Αρκετές απορρίψεις, πολλές ντρίπλες και μια τραγωδία: Η απότομη άνοδος του Γιαν Ντιομαντέ

Στα τέλη του 2024 ο Γιαν Ντιομαντέ έψαχνε διακαώς να βρει ένα τρόπο να κερδίσει ένα επαγγελματικό συμβόλαιο. Ήταν 18 ετών, έπαιζε σε μια ημι-επαγγελματική ομάδα στις χαμηλές κατηγορίες των ΗΠΑ, αυτές που αποκαλούνται «αναπτυξιακά πρωταθλήματα» και αποτελούν το σκαλοπάτι ανάμεσα στα λύκεια και τον επαγγελματικό αθλητισμό, και βίωνε τη μια απόρριψη μετά την άλλη.

Εκείνη την εποχή έκλεινε μια τριετία στην Αμερική. Στα 15 του, το 2021, είχε αφήσει την Ακτή Ελεφαντοστού και την οικογένεια του και είχε ταξιδέψει μόνος στις ΗΠΑ για να κυνηγήσει το όνειρο του. Σε εκείνη την ηλικία ο πρώτος του στόχος ήταν να αναπτυχθεί ποδοσφαιρικά σε ένα από τα λύκεια της περιοχής και μετά να προσπαθήσει να δελεάσει κάποια ομάδα του MLS. H πραγματικότητα αποδείχτηκε πιο δύσκολη. Δεν ήξερε τη γλώσσα (για ένα μεγάλο διάστημα στηριζόταν στις μεταφράσεις που του έκανε ένα άλλο λυκειόπαιδο που μιλούσε και γαλλικά), δεν είχε κανέναν γνωστό μαζί του να τον βοηθήσει και δυσκολευόταν να προσαρμοστεί σε μια ζωή χωρίς την οικογένεια του, και ειδικότερα την αδερφή του με την οποία ήταν πολύ δεμένος.

Αν και κατάφερε να βρει μια θέση στη Φένζι, μια τοπική ομάδα χαμηλού επιπέδου (ας πούμε 4ης κατηγορίας αν και το σύστημα στις ΗΠΑ είναι διαφορετικό), όλες οι προσπάθειες να τραβήξει την προσοχή κάποιου επαγγελματικού συλλόγου έπεσαν στο κενό. Όπως θυμάται ο ίδιος, εκείνα τα χρόνια ο μάνατζερ που δέχτηκε να τον αναλάβει τον έστειλε για δοκιμή στην Τσέλσι, στην Μπόρνμουθ, στη Ρέιντζερς, στην Κρίσταλ Πάλας, σε αρκετές ομάδες του MLS και στον Ολυμπιακό. Όλες τον απέρριψαν. “Ακόμα και οι δεύτερες ομάδες του MLS δεν με ήθελαν. Δεν ήξερα καν γιατί. Δεν μου έδωσαν ποτέ λόγο. Οι ενήλικες χειρίζονταν τα πάντα. Απλώς με πήγαιναν σε όλη την Ευρώπη και όλοι έλεγαν όχι.” Μέχρι τα 18 του η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν ένα κερδισμένο πρωτάθλημα με τη Φένζι που συνοδεύτηκε από το βραβείο του καλύτερου παίκτη των πλέι οφ. Τι σήμαινε αυτό; Μια επιταγή 1.000 δολαρίων στην τσέπη. Αυτό ήταν το επίπεδο του.

Σήμερα ο Γιαν Ντιομαντέ έχει κάνει ένα πέρασμα από την Πριμέρα και τη Μπουντεσλίγκα, έχει γίνει διεθνής, έχει αγωνιστεί βασικός σε ένα Μουντιάλ και ετοιμάζεται να ολοκληρώσει μια μεταγραφή που θα κοστίσει πάνω από 100 εκατομμύρια στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ένα τέτοιο άλμα μέσα σε τόσο μικρό διάστημα μοιάζει σχεδόν ουτοπικό. Από τις ημι-επαγγελματικές κατηγορίες των ΗΠΑ, όπου έπαιζε μπροστά σε μερικές δεκάδες ανθρώπους, κατά κύριο λόγο συγγενείς των ποδοσφαιριστών, έφτασε και επίσημα στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Και το κατάφερε μέσα σε 1,5 μόλις χρόνο!

Η αρχή έγινε με τη Λεγανές που στα τέλη του 2024 ήταν η μόνη που είδε μια προοπτική σε αυτόν. Σε μια σεζόν που η ομάδα ζοριζόταν πολύ και ήταν ολοφάνερο πως θα παλέψει για να παραμείνει στην Πριμέρα, υπέγραψε τον 18χρονο εξτρέμ στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου και στην αρχή τον έστειλε να προπονείται με τη δεύτερη ομάδα. Με τον καιρό ο μικρός πήρε τα πάνω του και άρχισε να δείχνει στις προπονήσεις πως έχει ένα πολύ σημαντικό προσόν. Μπορεί να ντριπλάρει. Σε μια εποχή που αυτό το χαρακτηριστικό έχει γίνει δυσεύρετο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, ακόμα και στους εξτρέμ, ο Ντιομαντέ απέκτησε άμεσα προβάδισμα σε σχέση με τους υπόλοιπους ανταγωνιστές για τη θέση του εξτρέμ, είτε στα δεξιά, είτε στα αριστερά. Παρά τη νεαρή ηλικία του και τη μηδενική εμπειρία του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ο προπονητής της Λεγανές τον πήρε για πρώτη φορά μαζί του σε μια αποστολή τον Μάρτιο του 2025 και μάλιστα του έδωσε και λίγο χρόνο συμμετοχής στο φινάλε της αναμέτρησης. Αυτό έγινε σε ένα ματς απέναντι στη Ρεάλ! Έτσι ο νεαρός έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο μέσα στο Μπερναμπέου σε ένα παιχνίδι που η Λεγανές ηττήθηκε δύσκολα με 3-2.

Με το πρωτάθλημα να πλησιάζει στη λήξη και τη Λεγανές κολλημένη στις τελευταίες θέσεις ο Ντιομαντέ πήρε χρόνο συμμετοχής και στα 10 τελευταία παιχνίδι της σεζόν. Σε αυτά βρήκε δίχτυα 2 φορές, έδωσε 1 ασίστ και μοίρασε αρκετές «σακούλες» σε αμυντικούς επιπέδου Πριμέρα, καθώς ήταν ο παίκτης με τις περισσότερες ντρίπλες εντός ομάδας. Η Λεγανές δεν γλίτωσε τελικά τον υποβιβασμό αλλά ο Ιβοριανός εξτρέμ πρόλαβε σε αυτά τα παιχνίδια να ξεχωρίσει και να στρέψει πάνω του τα μάτια αρκετών ομάδων. Η Λειψία πείστηκε ότι ένας γρήγορος εξτρέμ με τέτοια ντρίπλα και αλλαγή κατεύθυνσης και με τέτοια ικανότητα στη δημιουργία ευκαιριών μπορεί να βοηθήσει σημαντικά και στη Μπουντεσλίγκα και τον έκανε δικό της, πληρώνοντας τα 20 εκατομμύρια της ρήτρας του. Δυο μήνες και δέκα σκάρτα παιχνίδια (τα 4 ως αλλαγή) αρκούσαν!

Όχι πως στη Γερμανία χρειάστηκε πολύ περισσότερο χρόνο για να δείξει το ταλέντο του. Στην πρώτη κιόλας σεζόν του (δηλαδή πέρσι) έγραψε 13 γκολ και 10 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις και ήταν ο 2ος σκόρερ της ομάδας του. Το στοιχείο όμως που τον ξεχώρισε ξανά από όλους τους άλλους ήταν οι ντρίπλες. Όπως ακριβώς και στην Ισπανία, ο λίγο πιο έμπειρος πια Ντιομαντέ σχεδόν διπλασίασε τις επιτυχημένες ντρίπλες ανά αγώνα (έφτασε κοντά στις 4) και ήταν πρώτος και με τεράστια διαφορά από τον δεύτερο σε όλη τη Μπουντεσλίγκα. Ο μόνος που ντρίπλαρε περισσότερο στα Τοπ-5 πρωταθλήματα ήταν ο Γιαμάλ. Τα διθυραμβικά σχόλια για αυτή την ικανότητα του ήταν πολλά και από την άνοιξη κιόλας όλοι καταλάβαιναν πως η Λειψία θα είναι απλώς ένα ακόμα σκαλοπάτι στην καριέρα του.

Οι Γερμανοί φυσικά δεν ήταν διατεθειμένοι να πουλήσουν πριν το Μουντιάλ, πιστεύοντας ότι η αξία του μπορεί να ανέβει κι άλλο. Δεν έπεσαν έξω. Αν και η Ακτή Ελεφαντοστού δεν εντυπωσίασε στο τουρνουά ο Ντιομαντέ δεν πέρασε απαρατήρητος ούτε εκεί. Ντρίπλαρε περισσότερο από κάθε άλλο συμπαίκτη του και έφτιαξε τις περισσότερες ευκαιρίες. Μετά το τέλος της διοργάνωσης άρχισαν να φτάνουν και οι προτάσεις. Δυο ονόματα ξεχώρισαν εξ αρχής. Η Ρεάλ και η Παρί. Όταν δυο τέτοια μεγέθη ανταγωνίζονται για σένα στα 19 σου, ξέρεις πως τα έχεις καταφέρει και με το παραπάνω. Η Ρεάλ φαίνεται να κερδίζει την άτυπη μάχη και, όπως λένε τα ρεπορτάζ από την Ισπανία, βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωση της (πανάκριβης) μεταγραφής. Εκτός απροόπτου, τη νέα σεζόν ο Γιαν Ντιομαντέ θα συνεχίσει να ντριπλάρει αντιπάλους στο Μπερναμπέου, εκεί δηλαδή που έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο.

Δεν ήταν όμως όλα τόσο ρόδινα αυτόν τον 1,5 χρόνο της απογείωσης της καριέρας του. Λίγο πριν ξεκινήσει το Μουντιάλ, ο Ιβοριανός φιλοξενήθηκε στο «The players tribune», όπου και έγραψε ένα πολύ προσωπικό κείμενο. Σε αυτό αποκάλυψε τη στενή του σχέση με την αδερφή του, που όταν ήταν μικροί ήταν αυτή που τον πίστεψε και τον βοήθησε ψυχολογικά περισσότερο από όλους. Η καλύτερη του φίλη, το μεγαλύτερο στήριγμα του. Η μοίρα το έφερε έτσι που λίγες μέρες μετά το πρώτο του παιχνίδι ως επαγγελματίας απέναντι στη Ρεάλ, η αδερφή του έφυγε από τη ζωή κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες κατά τη διάρκεια ενός πάρτι. Ήταν μόλις 15 ετών.

Σχεδόν όλο το κείμενο του είναι αφιερωμένο σε αυτήν. Το κομμάτι που αναφέρεται στη δική του καριέρα είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρό και σε αυτό πάλι υπάρχουν αρκετές αναφορές στο πόσο τον πίστευε η αδερφή του. Όταν φτάνει στο σημείο που περιγράφει το πώς έμαθε για το θάνατο της γράφει: “Δεν πήρα ποτέ απαντήσεις. Δεν ξέρω αν θέλω να μάθω γιατί. Ίσως θα μπορούσα να σε είχα προστατεύσει. Δεν ξέρω. Προσπαθώ να εμπιστευτώ το σχέδιο του Θεού. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Δεν προσπαθώ να ξεχάσω, γιατί ξέρω ότι δεν θα ξεχάσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χρησιμοποιήσω τον πόνο για να δουλέψω σκληρότερα και να κάνω όλα όσα ονειρευόμασταν. Το έγραψα αυτό επειδή δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό. Το έγραψα αυτό επειδή θέλω να ξέρεις ότι θα φροντίσω να συνεχίσεις να ζεις. Θα φροντίσω να μάθουν όλοι το όνομά σου. Όλος ο κόσμος. Ό,τι κάνω σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, είναι για σένα.”