Στο Κόμο όλα μοιάζουν παραδεισένια

Η είδηση κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες και αμέσως έγινε θέμα στα περισσότερα ΜΜΕ της Ευρώπης. Λίγες μέρες πριν το πρώτο παιχνίδι της Κόμο στο Τσάμπιονς Λιγκ ο πρόεδρος και αρκετά διευθυντικά στελέχη του συλλόγου αποφάσισαν να παραχωρήσουν τις θέσεις τους στην κερκίδα των επισήμων σε φιλάθλους που έχουν γεννηθεί πριν το 1950. Η λογική ήταν απλή. Το γήπεδο είναι πολύ μικρό για να χωρέσει όσους ήθελαν να ζήσουν από κοντά την πρώτη παρουσία της ομάδας στη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση, οπότε με αυτόν τον τρόπο θα είχαν τουλάχιστον εξασφαλισμένη μια θέση οι άνθρωποι που στηρίζουν εδώ και δεκαετίες, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Η κίνηση απέσπασε αποθεωτικά σχόλια από όλους και προστέθηκε σε μια μεγάλη λίστα ενεργειών που έχουν μετατρέψει τα τελευταία χρόνια την Κόμο σε μια νέα ομάδα πρότυπο.

Πώς έγινε όμως η Κόμο το κέντρο της προσοχής της ποδοσφαιρικής κοινότητας; Μια γρήγορη περίληψη για όσους δεν έχουν ασχοληθεί αρκετά με το θέμα. Το 2019 μια εταιρεία που ελέγχεται από τον όμιλο Djarum των Ινδονήσιων δισεκατομμυριούχων αδερφών Χαρτόνο αγόρασε τις μετοχές. Εκείνη την εποχή η ομάδα ήταν κολλημένη στην 4η κατηγορία και είχε περάσει ένα μέρος της προηγούμενης δεκαετίας παλεύοντας για να μη χρεοκοπήσει. Οι νέοι ιδιοκτήτες κάλυψαν μέσα στα επόμενα χρόνια όλα τα χρέη που είχαν δημιουργηθεί και ξεκίνησαν να χτίζουν εξ αρχής μια ομάδα που θα ξεχώριζε στο γήπεδο αλλά θα είχε από πίσω και μια πολύ καλή «εικόνα» που θα περιλάμβανε όλα τα θετικά της περιοχής.

Ο εντός γηπέδων στόχος υλοποιήθηκε σχετικά γρήγορα. Μέσα σε δυο χρόνια η Κόμο σκαρφάλωσε στη Σέριε Β και το 2024 κέρδισε την άνοδο για τη Σέριε Α, για πρώτη φορά μετά το 2003. Η πορεία προς τα πάνω δεν επιβραδύνθηκε ούτε εκεί. Στην πρώτη της σεζόν στο Καμπιονάτο τερμάτισε στη 10η θέση, πολύ μακριά από το άγχος της παραμονής. Πέρσι έκανε μερικά ακόμα άλματα προς τα ανώτερα πατώματα και έφτασε ως την 4η θέση και την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Για να γίνουν φυσικά όλα αυτά χρειάστηκαν λεφτά. Πολλά λεφτά. Η Κόμο δεν είναι το αγαπημένο σε όλους ποδοσφαιρικό παραμύθι στο οποίο μια πολύ μικρή ομάδα ξαφνικά τρυπάει το ταβάνι της και με πενιχρά μέσα κοντράρει τα μεγαθήρια. Οι ιδιοκτήτες της δεν ξέρουν τι έχουν και απ’ ότι φαίνεται δεν έχουν πρόβλημα να ξοδέψουν λεφτά για το νέο τους «χόμπι». Στα τρία αυτά χρόνια που βρίσκονται στη Σέριε Α (μαζί με το φετινό μεταγραφικό καλοκαίρι) έχουν δώσει περισσότερα από 350 εκατομμύρια για μεταγραφές. Μόνο 4 ομάδες στην Ιταλία έχουν ξοδέψει περισσότερα στο ίδιο διάστημα.

Όπως έχει αποδειχτεί αρκετές φορές όμως, τα λεφτά δεν φέρνουν από μόνα τους την ευτυχία, που στο ποδοσφαιρικό λεξικό βρίσκεται μαζί με τη λέξη “αποτελέσματα”. Επίσης, έχει σημασία το πώς και το πού ξοδεύεις τα λεφτά που έχεις στη διάθεση σου. Εδώ οι Ινδονήσιοι επιχειρηματίες μοιάζουν να διαφέρουν από άλλους εύπορους επενδυτές που έχουν κατακλύσει τελευταία το ποδόσφαιρο. Η επιτυχία της Κόμο δεν βασίζεται μόνο στα χρήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τρία χρόνια που έπαιξε στη Σέριε Β ξόδεψε ελάχιστα για μεταγραφές (ήταν 12η στη σχετική λίστα). Ακόμα και στη Σέριε Α, το μεγάλο ποσό που έχει διαθέσει δεν χρησιμοποιήθηκε για να δελεάσει φτασμένους σταρ και παίκτης παγκόσμιας κλάσης. Με εξαίρεση την περίπτωση του Νίκο Πας, που κόστισε μια περιουσία λόγω και των αναμφισβήτητων ικανοτήτων του, έχουν γίνει μόνο δυο μεταγραφές με κόστος άνω των 19 εκατομμυρίων. Η Κόμο ξοδεύει αλλά ξοδεύει στοχευμένα. Ποντάρει σε νεαρές ηλικίες και σε ανερχόμενα ταλέντα που δεν πρόλαβαν να τσιμπήσουν τα πολύ μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης. Από τις δέκα πιο ακριβές μεταγραφές της αυτά τα χρόνια, μόνο 3 ήταν παίκτες που είχαν κλείσει τα 24.

Στο επίκεντρο όλου αυτού του συστήματος απόκτησης και διαχείρισης παικτών βρίσκεται τα τελευταία χρόνια ο Σεσκ Φάμπρεγας. Ο Ισπανός έκλεισε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην ομάδα, αγόρασε ένα μικρό μερίδιο μετοχών και στη συνέχεια πέρασε στην προπονητική και δοκιμάστηκε αρχικά στις ακαδημίες. Από το 2024 κάθεται στον πάγκο της πρώτης ομάδας και σύμφωνα με πολλούς, είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες όλου του οικοδομήματος αυτή την περίοδο. Ο πρόεδρος της ομάδας, o Ινδονήσιος Μίρουαν Σουάρσο, σε μια πρόσφατη συνέντευξη του σε ένα podcast αποκάλυψε τον κάπως περίεργο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Κόμο σήμερα:

“Ο Σεσκ ετοιμάζει το πλάνο του αγώνα και μας το παρουσιάζει 24 ώρες πριν το παιχνίδι. Έτσι μπορούμε να παρατηρούμε και να κατανοούμε τι ακριβώς συμβαίνει στο γήπεδο και να μη σχολιάζουμε μόνο «Α, ο επιθετικός μας δεν σκοράρει». Μπορεί η δουλειά του επιθετικού εκείνη τη μέρα να μην ήταν να σκοράρει, αλλά να λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός. Η ομάδα ανάλυσης δεδομένων συμμετέχει επίσης ανεξάρτητα σε αυτή την προετοιμασία, καταρτίζοντας μια πρόβλεψη για τον αγώνα, η οποία στη συνέχεια κοινοποιείται και συγκρίνεται με το πλάνο. Μετά το τέλος του αγώνα, ο Σεσκ ετοιμάζει μια νέα αναφορά με το πώς εξελίχθηκε το παιχνίδι σε σύγκριση με την αρχική πρόβλεψη. Έχει σημασία αυτό. Δεν έχει να κάνει μόνο με το αν κερδίζουμε ή χάνουμε, αλλά με τον τρόπο που το κάνουμε. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε τις δυσκολίες απέναντι σε μια πολύ κλειστή άμυνα. Σε μια τέτοια περίπτωση περιμένουμε έναν δείκτη xG 0.8 με 0.9. Αν όμως καταφέρουμε να φτάσουμε το 1.3 και αναδειχθούμε ισόπαλοι 0-0, παραμένουμε ικανοποιημένοι, διότι η απόδοσή μας ήταν καλύτερη από την αναμενόμενη.”

Παράλληλα με τα αγωνιστικά, το τμήμα μάρκετινγκ κάνει τη δική του εκτίναξη. Ο Σουάρσο έχει τονίσει αρκετές φορές πως η Κόμο (αλλά και οι υπόλοιπες ιταλικές ομάδες) πρέπει να εκμεταλλευτούν τον τόπο τους. Την ομορφιά του, την κουλτούρα και την ιστορία του. Η λίμνη Κόμο αποτελούσε πάντα έναν ελκυστικό προορισμό για εκατομμύρια ανθρώπους και φυσικά για πολλές διασημότητες. Η διοίκηση εδώ και χρόνια χρησιμοποιεί την ομορφιά της περιοχής για να προσελκύσει στο γήπεδο διάσημους ανθρώπους από κάθε πιθανό χώρο, με έμφαση στον κινηματογράφο. O Χιου Γκράντ, ο Μάικλ Φασμπέντερ, ο Άντριεν Μπρόντι, η Κίρα Νάιτλι, ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και αρκετοί ακόμα έχουν προσκληθεί από το σύλλογο και έχουν παρακολουθήσει παιχνίδια από την κερκίδα. Η εικόνα της ομάδας στο γήπεδο είναι μια επέκταση της εικόνας της ομάδας γενικότερα.

Ο Σουάρσο εξηγεί το σκεπτικό του: “Όταν ξεκινήσαμε να προσελκύουμε και τουρίστες από την περιοχή καταλάβαμε πως το ποδόσφαιρο που παίζαμε στο γήπεδο έπρεπε επίσης να είναι τόσο ελκυστικό ώστε να κάνει τον κόσμο να νιώθει ότι άξιζε να έρθει ξανά. Εκείνη την εποχή, παίζαμε με ένα πολύ αμυντικό στυλ, αρκετά οπισθοδρομικό και κοντά στην κλασική ιταλική νοοτροπία του κατενάτσιο. Θέλαμε να είμαστε διαφορετικοί. Ακούσαμε τις ιδέες του Φάμπρεγας για ένα πιο ευχάριστο και πιο θεαματικό στυλ ποδοσφαίρου και στη συνέχεια, αναπτύξαμε τη δική μας φιλοσοφία παιχνιδιού, την οποία ονομάσαμε «DNA της λίμνης Κόμο».”

Το σημαντικότερο όμως είναι πως η διοίκηση δεν φαίνεται να εστιάζει μόνο στη βιτρίνα και στο θεαθήναι. Στο παρασκήνιο, πίσω από τις φίρμες στα επίσημα και τους υπόλοιπους ευκατάστατους τουρίστες, γίνεται προσπάθεια για να παραμείνει ζωντανή μια πολύ βασική ποδοσφαιρική αρχή: Η ομάδα δεν είναι τίποτα χωρίς τους οπαδούς της. Και η Κόμο παρά τα πολλά χρόνια απαξίωσης και προβλημάτων, έχει το δικό της κοινό που τη στήριζε κι όταν οι Ινδονήσιοι επιχειρηματίες δεν ήξεραν καν ότι υπάρχει τέτοια ομάδα. Χάρη στα πανάκριβα εισιτήρια και τα VIP πακέτα που πληρώνουν οι ανοιχτοχέρηδες τουρίστες ένα μέρος από τα υπόλοιπα εισιτήρια του πολύ μικρού γηπέδου (χωράει μόνο 13.000) δίνονται με τιμή 20 ευρώ σε απλούς οπαδούς της περιοχής.

Αυτές οι τιμές και η ωραία κίνηση με την παραχώρηση των θέσεων της διοίκησης στους ηλικιωμένους στο πρώτο παιχνίδι του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν είναι οι μόνες προσπάθειες των διοικούντων να κρατήσουν τη σύνδεση με τον απλό κόσμο και την πόλη. Η ομάδα παρέχει δωρεάν μεταφορά με τα λεωφορεία για τους κατόχους εισιτηρίων, μειώνοντας το κυκλοφοριακό χάος και προστατεύοντας το περιβάλλον της πόλης, ενώ χρηματοδοτεί και στηρίζει ενεργά το «Τηλέφωνο Γυναικών», έναν τοπικό οργανισμό για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Έχει χρηματοδοτήσει την ανακατασκευή κάποιων μικρών γηπέδων της περιοχής και στηρίζει ένα τοπικό ραφείο που βοηθά στην επαγγελματική ενσωμάτωση μεταναστών. Στην πιο οπαδικά ωραία πρωτοβουλία, έχει καθιερώσει το «Cheers4Como». Τι είναι αυτό; Κάθε φορά που η Κόμο κερδίζει ένα ματς το πρώτο ποτό σε όλα τα συνεργαζόμενα μπαρ μέσα στην πόλη (συνήθως είναι κοντά στα 10-15) είναι κερασμένο από την ομάδα!

Χάρη σε όλα αυτά, αυτή την εποχή το να είσαι οπαδός της Κόμο μοιάζει με όνειρο. Άνθρωποι που πριν από 6-7 χρόνια έβλεπαν την ομάδα τους να βυθίζεται σε μια μόνιμη μιζέρια στην 4η κατηγορία σήμερα την βλέπουν να προσπαθεί να παίξει ωραίο, σύγχρονο ποδόσφαιρο, να συμμετέχει στο Τσάμπιονς Λιγκ και να είναι ανταγωνιστικότατη στο ιταλικό πρωτάθλημα. Κι όλα αυτά με μια διοίκηση που, για την ώρα τουλάχιστον, δείχνει να τους σέβεται και να τους υπολογίζει.