Livescore)
)
)
)
)
)
)
)
Μπιλμπάο Ρεάλ Μαδρίτης σήμερα και ο Sombrero κάνει μια αναδρομή.
Τέτοιες μέρες πριν από δυο χρόνια το νέο Σαν Μαμές άνοιγε για πρώτη φορά τις πύλες του για να υποδεχθεί ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Η Αθλέτικ Μπιλμπάο υποδεχόταν τη Θέλτα στο νέο της γήπεδο, το οποίο βρίσκεται δίπλα ακριβώς στο σημείο στο οποίο για 100 ακριβώς χρόνια δέσποζε το παλιό Σαν Μαμές, που ήταν γνωστό και ως ‘Καθεδρικός’ και ‘Λάκκος των Λεόντων’ και στο οποίο είχαν υποφέρει αμέτρητες ομάδες, Ισπανικές και μη. Εκείνο το απόγευμα και λίγες ώρες πριν τη σέντρα, όπως περιέγραψε ο ανταποκριτής της Guardian στην Ισπανία, Sid Lowe, ένας εκ των παικτών της Αθλέτικ που χάζευε από το παράθυρο του ξενοδοχείου τη βροχή που είχε μόλις ξεκινήσει γύρισε προς τους συμπαίκτες του και σχολίασε «ωραία». Σ’αυτή την πολύ μικρή, και κατά άλλους ασήμαντη, στιγμή μπορεί κάποιος να συμπυκνώσει όλη την ιστορία και τη φιλοσοφία της Αθλέτικ. Γιατί όλη η ιστορία της ομάδας είναι μια μεγάλη και δύσκολη μάχη γεμάτη εμπόδια κάθε λογής και με τη βροχή, που συνήθως συνοδεύει τα παιχνίδια στη Χώρα των Βάσκων, οι μάχες γίνονται ακόμα πιο εντυπωσιακές.
Από τη μέρα ίδρυσης της μέχρι και σήμερα η Αθλέτικ κατεβαίνει σε κάθε παιχνίδι για να δώσει μια μάχη, κι αν υπάρχει μια ομάδα στον κόσμο για την οποία αυτή η έκφραση δεν ακούγεται 100% υπερβολική και γραφική, η ομάδα είναι αυτή που το 1911 πήρε τη μεγάλη απόφαση να βασιστεί από εκεί και πέρα μόνο σε ντόπιους ποδοσφαιριστές. Οι δεκαετίες πέρασαν, το ποδόσφαιρο εξελίχθηκε, τα σύνορα άνοιξαν, τα λεφτά για τις διεθνείς μεταγραφές ρέουν άφθονα, η απόφαση αυτή τροποποιήθηκε ελαφρώς αλλά η βασική της ουσία παρέμεινε αναλλοίωτη. Για περισσότερο από ένα αιώνα η Αθλέτικ κατεβαίνει στον αγωνιστικό χώρο με ό,τι «ποδοσφαιρικό προϊόν» έχει καταφέρει να βγάλει η Χώρα των Βάσκων, με όλα τα θετικά και (κυρίως) τα αρνητικά που συνοδεύουν μια τέτοια τοπικιστική προσκόλληση.
Όπως είναι αναμενόμενο, η εξάρτηση αυτή από τη ντόπια παραγωγή επηρεάζει άμεσα την πορεία και τους στόχους της ομάδας. Όταν υπάρχει μια καλή φουρνιά η ομάδα πρωταγωνιστεί και κερδίζει τίτλους (4η σε πρωταθλήματα και 2η σε Κύπελλα στην Ισπανία). Όταν δεν υπάρχει, παλεύει με τα ελάχιστα αυτά εφόδια που μπορεί να έχει για να σωθεί. Και το καταφέρνει. Πάντα. Ακόμα και το 2007 όταν αναγκάστηκε να παίξει την παραμονή στην κατηγορία στην τελευταία αγωνιστική με τη Λεβάντε εντός έδρας. Ο πρώτος υποβιβασμός της ιστορίας βρισκόταν πολύ κοντά αλλά η Αθλέτικ έχει γεννηθεί για μεγάλες μάχες και μέσα στο Σαν Μαμές ήταν αδύνατο να χάσει την πιο σημαντική από αυτές.
Όποιος έχει παρακολουθήσει άλλωστε αγώνα της απέναντι στους δυο μεγάλους της χώρας καταλαβαίνει απόλυτα για τι πράγμα μιλάμε. Τα παιχνίδια με τη Ρεάλ και τη Μπαρτσελόνα είναι μια αποθέωση της αγάπης και του πάθους για την ομάδα και για όλα όσα αυτή πρεσβεύει για την περιοχή. Οι Βάσκοι πέφτουν σε κάθε φάση λες και φοβούνται πως αν δεν δώσουν το 100% των δυνάμεων τους η ΕΤΑ το επόμενο πρωινό θα τους χτυπήσει την πόρτα. Τις περισσότερες φορές δεν καταφέρνουν τίποτα αφού η διαφορά μπάτζετ και δυνατοτήτων είναι τεράστια. (Την τελευταία δεκαετία για το πρωτάθλημα η Αθλέτικ έχει καταφέρει να κερδίσει όλες κι όλες δυο φορές τη Ρεάλ και άλλες τόσες τη Μπάρτσα.) Αλλά προσπαθούν και παλεύουν περήφανα μέχρι το τέλος, ακόμα και όταν η ποιότητα τους είναι τόσο μικρή που κανονικά θα ντρεπόταν να σταθεί δίπλα σε αυτή των μεγάλων και ακριβοπληρωμένων σταρ των αντιπάλων.
Πίσω από κάθε τάκλιν αυτοθυσίας στο κέντρο του γηπέδου ενός νεαρού Βάσκου κρύβεται όλη η φιλοσοφία της ομάδας, μια φιλοσοφία στην οποία έχει παραμείνει πιστή σε πείσμα των καιρών. Δεν υπάρχουν απλοί επαγγελματίες μισθοφόροι που ανακάλυψαν που βρίσκεται το Μπιλμπάο λόγω μιας μεταγραφής. Ο παίκτης είναι η ομάδα (δεν είναι τυχαίο ότι ο, αρχηγός της ομάδας για αρκετά χρόνια, Γιοσέμπα Ετσεμπερία ζήτησε να παίξει την τελευταία του σεζόν πριν κρεμάσει τα παπούτσια του χωρίς να πληρώνεται!), με τον ίδιο τρόπο που και ο οπαδός στην κερκίδα είναι η ομάδα (η Αθλέτικ μαζί με τις Μπάρτσα, Ρεάλ και Οσασούνα είναι οι μόνες ομάδες που δεν έγιναν εταιρείες, κάτι που σημαίνει ότι οι οπαδοί εκλέγουν τους ανθρώπους που θέλουν να διοικήσουν το σύλλογο).
Οι Βάσκοι προτιμούν να υποβιβαστούν μαχόμενοι παρά να συμβιβαστούν ολοκληρωτικά. Και για την ώρα το καταφέρνουν ακόμα και σε καιρούς δύσκολους. Σύμφωνα με ένα μύθο όταν ο δικτάτορας Φράνκο, που φυσικά δεν έτρεφε και τα καλύτερα αισθήματα για οτιδήποτε σχετιζόταν με τη Χώρα των Βάσκων, έδινε το 1956 το κύπελλο στα χέρια του Γκαίνθα του είπε «πάλι εδώ εσείς;» για να λάβει την πληρωμένη απάντηση του αρχηγού της Αθλέτικ «Και του χρόνου εδώ θα είμαστε».
Σήμερα στο Σαν Μαμές τα ‘Λιοντάρια’ του Ερνέστο Βαλβέρδε θα υποδεχτούν την αήττητη Ρεάλ Μαδρίτης, έτοιμα να δώσουν μια ακόμα μεγάλη μάχη απέναντι σε ένα σύλλογο από τον οποίο τους χωρίζουν πολλά, εντός και εκτός γηπέδων. Και όπως λέει η πρόγνωση του καιρού για την περιοχή του Μπιλμπάο, μάλλον θα τη δώσουν υπό βροχή. Όπως ακριβώς τους ταιριάζει.
El Sombrero 
)
)
)
)
