Η Μάλαγα του Μανουέλ Πελεγκρίνι

Το καλοκαίρι του 2010 οι φίλοι της Μάλαγα πετούσαν στα ουράνια. Η ομάδα περνούσε στα χέρια του πάμπλουτου Αμπντουλάχ Μπιν Νάσερ αλ Τάνι από το Κατάρ και οι πρώτες δηλώσεις περιλάμβαναν μεγαλεπήβολα σχέδια που υπονοούσαν πως ο σύλλογος θα γίνει η τρίτη μεγάλη δύναμη της Ισπανίας. Το μέλλον προμηνυόταν λαμπρό. Το καλοκαίρι του 2012 οι ίδιοι οπαδοί βίωναν έναν εφιάλτη. Ο ιδιοκτήτης είχε κλείσει την κάνουλα των χρημάτων, οι παίκτες ήταν απλήρωτοι και η ομάδα πουλούσε ό,τι μπορούσε για να καλύψει τις τρύπες. Το μέλλον προμηνυόταν μαύρο. Την άνοιξη του 2013, και πιο συγκεκριμένα στις 9 του Απρίλη, οι οπαδοί ζούσαν μια φαντασίωση. Λίγα λεπτά πριν το φινάλε του αγώνα με τη Ντόρτμουντ η ομάδα τους ήταν αγκαλιά με μια ανεπανάληπτη πρόκριση στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Κανείς δεν μπορούσε πλέον να προβλέψει τι επιφυλάσσει το μέλλον αλλά το παρόν ήταν μαγικό. Όλα αυτά τα ακραία σκαμπανεβάσματα η Μάλαγα τα πέρασε σε διάστημα μικρότερο των τριών χρόνων.

Η αρχή έγινε τον Ιούνιο του 2010. Ο Σεΐχης από το Κατάρ εμφανίστηκε αποφασισμένος να αλλάξει τη μοίρα όχι μόνο της ομάδας αλλά και της πόλης. Ο στόχος του ήταν εκτός από το ποδόσφαιρο να εμπλακεί και σε άλλα έργα στην περιοχή, ειδικότερα στην επέκταση του λιμανιού. Ο κόσμος φυσικά εστίασε στο ποδοσφαιρικό κομμάτι. Η Μάλαγα κουβαλούσε στις πλάτες ένα σοβαρό χρέος και την προηγούμενη σεζόν είχε γλιτώσει τον υποβιβασμό οριακά. Μετά τις βαρύγδουπες δηλώσεις περί αλλαγής επιπέδου οι περισσότεροι πίστευαν πως στην Ανδαλουσία θα καταφθάσουν σύντομα αρκετά μεγάλα ονόματα και η ομάδα θα χτυπήσει τις θέσεις που οδηγούν στην Ευρώπη. Αυτή η προσδοκία δικαιώθηκε. Αλλά μετά από ένα χρόνο.

Τη σεζόν 10/11 η Μάλαγα δεν ενισχύθηκε εντυπωσιακά. Η πιο ακριβή μεταγραφή δεν ξεπέρασε τα 3,5 εκατομμύρια και η ποιότητα του έμψυχου δυναμικού δεν άλλαξε ιδιαίτερα. Αναπόφευκτα, στα τέλη Οκτωβρίου βρισκόταν ξανά σε θέση μάχης για τη σωτηρία. Η διοίκηση απέλυσε τον Ζεσουάλδο Φερέιρα και έφερε στη θέση του τον Μανουέλ Πελεγκρίνι που προερχόταν από ένα περίεργο πέρασμα από τη Ρεάλ. Με τον Χιλιανό στον πάγκο τα αποτελέσματα βελτιώθηκαν άμεσα, η ομάδα έκανε για πρώτη φορά στην ιστορία της 5 σερί νίκες στην Πριμέρα, απέφυγε τον υποβιβασμό και τερμάτισε στην 11η θέση.

Για να κάνει όμως το βήμα παραπάνω απαιτούνταν πολύ μεγαλύτερα ποσά. Αυτά εμφανίστηκαν το καλοκαίρι του 2011. Σε εκείνη τη μεταγραφική περίοδο η Μάλαγα ξόδεψε κοντά στα 60 εκατομμύρια, όσα περίπου έδωσαν και οι τρεις μεγάλοι της Ισπανίας. Στο «Λα Ροσαλέδα» κατέφθασαν ο Καθόρλα από τη Βιγιαρεάλ (η πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία του συλλόγου), ο Ίσκο, ο Χοακίν, ο Τουλαλάν αλλά και ο 35χρονος Ρουντ φαν Νίστελροι ως ελεύθερος. Το ρόστερ δυνάμωσε απότομα και έδωσε τη δυνατότητα στον Πελεγκρίνι να δουλέψει όπως ακριβώς ήθελε. Με τον Καθόρλα και τον Σαλομόν Ροντόν να αναλαμβάνουν τα ηνία στο σκοράρισμα η Μάλαγα τερμάτισε στην 4η θέση (την καλύτερη στην ιστορία της) και εξασφάλισε για πρώτη φορά μια θέση στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτή θα ήταν μόλις η δεύτερη φορά που έπαιζε στην Ευρώπη, μετά το 2003 που είχε αγωνιστεί στο Κύπελλο UEFA.

Κι ενώ στον αγωνιστικό χώρο όλα έδειχναν ρόδινα, έξω από αυτόν τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια έκαναν την εμφάνιση τους. Λίγο πριν το φινάλε εκείνης της σεζόν άρχισαν να κυκλοφορούν στην πόλη οι πρώτες φήμες για καθυστερήσεις πληρωμών. Η γκρίνια των παικτών ξέφυγε γρήγορα από τα αποδυτήρια και σύντομα έγινε σαφές πως δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αυτό επιβεβαιώθηκε όταν η Βιγιαρεάλ έκανε καταγγελία γιατί δεν είχε εισπράξει ακόμα το ποσό που είχε συμφωνηθεί για τη μεταγραφή του Καθόρλα. Ακολούθησε η Οσασούνα που ζητούσε τα λεφτά της μεταγραφής Μονρεάλ και το κακό τρίτωσε όταν κάποιοι ποδοσφαιριστές της Μάλαγα έκαναν προσφυγή ζητώντας τους μισθούς που τους χρωστούσαν. Με την παραίτηση “για προσωπικούς λόγους” του γενικού διευθυντή, του γνωστού σε όλους μας Φερνάντο Ιέρο, ακόμα και ο πιο δύσπιστος κατάλαβε πώς υπήρχε σοβαρό πρόβλημα.

Έπρεπε να περάσουν μερικοί μήνες για να γίνει γνωστό πως ο Σεΐχης είχε διακόψει την εισροή χρημάτων στα ταμεία του συλλόγου. Αν και ποτέ δεν έγινε επίσημα γνωστός ο λόγος, όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι έκανε πίσω όταν κατάλαβε πως τα υπόλοιπα επιχειρηματικά σχεδία του για την περιοχή κόλλησαν στα γρανάζια της ισπανικής γραφειοκρατίας. Το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο ατόνησε αυτόματα και οι άνθρωποι που έτρεχαν καθημερινά την ομάδα βρέθηκαν ξεκρέμαστοι. Λόγω των αφόρητων πιέσεων από παντού, η διοίκηση πούλησε εκείνο το καλοκαίρι πρακτικά όποιον μπορούσε να πουλήσει για να καλύψει τις τρύπες. Έτσι έφυγε άρον-άρον ο Καθόρλα, ο Ροντόν, ο Μονρεάλ και ο Μπουονανότε και στη θέση τους ήρθαν ποδοσφαιριστές που ήταν είτε ελεύθεροι είτε δανεικοί, όπως πχ. ο Σαβιόλα και ο Ρόκε Σάντα Κρουζ.

Την ώρα που όλα έδειχναν πως το εγχείρημα πάει ολοταχώς προς τη διάλυση, με αρκετούς παίκτες να ψάχνουν τρόπους να φύγουν για να μη ρισκάρουν και τα χρήματα τους της νέας σεζόν, ο Πελεγκρίνι κατάφερε να πείσει τους περισσότερους πως θα ήταν κρίμα να μη ζήσουν την εμπειρία μιας συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ, ένα επίτευγμα που με τόσο κόπο είχαν πετύχει. Ο Χιλιανός θα μπορούσε πολύ άνετα να είχε κουνήσει κι αυτός μαντίλι και να είχε βρει μια καλύτερη και πιο ήσυχη δουλειά οπουδήποτε αλλού, επέλεξε όμως να μείνει μέσα στο καζάνι που ήταν έτοιμο να εκραγεί και μάλιστα να συσπειρώσει γύρω του την ομάδα: “Η κατάστασή μου είναι πολύ ξεκάθαρη. Θέλω να μείνω στον σύλλογο και να τον βοηθήσω να ξεπεράσει αυτές τις δύσκολες στιγμές” δήλωσε σε μια συνέντευξή του λίγο πριν ξεκινήσει η σεζόν. “Φυσικά, τα πράγματα έχουν πάει στραβά από οικονομικής άποψης και οι παίκτες δεν έχουν πληρωθεί. Η προτεραιότητα τώρα είναι να αντιμετωπίσουμε αυτές τις καθυστερήσεις και στη συνέχεια μπορούμε να κοιτάξουμε μπροστά”. Χάρη στις δικές του παραινέσεις και την προσπάθεια μερικών ανθρώπων στη διοίκηση να στρώσουν κάπως τα λογιστικά βιβλία η Μάλαγα δεν κατέρρευσε εκείνο το καλοκαίρι.

Παρά τη φαινομενική αποδυνάμωση του ρόστερ, ο Χιλιανός βρήκε τρόπους να καλύψει τα κενά και να εμφανίσει ξανά μια πολύ ανταγωνιστική ομάδα. Για δεύτερη σερί σεζόν η Μάλαγα ήταν για μεγάλο διάστημα κοντά στις πρώτες θέσεις και στο τέλος κατάφερε να πλασαριστεί στην 6η θέση. Κανονικά αυτό θα σήμαινε μια νέα έξοδο στην Ευρώπη αλλά μέσα σε εκείνη τη σεζόν η UEFA τιμώρησε το σύλλογο για παραβίαση του Financial Fair Play και συσσώρευση χρεών προς παίκτες, υπαλλήλους και άλλες ομάδες. Η τιμωρία ήταν αποκλεισμός ενός έτους από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις με ισχύ για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Με τις καθυστερήσεις στις πληρωμές να συνεχίζονται και με τη διοίκηση να δίνει δικαστικό αγώνα στο CAS για να αλλάξει την τιμωρία ο Πελεγκρίνι κρατούσε με νύχια και με δόντια τους παίκτες του προσηλωμένους στον δικό τους στόχο. Αυτός ήταν να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούσαν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η αρχή έγινε με την είσοδο στους ομίλους μετά την πρόκριση επί του Παναθηναϊκού (2-0 στην Ισπανία και 0-0 στην Αθήνα). Ακολούθησε μια εξαιρετική πορεία στον όμιλο που περιλάμβανε 3 νίκες και 3 ισοπαλίες απέναντι σε Μίλαν, Ζενίτ και Άντερλεχτ. Στην παρθενική της συμμετοχή η Μάλαγα τερμάτιζε πρώτη σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ και έφτανε στη φάση των 16. Εκεί την περίμενε η Πόρτο. Οι Πορτογάλοι κέρδισαν το πρώτο ματς με 1-0 στην έδρα τους αλλά οι (κατά βάση απλήρωτοι υπενθυμίζουμε) παίκτες του Πελεγκρίνι συνέχισαν τις υπερβάσεις και στη ρεβάνς με ένα γκολ του Ίσκο και ένα του Σάντα Κρουζ πέταξαν έξω τους Πορτογάλους. Με αυτή την πρόκριση ο Πελεγκρίνι γινόταν ο μοναδικός προπονητής που κατάφερε να φτάσει στα προημιτελικά με δυο ομάδες που έπαιζαν πρώτη φορά στη διοργάνωση, μιας το είχε κάνει και με τη Βιγιαρεάλ.

Η απίστευτη εκείνη πορεία διακόπηκε τελικά στο Βεστφάλεν. Η Μάλαγα πήγε στη Γερμανία με στόχο το διπλό ή την ισοπαλία με γκολ, καθώς το πρώτο ματς είχε λήξει 0-0, και στο 82′ βρέθηκε να προηγείται με 1-2 χάρη σε γκολ των Χοακίν και Ελισέου. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να αντέξει ένα δεκάλεπτο περίπου χωρίς να φάει δυο γκολ. Η Ντόρτμουντ πίεσε ασφυκτικά και σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε αγώνα των τελευταίων χρόνων μπόρεσε τελικά να βρει τα γκολ που έψαχνε. Πρώτα στο 91′ με τον Ρόις και μετά στο 93′ με τον Σαντάνα. Οι Ισπανοί πάντως μέχρι και σήμερα έχουν παράπονα από τη διαιτησία για τη φάση του γκολ που έκρινε την πρόκριση, καθώς ο σκόρερ βρίσκεται ξεκάθαρα σε θέση οφσάιντ. Οι Γερμανοί από την άλλη απαντούν πως στο δεύτερο γκολ της Μάλαγα ο Ελισέου φαίνεται πως βρίσκεται κι αυτός σε θέση οφσάιντ.

Εκείνα τα δέκα περίπου λεπτά που οι Ισπανοί ήταν αγκαλιά με μια αδιανόητη πρόκριση στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν και η τελευταία πραγματικά ευτυχισμένη περίοδος για τον κόσμο των Ισπανών. Με τον σύλλογο τιμωρημένο από την UEFA, τα οικονομικά προβλήματα να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας και τον ιδιοκτήτη εξαφανισμένο κάπου στο Κατάρ ο Πελεγκρίνι αποχώρησε από τη θέση του στο τέλος εκείνης της σεζόν. Μιας και αυτός κρατούσε όλο το σαθρό οικοδόμημα όρθιο, με τη φυγή του η Μάλαγα πήρε την κατιούσα. Την επόμενη σεζόν τερμάτισε 11η και από τότε δεν ξαναπλησίασε ποτέ τα πάνω στρώματα της βαθμολογίας. Το 2018 υποβιβάστηκε και κατέληξε να περάσει οχτώ χρόνια στη 2η κατηγορία, με ένα διάλειμμα ακόμα μεγαλύτερης αποτυχίας, όταν έπεσε για μια σεζόν και στην 3η κατηγορία.

Φέτος ο σύλλογος επέστρεψε επιτέλους στα μεγάλα σαλόνια και τη Δευτέρα, απέναντι στη Ντεπορτίβο λα Κορούνια (μια ακόμα ομάδα που έκανε πολλά χρόνια να επιστρέψει στο προσκήνιο) το «Λα Ροσαλέδα» θα φορέσει τα γιορτινά του για να υποδεχθεί ξανά έναν αγώνα πρώτης κατηγορίας. Όσο για τον Αλ Τάνι, που κάποτε δήλωνε πως θα κάνει τη Μάλαγα την τρίτη μεγάλη δύναμη της Ισπανίας; Όπως έγινε γνωστό αργότερα, αυτός και οι τρεις γιοι του έβαζαν κανονικά χέρι στα ταμεία της ομάδας και μετέφεραν χρήματα στους προσωπικούς τους λογαριασμούς μέσω δανείων. Χρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για αγορές πολυτελών αυτοκινήτων, ακινήτων και για άλλες προσωπικές επενδύσεις. Μετά από πολλές καταγγελίες το 2020 το δικαστήριο αποφάσισε την απομάκρυνση του από την προεδρία ενώ πριν λίγο καιρό εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης γι’ αυτόν και τους γιους του.