Livescore)
)
)
)
)
)
)
)
Ο Δημήτρης Κατσιώνης γράφει για τον Πάου Γκασόλ.
Ο Πάου Γκασόλ αναβιώνει στον μπασκετικό καμβά της Λιλ το έργο του Έντβαρτ Μούνκ οδηγώντας σε υπαρξιακά ερωτήματα και αναζητήσεις Ελλάδα και Γαλλία.. Καθαρός εξπρεσιονισμός κύριοι.. Ο Γκασόλ έχει φορέσει τη μάσκα του τιμωρού και μοιράζει πληγές, λύπη και βαθιά συναισθήματα στους αντιπάλους του στο πεδίο μάχης. Ο τρόπος που καθάρισε τον προημιτελικό και βύθισε 27.000 Γάλλους σε πένθους εχθές σκορπώντας στο γήπεδο νεκρική σιγή παίρνει τη δική του ξεχωριστή θέση στην ιστορία.
Αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους FIBA Players ιστορικά, αποτέλεσε έναν εκ των βασικών λόγων για τον οποίο οι Ισπανοί αποτέλεσαν (και δυστυχώς συνεχίζουν να αποτελούν..) Νέμεση για το εθνικό μας συγκρότημα. Ο προημιτελικός της Λιλ ήταν ένα κλασσικό παράδειγμα. Ένα masterpiece του εξπρεσιονιστή Ισπανού καλλιτέχνη αλλά και μια σειρά από λάθη, όχι σε επίπεδο προετοιμασίας αλλά όσον αφορά τις αντιδράσεις και τα αντανακλαστικά του ελληνικού πάγκου που οδήγησαν στην ήττα.
ΤΑ 3 ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΚΟΟΥΤΣ
Σε αντίθεση με τη πλειονότητα των μπασκετικών απόψεων που ζητεί τη κεφαλή του ομοσπονδιακού μας επί πίνακι, εκτιμώ ότι η ομάδα μας υπό τον Κατσικάρη έπαιξε καλό μπάσκετ, αφήνοντας πίσω τη παραδοσιακά αρτηριοσκληρωτική επίθεση που μας ταλαιπωρούσε βάζοντας παράλληλα καινούργια πράγματα στο παιχνίδι της πάντα συνοδευόμενα από καλή αμυντική συμπεριφορά και συνέπεια. Απλά ο κόουτς δεν έκανε στο μεγάλο ματς το δικό του προσωπικό Step up, το οποίο θα έκανε το σύνολο μας να ξεχωρίσει σε ένα παιχνίδι (ή μήπως τουρνουά;) λεπτομερειών.. Γνώμη μου είναι ότι η ομάδα μπορεί να παίξει ακόμα καλύτερα μαζί του. Το αν θα βρεί το Winning Spirit που της λείπει είναι μια άλλη υπόθεση..
Στον μοιραίο προημιτελικό ο Φώτης Κατσικάρης έκανε λάθη που κόστισαν.
- Νομίζω ότι δεν είχε πείσει απόλυτα τον εαυτό του ότι έπρεπε να τρέξουμε ανεβάζοντας το τέμπο, με συνέπεια να μη πείσει ούτε τους παίχτες ότι αυτή η κατεύθυνση θα μας ανοίξει τη πολυπόθητη πόρτα για την επόμενη φάση. Απέναντι σε μια ομάδα που είχε πειράξει με εναλλασσόμενες άμυνες το μυαλό μας (επιφέροντας βαρύ πλήγμα στην επικοινωνία μας και τις γραμμές πάσας) στο μισό γήπεδο, αυτή η κατεύθυνση ήταν αυτοσκοπός.
- Έδωσε τη λύση στον Σκαριόλο με μια πρόσθετη κατάσταση (σκριν από τον έτερο γκαρντ στη πλάτη του Γκασόλ στον άξονα) στο κεντρικό Pick & Roll που είχε στηθεί υποτίθεται για να μας εξυπηρετήσει ανοίγοντας διαδρόμους για διείσδυση μιας και ο δεύτερος γκαρντ (που δεν εμπλεκόταν ουσιαστικά στη φάση) των Ισπανών έβγαινε στον δημιουργό μας οδηγώντας τον πλάγια, τη στιγμή που ο Γκασόλ διατηρούσε τη θέση του αξιοποιώντας τα μακριά του χέρια για να χαλάσει τη γωνία πάσας στην αδύνατη πλευρά. Επίσης στη Pick & Roll επίθεση του αντιπάλου δεχθήκαμε συνεχόμενα καλάθια στη δεύτερη περίοδο. Ο Αντετοκούνμπο έπρεπε να μπεί στο μείγμα (αμυνόμενος πάνω στον δημιουργό τους όπως και έγινε στη Τρίτη περίοδο) πιο γρήγορα..
- Δεν εμπιστεύτηκε περισσότερο τον πάγκο του από την αρχή. Ειδικά η μικρή χρονικά συμμετοχή του Σλούκα (εκτιμώ ότι τον φοβήθηκε στο αμυντικό κομμάτι στα συγκεκριμένο ματσαρίσματα με γκαρντς που ήθελαν πιο τραχύ περιφερειακό απέναντι τους) τελικά κόστισε. Όπως και η έμπνευση με τον Περπέρογλου (μπήκε για να κλείσουμε μια επίθεση με σουτ από την αδύνατη πλευρά τη στιγμή που δε φημίζεται για την ικανότητα να σηκωθεί κρύος και να παράγει) που άλλαξε όλο το μομέντουμ σε ένα σημείο που προσπαθούσαμε να πάρουμε για τα καλά το τιμόνι. Η απόφαση της μικρής χρησιμοποίησης του Σλούκα τοποθετείται μέσα σε ένα πλαίσιο διστακτικότητας σε σχέση με την επιλογή ρυθμού. Άλλωστε μιλάμε για τον γκαρντ που μπορεί να φτιάξει το fast break καλύτερα από κάθε άλλον στο ρόστερ, δημιουργώντας και εκτελώντας σε καταστάσεις τρανζίσιον.
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ομάδα αποτέλεσε άλλη μια περίπτωση underachieving. Αντίθετα με την Ισπανία η οποία κατέβηκε με απουσίες στο τουρνουά και αντιμετώπισε πρόσθετα προβλήματα τραυματισμών όμως στηρίχτηκε πάνω σε έναν διαστημικό Πάου Γκασόλ (40π.-11 ριμπ.-3 τάπες) ο οποίος αποτέλεσε το σημείο αναφοράς στο παιχνίδι της και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Σίγουρα οι Ισπανοί είναι overachievers και αξίζουν την αναγνώριση και τα συγχαρητήρια όλων μας. Ειδικά ο Γκασόλ ο οποίος στον ημιτελικό παρέδωσε μια εντυπωσιακή παράσταση. Η κραυγή του στο τέλος του ματς είναι η δική του σφραγίδα σε ένα προσωπικό αριστούργημα..
Hoopfellas 
)
)
)
)
