Livescore)
)
)
)
)
)
)
)
Το ποδόσφαιρο δεν είναι πάντοτε οι τίτλοι…είναι απλά η αγάπη για την μπάλα. Ο Sombrero, μιλάει για τον Φραντσέσκο Τόττι, τον “καπιτάνο” της καρδιάς μας.
Υπάρχουν δυο τρόποι ανάγνωσης του ποδοσφαίρου. Στον έναν εξ αυτών το μόνο που κοιτάς είναι η ουσία. Το τελικό αποτέλεσμα ενός αγώνα, το ποιοι ήταν οι σκόρερ, τους τίτλους στο τέλος της σεζόν, τα ατομικά βραβεία. Πέντε συνεχόμενα 1-0 στα οποία η ομάδα σέρνεται αλλά καταφέρνει με κάποιο μαγικό τρόπο να σκοράρει ένα πολυπόθητο γκολ αξίζουν περισσότερο από τέσσερις θεαματικές νίκες με πολλά γκολ και απολαυστικό θέαμα οι οποίες όμως συνοδεύονται από μια ισοπαλία-γκέλα. Οι 15 βαθμοί είναι περισσότεροι από τους 13, απλά πράγματα, τέλος σύγκρισης.
Στον άλλο τρόπο η ανάγνωση είναι πιο σύνθετη. Λαμβάνει υπόψη της κι άλλες παραμέτρους από τις δεκάδες που υπάρχουν στο ποδόσφαιρο, αρκετές εκ των οποίων όμως δεν μπορούν να αναλυθούν αντικειμενικά. Έτσι, βάζοντας μέσα στην οπτική σου το συναίσθημα καταλήγεις αναπόφευκτα να διαφωνείς με τους περισσότερους, γιατί το συναίσθημα δεν μπορεί να προσδιοριστεί ποσοτικά.
Βάσει του πρώτου τρόπου ανάγνωσης ο Φραντσέσκο Τόττι είναι ένας πολύ καλός παίκτης με μερικά ατομικά βραβεία ο οποίος όμως αγωνίζεται εδώ και 23 χρόνια και παρ’ όλα αυτά τα μοναδικά συλλογικά επιτεύγματα που βλέπεις στο παλμαρέ του είναι ένα πρωτάθλημα και δυο κύπελλα Ιταλίας. Ένας τυχαίος μέσος της Γιουβέντους των τελευταίων χρόνων όταν γυρνάει σπίτι και χαλαρώνει στην πολυθρόνα του μπορεί και χαζεύει περισσότερα μετάλλια στην τροπαιοθήκη του.
Ευτυχώς όμως δεν βλέπουν, αξιολογούν και σχολιάζουν το ποδόσφαιρο αποκλειστικά με αυτή τη λογική όλοι οι άνθρωποι. Και όσοι το κάνουν δεν έχουν καμία θέση στις δικές μας συζητήσεις. Είναι αυτοί που σε ανύποπτη στιγμή θα σου πετάξουν την ατάκα «δεν αντιλέγω, καλός παίκτης ο Ρονάλντο αλλά μέχρι εκεί, ούτε Τσάμπιονς Λιγκ δεν έχει πάρει» και ο εγκέφαλος θα αρχίσει να τσιρίζει στο κεφάλι σου «σήκω φύγε από εδώ, η ζωή δεν είναι τόσο μεγάλη για να κάνεις ανούσιες συζητήσεις με ανόητους τύπους».
Ο Φραντζέσκο Τόττι πέρασε την πόρτα του προπονητικού κέντρου της Ρόμα στα 13 του και σήμερα, 26 χρόνια μετά, συνεχίζει να συχνάζει στο ίδιο μέρος. Σε ένα σύγχρονο ποδόσφαιρο που τα ποσά έχουν ξεφύγει σε ασύλληπτα μεγέθη, αμφιβόλου ποιότητας αμυντικοί (που τα παλιά τα χρόνια δεν θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα σε σέντερ μπακ θρύλους ούτε καν στην προπόνηση) κοστίζουν περισσότερα από 50 εκατομμύρια και οι μισθοί στις μεγάλες ομάδες είναι αρκετοί για να ζήσεις πλουσιοπάροχα όλη σου τη ζωή, ο καπιτάνο της Ρόμα επιλέγει το συναίσθημα και αυτό από μόνο του είναι τόσο σπάνιο που αποτελεί ένα τεράστιο παράσημο, στο μυαλό όλων όσων βλέπουμε στο ποδόσφαιρο κάτι παραπάνω από έντεκα τύπους που τρέχουν με σκοπό να στείλουν τη μπάλα στα δίχτυα περισσότερες φορές απ’ ότι οι αντίπαλοι τους.
Πρώτος σκόρερ και πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία της Ρόμα, 7ος Ιταλός σκόρερ σε όλες τις διοργανώσεις, 2ος σκόρερ και 4ος σε συμμετοχές στην ιστορία του Καμπιονάτο είναι μόνο μερικά από τα κατορθώματα του όλα αυτά τα χρόνια στα οποία έμεινε πιστός στην ίδια φανέλα. Χρόνια κατά τα οποία θα μπορούσε, σχεδόν, ανά πάσα στιγμή να κάνει ένα μεγαλύτερο βήμα στην καριέρα του. Χρόνια στα οποία απέρριπτε προτάσεις από μεγαθήρια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (ανάμεσα τους η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα), προτάσεις που εκτός του ότι συμπεριλάμβαναν πολύ περισσότερα λεφτά, του άνοιγαν και διάπλατα το δρόμο για περισσότερες διακρίσεις και επιτυχίες.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το πώς θα εξελισσόταν η ζωή του αν είχε πάρει μια διαφορετική απόφαση σε ένα σημαντικό δίλημμα αλλά δεν χρειάζεται να είσαι και τρομερός γνώστης του παιχνιδιού για να καταλάβεις ότι αν είχε δεχτεί μια από τις προτάσεις αυτές και εντασσόταν σε ένα τεράστιο κλαμπ, ο Τόττι που ξέρουμε, που έχουμε δει να σκοράρει και να πασάρει με κάθε δυνατό τρόπο πλησιάζοντας κάποιες φορές τα όρια της ποδοσφαιρικής φαντασίας, θα μπορούσε να πλησιάσει την κορυφή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Δεν το έκανε. Για λόγους που μόνο ένας οπαδός που έχει υποστηρίξει, λατρέψει και κλάψει για μια ομάδα μπορεί να καταλάβει και να εκτιμήσει. Ένας οπαδός που πάντα θα ονειρεύεται για την ομάδα του έναν ηγέτη με τα χαρακτηριστικά του ‘καπιτάνο’.
Την Τετάρτη ο ‘Βασιλιάς της Ρώμης’ θα φύγει από το σπίτι του για να πάει να παίξει άλλο ένα παιχνίδι φορώντας τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Θα αντιμετωπίσει ένα από τα μεγαθήρια τα οποία κάποτε απέρριψε, σε μια κορυφαία διοργάνωση στην οποία ποτέ δεν πρωταγωνίστησε εξαιτίας της απόφασης αυτής. Σε λίγες μέρες θα κλείσει τα 39 του χρόνια και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να παίζει σε υψηλό επίπεδο και να βρίσκει τρόπος να παραμένει πολύτιμος (πρώτος σκόρερ της Ρόμα σε όλες τις διοργανώσεις πέρσι!). Οι περισσότεροι παίκτες σε αυτή την ηλικία θα είχαν αποσυρθεί, κουρασμένοι και χορτασμένοι. Ο Φραντέσκο Τόττι έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν με τα εντός γηπέδου μαγικά του και τις εκτός γηπέδων αποφάσεις του ότι δεν έχει καμία σχέση με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές.
El Sombrero 
)
)
)
)
