα πει: «Δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο στην πόλη από την Απελευθέρωση». Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του γαλλικού πρωταθλήματος που ένας τίτλος κρινόταν από τη διαφορά τερμάτων. Η Λανς που είχε την καλύτερη επίθεση, έδειξε πόσο καλή ήταν εκείνη τη σεζόν φτάνοντας μέχρι τον τελικό του κυπέλλου, όπως είπαμε, αλλά και τα ημιτελικά του Λιγκ Καπ, εκεί που αποκλείστηκε (αν και προηγήθηκε) πάλι από την ΠΣΖ. Δυο κύπελλα έχασε εκείνη τη σεζόν από τους πρωτευουσιάνους η Λανς, αλλά το 3-0 στο πρωτάθλημα άξιζε όσο εκατό νίκες.

Το 2019, σε ηλικία 70 ετών, ο Λεκλέρ πέθανε από πνευμονική εμβολή στη Μαρτινίκα στην οποία ζούσε.
Η Λανς τίμησε έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους που πέρασαν στην ιστορία της.

Για τους πιο αισιόδοξους οπαδούς της Λανς, η φετινή πορεία μοιάζει κάπως με τη θρυλική σεζόν 1997-98. Η Λανς ξεκίνησε με 2 ήττες στα 4 πρώτα ματς (αν και αυτές ήταν με Λυών και ΠΣΖ) και μέχρι και την 6η αγωνιστική η ομάδα ήταν στην 7η θέση. Από εκεί και πέρα, από την 7η ως την 17η αγωνιστική έχει κάνει μόλις μια ήττα. Από ποια; Από τη μεγάλη αντίπαλο του 1998, τη Μετς. Όλα τα άλλα μόνο νίκες που την έφεραν ψηλά.

Στα τέλη Νοεμβρίου, με την εκτός έδρας νίκη επί της Ανζέ, ανέβηκε στην 1η θέση και συνεχίζει με σπουδαίες νίκες. Μια τρομερή άμυνα, με μόλις 13 γκολ παθητικό, αλλά και μια αρκετά καλή επίθεση. Με τον 46χρονο πρώην κόουτς της Λυών, τον Πιερ Σαζ να έχει φτιάξει μια πολύ καλή ομάδα, με πυλώνες τον έμπειρο Φλοριάν Τοβέν, τον Μαμαντού Σανγκαρέ από το Μάλι (που αγωνίστηκε και στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής) να ξεχωρίζει στα χαφ, αλλά και πιο ψημένους παίκτες όπως ο Εντουάρ και ο Σαΐντ να κάνουν από τις καλύτερες σεζόν της καριέρας τους. Η Λανς είναι μια σφιχτή ομάδα, που δεν μοιάζει τόσο με τη φουλ επιθετική ομάδα του Λεκλέρ, αλλά παίζει καλό ποδόσφαιρο. Ο κόσμος συνεχίζει να πιστεύει στο θαύμα και η ομάδα θα το παλέψει, όσο μπορεί.