Ιλιμάν Ντιεγέ: ντριμπλάροντας στις παραλίες του Ντακάρ

Η Έβερτον διανύει μία πολύ καλή σεζόν μετά από χρόνια. Το νέο γήπεδο και η επιστροφή του Μόγιες στον πάγκο της έδωσαν το απαραίτητο σπρώξιμο στο κοινό του ιστορικού κλαμπ για να νιώσει ξανά ελπίδα. Φυσικά κανένα γήπεδο και κανένας προπονητής δεν μπορούν να φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα αν δεν υπάρχουν και οι κατάλληλοι ποδοσφαιριστές. Ο Ιλιμάν Ντιαγέ είναι ένας από δαύτους και -για πολλούς- ίσως και ο κορυφαίος των «ζαχαρωτών» μέχρι τώρα.

Γεννημένος πριν από 25 χρόνια στη Νορμανδία, και συγκεκριμένα στο Ρουέν από πατέρα Σενεγαλέζο και μητέρα Γαλλίδα, μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο από μουσική, ρυθμό και ποδόσφαιρο μαζί με τις 7 αδερφές του. Ο πατέρας του, μουσικός, χορευτής αλλά και ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, ήταν αυτός που δίδαξε στον μικρό Ιλιμάν το ποδόσφαιρο, βάζοντάς τον όμως να το δει από την πλευρά της διασκέδασης. Γύρω στα 10 του χρόνια η οικογένεια θα φύγει για την Σενεγάλη και εκεί θα ξεκινήσει ουσιαστικά και το ποδοσφαιρικό ταξίδι του πρωταγωνιστή του κειμένου μας.

Ο Ντιαγέ είχε αγαπήσει το ποδόσφαιρο και είχε ήδη δείξει στοιχεία της τεχνικής του, είχε άλλωστε περάσει από τις ακαδημίες της Ρουέν και της Μαρσέιγ, αλλά του έλειπε το πιο σημαντικό. Δεν είχε μπάλα. Τις ώρες που οι γονείς του έλειπαν για δουλειά αυτός έμενε με τον παππού του και έπαιζε «ποδόσφαιρο» με οτιδήποτε έβρισκε στο σπίτι. Αποτέλεσμα αυτής της συνήθειας ήταν να κλωτσάει τα πάντα προκαλώντας αρκετές ζημιές. Κάπως έτσι ο παππούς, για να γλιτώσει την περιουσία του, τού αγόρασε την πρώτη του μπάλα και τον έστειλε στην αυλή. Ο μικρός άρχισε να ντριμπλάρει εξαιρετικά και να κάνει με την μπάλα πράγματα που κυριολεκτικά θύμιζαν ζογκλέρ του δρόμου και όχι ποδοσφαιριστή. Πολύ γρήγορα ο πατέρας του κατάλαβε το ταλέντο του και το εξέλιξε, συνδυάζοντάς το, με χορευτικές κινήσεις φτιάχνοντας ένα δικό του πρόγραμμα για τον μικρό που τον έκανε κυριολεκτικά ασταμάτητο με την μπάλα στα πόδια. Όπως έχει παραδεχτεί ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής, μέρος της προπόνησης ήταν να βάζει τις αδερφές του να τον κυνηγούν με χέρια και πόδια για να τον σταματήσουν στην αυλή, κάτι που τον έκανε ακόμα καλύτερο μιας και δεν έπρεπε να χάσει την μπάλα. Λίγο καιρό αργότερα πέρασε στο επόμενο στάδιο που ήταν και πιο δύσκολο και σκληρό. Οι παραλίες της Καμπερένε. Εκεί που οι επίδοξοι ποδοσφαιριστές της παραλίας, που δεν τον θεωρούσαν δικό τους αλλά ένα φαντασμένο Γαλλάκι, έστηναν παιχνίδια με σκοπό να εξευτελίσουν τον προσωπικό τους αντίπαλο και φυσικά να εντυπωσιάσουν τα όμορφα κορίτσια που άραζαν για να τους δουν έχοντας στο κάδρο τους συνδυασμούς χρωμάτων που συνέθετε ο ήλιος του Ντακάρ.

Το beach soccer ήταν μεγάλο σχολείο για τον ίδιο και τον βοήθησε να βελτιώσει σε τεράστιο βαθμό την ατομική του τεχνική κάνοντάς τον -έστω και για λίγο- ήρωα της παραλίας καθώς και στο ξύλο άντεξε και τους αντιπάλους του εξευτέλισε και στις ακαδημίες της Ντακάρ Σακρέν-Κοέρ έπαιξε κανονικό ποδόσφαιρο με μεγάλη επιτυχία μόνο που -και πάλι- θα έπρεπε να φύγουν. Για την Αγγλία αυτή τη φορά. Ένα νέο ξεκίνημα στα 16 του χωρίς να γνωρίζει καθόλου αγγλικά. Βρέθηκε στις ακαδημίες της άσημης Μπόρχαμ Γουντ και τις Κυριακές ζάλιζε με τις ντρίμπλες του αγουροξυπνημένους Βρετανούς με την ομάδα Rising Ballers. Και ξαφνικά το 2019 τον ανακαλύπτει το τμήμα σκάουτινγκ της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. Το ξεκίνημα πολύ δύσκολο μιας και η ομάδα του Κρις Γουάιλντερ αγωνιζόταν στην Πρέμιερ Λιγκ και διέθετε μάλιστα και μία αρκετά σκληρή ομάδα που τερμάτισε στην 9η θέση. Προπονητές, γυμναστές, η ένταση της προπόνησης και ο ανταγωνισμός, όλα ήταν νέα για τον Ντιαγέ που δόθηκε δανεικός στην Χάιντ Γιουνάιτεντ (στην 7η κατηγορία) για να πάρει χρόνο και εμπειρίες. Στην πρώτη ομάδα θα ανέβει την σεζόν 2021-2022 με την Σέφιλντ να αγωνίζεται στην Τσάμπιονσιπ και τον ίδιο να βρίσκει τον χώρο για να λάμψει. «Εκεί κατάλαβα πως παίζεται το παιχνίδι. Οι φαντεζί ντρίμπλες δεν έχουν κανένα νόημα αν δεν οδηγήσουν σε κάτι μιας και μεγαλύτερη σημασία έχει η ουσία και όχι το θέαμα» θα πει ο νεαρός μεσοεπιθετικός και θα αρχίσει να γίνεται ολοένα και πιο ουσιαστικός και δημιουργικός. Το τρομερό του ξεκίνημα, σε μία σεζόν που ολοκληρώθηκε με 7 γκολ και 2 ασίστ σε 30 παιχνίδια, θα τον οδηγήσουν στο Μουντιάλ του Κατάρ με τον ίδιο να πραγματοποιεί καλές εμφανίσεις και την Σενεγάλη να περνάει στα νοκ-άουτ, για να αποκλειστεί από την Αγγλία, στη φάση των «16», με τον Ντιαγέ να βρίσκεται στο αρχικό σχήμα. Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά του, να βρεθεί δηλαδή με την εθνική ομάδα σε ένα Μουντιάλ, μόλις είχε γίνει πραγματικότητα.

Η σεζόν που τον έβαλε για τα καλά στα χείλη των φίλων του αγγλικού ποδοσφαίρου ήταν η επόμενη (2022-2023). Η Σέφιλντ, υπό τις οδηγίες του Πολ Χέγκινμποτομ, θα τερματίσει στην 2η θέση, παίρνοντας το εισιτήριο για την άνοδο, με τον Ντιαγέ να είναι ο καλύτερος παίκτης της ομάδας έχοντας σε 46 εμφανίσεις 14 γκολ (με 12.63 xG). Παράλληλα οι 2.71 επιτυχημένες ντρίμπλες για κάθε 90 λεπτά και το 83% επιτυχίας στις πάσες (για εξτρέμ) φανέρωναν περίτρανα το πόσο είχε βελτιωθεί και το πόσο είχε αλλάξει προς το καλύτερο αφού δεν ήταν πια ο παίκτης που είχε στο μυαλό του μόνο να ντριμπλάρει αλλά και να συμμετέχει στο χτίσιμο των επιθέσεων της ομάδας του. Στα 23 του ο Ιλιμάμ Ντιαγέ έδειχνε ώριμος για το επόμενο βήμα της καριέρας του και αυτό δεν ήταν άλλο από τη Γαλλία και την Μαρσέιγ. Μία ομάδα γεμάτη από ταλέντο που με τον Μαρσελίνο Γκαρσία είχε μεγάλες βλέψεις. Ο Ντιαγέ θα ήταν ο παίκτης που θα πλαισίωνε στην επίθεση τον Ομπαμεγιάνγκ και θα φόρτωναν με γκολ τα αντίπαλα δίχτυα. Ο Παναθηναϊκός, του Γιοβάνοβιτς, θα τους ρίξει το πρώτο «χαστούκι» όταν θα αποκλείσει την Μαρσέιγ στα πέναλτι, στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, σε μία σεζόν που θα ολοκληρωθεί στην 8η θέση, μένοντας εκτός των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Η μετριότητα της ομάδας παρέσυρε και τον Ντιαγέ που σε 30 εμφανίσεις είχε μόλις 3 γκολ με τα γαλλικά μίντια να μιλούν για καταστροφή. Η Γαλλική ομάδα είχε βγάλει άλλωστε από τα ταμεία της σχεδόν 20 εκατομμύρια για να τον κάνει δικό της στηρίζοντας πολλά για το μέλλον της στο ταλέντο του. Ο παίκτης δεν στηρίχτηκε, όσο κι αν το ήθελε μιας και ήταν παιδικό του όνειρο η Μαρσέιγ, και η πρόταση της Έβερτον για πενταετές συμβόλαιο έγινε αμέσως δεκτή. Την Αγγλία την ήξερε άλλωστε αρκετά καλά και στην Πρέμιερ Λιγκ -ας μην γελιόμαστε- δεν λες εύκολα όχι.

Υπό τις οδηγίες του Σον Ντάις η Έβερτον δεν ξεκίνησε καλά και το ρόστερ της ομάδας, σε μία σεζόν που θα ήταν και η τελευταία στο Γκούντισον Παρκ, φώναζε πως δεν ήταν για μεγάλα πράγματα. Ο Ντιαγέ από την άλλη έγινε γρήγορα ο παίκτης που έδειχνε ότι πάνω του μπορεί να χτιστεί κάτι καλό. Η Έβερτον όμως δεν έπρεπε να πέσει κατηγορία. Αυτό θα ήταν καταστροφικό ειδικά όταν όλοι γνώριζαν ότι το καλοκαίρι θα έμπαινε στο νέο της γήπεδο. Μέχρι την απόλυση του Ντάις, και την έλευση του Μόγιες, αυτό ήταν κάτι που δεν φάνταζε απίθανο. Τελικά και η χρονιά σώθηκε και οι οπαδοί της βρήκαν ακόμα έναν λόγο για να χαίρονται στο πρόσωπο του Σενεγαλέζου που, ξεκινώντας συνήθως από το αριστερό άκρο της επίθεσης, ζάλιζε τους αντιπάλους του σκοράροντας 9 γκολ σε 37 σουτ από τα οποία τα 19 ήταν εντός της εστίας, με το ποσοστό επιτυχίας να αγγίζει το 50% και να είναι εξαιρετικό. Οι 2.51 επιτυχημένες ντρίμπλες για κάθε 90 λεπτά για τον ίδιο, που μπορεί να ντριμπλάρει ακόμα και σε τηλεφωνικό θάλαμο, δεν είναι κάτι το τρομερό. Η σεζόν ολοκληρώθηκε με το 2-0 απέναντι στην Σαουθάμπτον σε ένα παιχνίδι που το κοινό της Έβερτον χαιρέτησε το ιστορικό του γήπεδο με τον Ντιαγέ να σκοράρει και τα δύο γκολ της αναμέτρησης.

Όπως τελείωσε η χρονιά έτσι και ξεκίνησε η νέα, με τον Ντιαγέ να γίνεται ο παίκτης που σκοράρει και το πρώτο γκολ στο νέο γήπεδο της ομάδας. Η Έβερτον είχε ξεκινήσει με ήττα στην έδρα της Λιντς αλλά στο πρώτο παιχνίδι στην νέα της έδρα όλοι γνώριζαν ότι δεν έπρεπε να ηττηθεί με τίποτα και για κανένα λόγο. Ο Ντιαγέ είχε αγωνιστεί στο δεξί άκρο της επίθεσης, στο 4-2-3-1 του Μόγιες, έχοντας τον Τζάκ Γκρίλις αριστερά και τον Ντούσμπερι Χολ σε πιο ελεύθερο ρόλο, και ήταν απλά εξαιρετικός. Στο 23′, σε μία φάση που ξεκίνησε από τον ίδιο και ολοκληρώθηκε από τα πόδια του μετά από ασίστ πάρε-βάλε από τον Γκρίλις, έγραψε το 1-0 βάζοντας τις βάσεις για το «τρίποντο» γράφοντας το όνομά του σε ένα ιστορικό ρεκόρ ως ο άνθρωπος που σκόραρε το τελευταίο γκολ στο παλιό και το πρώτο γκολ στο νέο γήπεδο της ομάδας. Η σεζόν του είναι εξαιρετική έως τώρα και έχει βοηθήσει κι αυτός (έχοντας 4 γκολ και 2 ασίστ) ώστε η Έβερτον να φλερτάρει με τις θέσεις που δίνουν ευρωπαϊκό εισιτήριο. Η απουσία του την περίοδο διεξαγωγής του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής θα είναι σημαντική. Το βασικότερο όμως είναι ότι η Έβερτον έχει βρει στο πρόσωπο του έναν παίκτη που δείχνει ότι μπορεί να στηριχτεί πάνω του τα επόμενα χρόνια.