Το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου δεν είναι για όλους τους φιλάθλους

Αφορμές για αυτό το κείμενο υπάρχουν πολλές και θα ασχοληθούμε με αρκετές από αυτές. Η μεγαλύτερη όμως ήταν μια ανακοίνωση που βγήκε πριν λίγες ημέρες, όταν το καλύτερο και πιο ακριβό πρωτάθλημα του κόσμου, η Πρέμιερ Λιγκ, ξεκινούσε. Ήταν από τους Χόλμσντεϊλ Φανάτικς, ένα όνομα που ίσως να μην λέει τίποτα σε πολλούς. Αν έχετε δει όμως τα τελευταία χρόνια αγώνα της Κρίσταλ Πάλας θα τους ξέρετε. Στην Αγγλία δεν υπάρχει οργανωμένο οπαδικό κίνημα με την έννοια που το γνωρίζουμε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ή χώρες της Λ. Αμερικής. Πέρα από ορισμένους συλλόγους φιλάθλων που λειτουργούν περισσότερο ως λέσχες, δεν υπάρχουν ομάδες οπαδών που να προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό χρώμα, να “φτιάξουν κερκίδα” στο γήπεδο. Τα παλιά “firms” ήταν κυρίως χούλιγκανς, συμμορίες που είχαν κύριο στόχο το ξύλο. Ευτυχώς αυτοί οι τύποι έχουν μείνει εκτός γηπέδων πλέον (ένα από τα καλά του modern football), αλλά από την άλλη τα γήπεδα στη μεγαλύτερη κατηγορία της Αγγλίας συχνά δεν έχουν χαρακτήρα.

Οι Χόλμσντεϊλ Φανάτικς ιδρύθηκαν από μια παρέα φίλων της Κρίσταλ Πάλας πίσω στο μακρινό 2005 με στόχο τη μεγαλύτερη στήριξη της ομάδας. Όπως λένε οι ίδιοι, δεν άντεχαν άλλο την “παθητικότητα” στις εξέδρες, ενώ την ίδια στιγμή τα μέτρα ήταν όλο και πιο αυστηρά, ξεζουμίζοντας την κερκίδα από συναισθήματα. Οι συγκεκριμένοι οπαδοί έφτιαξαν μια από τις πιο ωραίες εξέδρες στα αγγλικά γήπεδα, θυμίζοντας άλλες χώρες. Χρώματα, πανό, καπνογόνα, τραγούδια, τύμπανα γέμισαν με ζωή το μουντό τοπίο που είχε δημιουργηθεί στο Σέλχασρτ Παρκ. Η Κρίσταλ Πάλας θύμιζε ευρωπαϊκή ομάδα εκτός Αγγλίας. Μέχρι που ήρθε η ανακοίνωση ότι μετά από 21 χρόνια ζωής, οι άνθρωποι που έδιναν χρώμα όπου έπαιζε η Πάλας, αποφάσιζαν να διαλυθούν.

Στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας, οι οπαδοί της Πάλας εντυπωσίασαν μεταξύ άλλων με ένα tifo που έδειχνε μια ιστορική σκηνή με το γκολ του Άμπροουζ στο Ολντ Τράφορντ και τον πανηγυρισμό ενός οπαδού με τα μικρά παιδιά του ανάμεσα στους εκδρομείς. Ο Μαρκ έφυγε από τη ζωή το 2017 στα 49 του, αλλά οι οπαδοί της Πάλας τον τίμησαν στο Γουέμπλεϊ.

Η παρουσία τους όλα αυτά τα χρόνια δεν έμενε μόνο στο οπτικοακουστικό. To 2010, με τον σύλλογο να κινδυνεύει να διαλυθεί εξαιτίας των χρεών, διοργάνωσαν κινητοποιήσεις και ήταν στο επίκεντρο των αντιδράσεων του κόσμου και της προσπάθειας να σωθεί η Κρίσταλ Πάλας και το γήπεδό της, φτάνοντας μέχρι και τα κεντρικά της τράπεζας στην οποία γίνονταν οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις. Ήταν οι ίδιοι οπαδοί που διαμαρτυρήθηκαν για τις τιμές στα εκτός έδρας παιχνίδια του πρωταθλήματος και έφτασαν μέχρι την FA για να περάσει το πλαφόν των 30 λιρών που συμφωνήθηκε το 2016. Οι Χόλμσντεϊλ Φανάτικς πρωτοστάτησαν μαζί με άλλα γκρουπ στο να προστατευτεί ο φίλαθλος από τις ληστρικές τιμές που οι σύλλογοι είχαν αρχίσει να βάζουν στους εκδρομείς.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό tifo από τον τελικό του Conference απέναντι στη Ράγιο

Και φυσικά βοήθησαν πολύ αγωνιστικά και την ομάδα. Γίνονταν όλο και περισσότεροι, δεν χωρούσαν εκεί που μαζεύονταν και τελικά η διοίκηση της Πάλας τους μετακίνησε σε μεγαλύτερη εξέδρα. Λέγεται ότι οι άνθρωποι της Γιουνάιτεντ εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ στον τελικό του 2016 που σκέφτηκαν την ιδέα να φτιάξουν μια εξέδρα όπου ο κόσμος θα… μπορούσε να τραγουδήσει. Το Σέλχαρστ Παρκ έγινε πολύ πιο σκληρή έδρα και δεν ήταν λίγοι οι ποδοσφαιριστές αντιπάλων που δήλωσαν ότι επηρεάζονταν από την ατμόσφαιρα εκεί. Ήρθαν και σε επαφή με άλλους οπαδούς σε άλλες χώρες, όπως της Ζανκτ Πάουλι, αλλά και του Πανιωνίου, έκαναν την ομάδα τους να ακουστεί πέρα από τη χώρα. Και φυσικά όταν η διοίκηση προσπαθούσε να κάνει την εμπειρία στο Σέλχαρστ Παρκ περισσότερο “πατατάκι, κοκακόλα”, περισσότερο θέαμα τύπου σινεμά και λιγότερο αγώνα ποδοσφαίρου ήταν εκεί να αντιδράσουν. Και όλα αυτά με χρόνο και χρήμα δικό τους. Το tifo που αναφέραμε παραπάνω στον τελικό του FA Cup στοίχισε 45.000 λίρες στους οπαδούς και άπειρες ώρες δουλειές.

Και φυσικά έδωσαν τη μάχη τους για τον σύλλογο και στο θέμα της πολυ-ιδιοκτησίας απέναντι στην ΟΥΕΦΑ. Μια μεγάλη μάχη που τους έφερε αντιμέτωπους με τη Φόρεστ, ακόμα και με μηνύσεις από τον αντίπαλο σύλλογο (για τις οποίες λέγεται ότι οδήγησαν σε έναν βαθμό και στην σταδιακή απόσυρση στήριξης από τη διοίκηση της Πάλας). Ένα σύγχρονο οργανωμένο κίνημα λοιπόν, χωρίς όμως τα χουλιγκανιλίκια, τα μαχαιρώματα, την μετατροπή σε εγκληματική οργάνωση που συχνά βλέπουμε αλλού. Τι έγινε όμως για να σταματήσει όλη αυτή η προσπάθεια μετά από 21 χρόνια;

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των οπαδών, δεν υπήρξε ένας μόνο λόγος, ούτε ήταν ξαφνική η απόφαση. Τα τελευταία χρόνια οι οπαδοί ένιωθαν ότι βρίσκονταν αντιμέτωποι με μια μόνιμη προσπάθεια «αποστείρωσης» του ποδοσφαίρου. Ήταν μια σειρά από γεγονότα και καταστάσεις που οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της προσπάθειας. Το 2024, το παραδοσιακό τους πανό που βρισκόταν σε κάθε ματς στην εξέδρα, αφαιρέθηκε και κατασχέθηκε γιατί κάλυπτε τα διαφημιστικά LED που μόλις είχε εγκαταστήσει η διοίκηση. Παράλληλα, συνέχεια αντιμετώπιζαν προβλήματα με το τι μπορούσαν να πάρουν μαζί τους στο γήπεδο. Πολύ συχνά δεν μπορούσαν να περάσουν πανό ή άλλο υλικό μέσα στο γήπεδο, ενώ οι έλεγχοι άρχιζαν να γίνονται όλο και πιο αυστηροί και μάλιστα η αστυνομία είχε ξεκινήσει να τους βιντεοσκοπεί και να τους παρακολουθεί κατά τη μετακίνησή τους προς το γήπεδο. Και πριν πει κανείς “είχαν να κρύψουν κάτι;”, η απάντηση είναι ότι δεν μιλάμε για μαχαιροβγάλτες οπαδούς, απλά πιο ζωηρούς οπαδούς μέσα στο πεθαμενατζίδικο περιβάλλον της Πρέμιερ Λιγκ.

Ένα ακόμα ιστορικό tifo στη μνήμη του Maxi Jazz των Faithless, φανατικού οπαδού της Πάλας

Το 2025 ο σύλλογος τιμωρήθηκε με πρόστιμο 50 χιλιάδων εξαιτίας ενός μεγάλου πανό. Και όπως είπαμε η κόντρα με την ΟΥΕΦΑ και τη Φόρεστ την οποία οι Φανάτικς είχαν ξεκινήσει δεν άρεσε τόσο στη διοίκηση της Πάλας. Παράλληλα όμως, πέρα από τα συγκεκριμένα γεγονότα ήταν και μια κόπωση να βρίσκονται μόνοι σε μια λίγκα που αλλάζει συνεχώς προς το χειρότερο για τον κόσμο. Γιατί εμείς και εκατομμύρια άλλοι έχουμε γίνει οι καταναλωτές περιεχόμενου της Πρέμιερ Λιγκ, ο Ταϊλανδός φίλος της Σίτι ή ο Αμερικανός της Γιουνάιτεντ ή ο Νιγηριανός της Λίβερπουλ κοιτάζουν μόνο τις μεταγραφές τα αποτελέσματα, είναι οι πελάτες που θα αγοράσουν, θα κάνουν like και οι οπαδοί των ομάδων στον τόπο τους συχνά νιώθουν παρείσακτοι. Όπως λένε οι Φανάτικς, οι τιμές στα εισιτήρια αυξάνονται συνεχώς, οι περιορισμοί είναι όλο και μεγαλύτεροι και ουσιαστικά υπάρχει ένα “gatekeeping” στους νέους σε ηλικία ντόπιους να έχουν πρόσβαση στα γήπεδα. Αυτά είναι προνόμια μεγαλύτερων/πλουσίων/τουριστών και έτσι δεν υπάρχει νέο αίμα στην εξέδρα, παρά μόνο καταναλωτές-οπαδοί.

Οι ίδιοι το περιγράφουν ως μια συνειδητή απόφαση της Πρέμιερ Λιγκ. Ο κόσμος πρέπει να βρίσκεται στο γήπεδο για να καταναλώσει και να παρακολουθήσει ένα θέαμα, όχι για να βοηθήσει την ομάδα του να κερδίσει. Αυτό θέλει η Λίγκα. Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτή την κατάσταση, ήρθε η απόφαση των Φανάτικς να διαλυθούν. Θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στο γήπεδο ως οπαδοί που λατρεύουν την ομάδα τους, αλλά όχι οργανωμένα, όχι παλεύοντας για να φτιάξουν εξέδρα. Η όλη κατάσταση είναι ακόμα πιο ειρωνική, όταν δούμε τις δηλώσεις του νέου προπονητή της Πάλας, του Γάλλου Πιερ Σαζ. «Πρώτα από όλα, για να είμαι ειλικρινής, ήρθα εδώ για να βρίσκομαι σε αυτό το πρωτάθλημα. Στη συνέχεια, επειδή είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κλαμπ. Είναι το μοναδικό κλαμπ στην Αγγλία που έχει ultras και όπως έχω πει, μου αρέσει να παίζω για τους οπαδούς». Πού να το ήξερε, ότι λίγο καιρό αργότερα, αυτοί οι οπαδοί θα σταματούσαν να υπάρχουν εξαιτίας αυτού του πρωταθλήματος.

Το αποτέλεσμα στην εξέδρα είναι ορατό ήδη. Αν και υπάρχουν κάποιοι που… ησύχασαν από τη βαβούρα, τις φωνές, τα τραγούδια, τα καπνογόνα και τα πανό (και μπορούν να τρώνε τα πατατάκια τους με ησυχία), ο περισσότερος κόσμος νιώθει τη διαφορά στην ατμόσφαιρα και το ίδιοι και οι παίκτες. Το πιο χαρακτηριστικό στιγμιότυπο ήταν στην πρεμιέρα με τη Σίτι, όταν ο αρχηγός της Πάλας, Ντιν Χέντερσον, κατευθύνθηκε προς την εξέδρα των Φανάτικς και άνοιξε επανειλημμένα τα χέρια του, κοιτάζοντας προς το μέρος τους με απορία, σε μια κίνηση που έμοιαζε να ρωτά πού είχε πάει η γνώριμη φασαρία. «Την έφαγε η Πρέμιερ Λιγκ», θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Η ατμόσφαιρα στο Σέλχαρστ Παρκ δεν έχει καμία σχέση με τα παλιά, αν και ο κόσμος προσπαθεί να φωνάζει και να στηρίζει.

Και αν η Πάλας είναι μία ομάδα, και όλο αυτό μπορεί να είναι απλά ένα ωραίο εγχείρημα που τελείωσε μετά από 20 χρόνια (άλλωστε και πριν γίνει πλούσια και ακριβή η Πρέμιερ Λιγκ και η μπάλα ήταν ακόμα πιο λαϊκή και προσβάσιμη, δεν υπήρχαν ultras, tifo και άλλα τέτοια), το αγγλικό ποδόσφαιρο βρίσκεται συνεχώς σε μια κατάσταση αντιδράσεων σε διάφορους συλλόγους. Με τη διαφορά ότι εδώ δεν μιλάμε για Γερμανία, δεν μιλάμε για 50+1, δεν μιλάμε για κόσμο μαθημένο στην αντίδραση. Αλλά και πάλι, υπάρχει αντίδραση και υπάρχουν προβλήματα σε πολλούς συλλόγους.

Η αρχική εικόνα στο κείμενό μας είναι από τις πρόσφατες ενέργειες των οπαδών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η διοίκηση έκανε μια έρευνα στα μέλη του συλλόγου και σε πολλούς λογαριασμούς, καθώς υπήρχε ένα δίκτυο μεταπώλησης εισιτηρίων μέσω του οποίου ορισμένοι έβγαζαν χρήματα. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε κάθε δικαίωμα να κυνηγήσει τους οργανωμένους μεταπωλητές εισιτηρίων. Το πρόβλημα ήταν ότι στην προσπάθειά της έβαλε στο μικροσκόπιο και συμπεριφορές που πολλοί κανονικοί οπαδοί θεωρούσαν απολύτως φυσιολογικές, όπως το μοίρασμα λογαριασμών με φίλους και συγγενείς. Όταν λοιπόν τιμωρήθηκαν αρκετές εκατοντάδες μέλη, ανάμεσα στα ξερά κάηκαν και πολλά χλωρά. Αυτό έφερε σημαντικές αντιδράσεις από οργανώσεις οπαδών, καθώς υποστηρίζουν ότι τιμωρήθηκαν άνθρωποι που δεν έκαναν τίποτα και ότι τα κριτήρια της διοίκησης ήταν αδιαφανή.

Η συμπεριφορά απέναντι σε μακροχρόνια μέλη θεωρήθηκε απαράδεκτη, η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν προσβλητική και (σύμφωνα πάντα με τους οπαδούς) πολλοί άνθρωποι που απλά έδιναν το εισιτήριό τους σε φίλους/συγγενείς τιμωρήθηκαν άδικα. Το πού ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια και σε τι ποσοστό είναι δύσκολο να το γνωρίζουμε εμείς. Οι οπαδοί όμως ζήτησαν από τον σύλλογο να παρουσιάσει στοιχεία και αποδείξεις και πώς ακριβώς λειτούργησε. Αλλά αυτό το σημαντικό συμβάν ήρθε να προστεθεί στη γενικότερη εικόνα. Και δεν μιλάμε απλά για το αγωνιστικό για το οποίο έτσι κι αλλιώς διαμαρτύρονται οι οπαδοί της ομάδας. Για τη σεζόν 2026-26, στη Γιουνάιτεντ είχαμε 4η συνεχόμενη ετήσια αύξηση των τιμών κατά 5% (μετά από πολλά χρόνια με τις τιμές παγωμένες). Παράλληλα, οι εκπτώσεις σε ορισμένες ειδικές κατηγορίες (όπως των ηλικιωμένων) μειώθηκαν. Το χόμπι, η αγάπη του κόσμου έγινε πιο ακριβή.

Παράλληλα, αν δεν πας σε κάποιον αγώνα και αποφασίσεις να “πουλήσεις” το εισιτήριό σου στη Γιουνάιτεντ για να το εκμεταλλευτεί αυτή, πρέπει να το κάνεις πολύ νωρίτερα, αλλιώς θα πρέπει να πληρώσεις 10 λίρες. Εκτός αυτών, γίνεται αρκετός ντόρος και για τον “υποχρεωτικό αριθμό αγώνων” στους οποίους ένας οπαδός πρέπει να πάει κάθε χρόνο για να διατηρήσει τη θέση του. Και αν αυτό έχει και κάποια λογική θεωρητικά, τι να πούμε για τη με το ζόρι μετακίνηση οπαδών από τις καλές τους θέσεις για να μετατραπούν σε VIP. Τις τελευταίες 2 σεζόν, 1.100 οπαδοί μετακινήθηκαν από τις θέσεις για να γίνουν οι θέσεις τους “θέσεις φιλοξενίας”. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία του 76χρονου Τόνι Ράιλι, του οποίου η οικογένεια είχε τη θέση στην εξέδρα Ματ Μπάσμπι από το 1949, όταν η Γιουνάιτεντ επέστρεψε στο Ολντ Τράφορντ μετά τον πόλεμο. Ο κύριος Ράιλι ανήκει στους περίπου 1.100 που μετατοπίστηκαν για να δημιουργηθούν VIP θέσεις που θα κάνουν 315 λίρες το κεφάλι. Ο Ράιλι που ήταν μέρος του… δεύτερου γκρουπ ξεριζωμού είχε δει από την προηγούμενη σεζόν τους VIP. «Είχα την ευχαρίστηση να κάθομαι δίπλα τους. Δεν έχω πρόβλημα μαζί τους, αλλά περνούσαν περισσότερη ώρα βγάζοντας selfie παρά κάτι άλλο. Δεν είναι κανονικοί οπαδοί». Ο κύριος Ράιλι δεν χάνει ματς, κάνοντας πάνω από 200 χιλιόμετρα και 4 ώρες κάθε φορά για να δει την αγαπημένη του ομάδα, αλλά αυτό δεν αρκεί. Η Γιουνάιτεντ προτιμά να γδάρει μερικούς ακόμα, στέλνοντάς τον σε άλλη εξέδρα. Και η κόρη του με παράπονο είπε ότι ο πατέρας της θα πάει σε μια χειρότερη θέση γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. δεν θέλει να μείνει μακριά από την αγαπημένη του ομάδα και έτσι θα αποδεχτεί τον εκβιασμό της διοίκησης.

Οπαδοί της Λίβερπουλ βγάζουν κίτρινη κάρτα στις αυξήσεις τιμών

Τα ίδια συμβαίνουν και αλλού. Στη Λίβερπουλ υπήρξαν σημαντικές αντιδράσεις όταν ανακοινώθηκε ότι από φέτος θα είχαμε για τρία χρόνια σερί αυξήσεις των εισιτηρίων με βάση τον πληθωρισμό και πλαφόν το 5%. Ενώ τον Φεβρουάριο του 2025 ανακοινώθηκε ότι η σεζόν 2025-26 θα είχε τις ίδιες τιμές με την προηγούμενη, έναν χρόνο αργότερα ανακοινώθηκε το 3ετές αυτό πλάνο αυξήσεων. Η οργή του κόσμου εκδηλώθηκε με διάφορους τρόπους και τελικά μια μικρή νίκη ήρθε, με τη Λίβερπουλ να ανεβάζει κατά 3% φέτος τις τιμές και να τις παγώνει για του χρόνου. Βέβαια αν δει κάποιος που έχει φτάσει το κόστος, δεν θα πανηγυρίσει πολύ, αλλά έστω κι αυτό ήταν κάτι.

Στη Σίτι, γνήσιοι οπαδοί από τα χρόνια του Μέιν Ρόουντ και όχι φρέσκοι glory hunters ζορίζονται πλέον να πληρώνουν τις ακριβές τιμές για τα εισιτήρια. Ο κόσμος αντέδρασε όταν ο σύλλογος συμφώνησε με γνωστή εταιρεία reselling, φοβούμενος ότι τα εισιτήρια θα γίνουν ακόμα πιο ακριβά και δυσεύρετα καθώς θα βγαίνουν όλο και περισσότερα για ποδοσφαιρικούς τουρίστες που θα θέλουν να δουν τη Σίτι. Στην Άρσεναλ είχαμε αυξήσεις στις τιμές για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, ενώ παρουσιάστηκε μια ειδική κατηγορία τιμής σε περίπτωση που η ομάδα φτάσει σε προημιτελικό ή ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν οι οπαδοί, αυτό θα είναι το πιο ακριβό “απλό” εισιτήριο που υπάρχει σε αγγλικό σύλλογο. Στην Τότεναμ υπήρξαν αντιδράσεις όταν το 2025 κόπηκαν εκπτώσεις σε ηλικιωμένους οπαδούς.

Το 2026, μια οικονομική έρευνα της ΟΥΕΦΑ βρήκε ότι οι οπαδοί των έξι πιο πλούσιων ομάδων της Πρέμιερ Λιγκ (Άρσεναλ, Τσέλσι, Λίβερπουλ, Σίτι και Γιουνάιτεντ) έδιναν κατά Μ.Ο. 74 λίρες ανά αγώνα. Την ίδια στιγμή οι σύλλογοι αύξησαν τα έσοδά τους από τις εισπράξεις κατά 19% μέσα σε μια σεζόν, με τη Λίβερπουλ να έχει αύξηση εσόδων κατά 27%, φτάνοντας τα 120 εκατομμύρια, ενώ η Άρσεναλ βγάζει τα περισσότερα χρήματα ανά οπαδό (89 λίρες το ματς). Καλή λοιπόν η Πρέμιερ Λιγκ, όλο αστέρια το πρωτάθλημα, αλλά εδώ και χρόνια είναι ένα πρωτάθλημα για εκατομμύρια τηλεθεατές, αλλά λίγους οπαδούς. Όχι αυτούς της Κρίσταλ Πάλας που θέλουν να δώσουν λίγο χρώμα σε ένα πρωτάθλημα που μοιάζει πλαστικό, ούτε τους ηλικιωμένους στην Τότεναμ που χάνουν προνόμια ετών ή αυτούς στη Γιουνάιτεντ που χάνουν τις θέσεις τους ή τους οπαδούς Άρσεναλ και Λίβερπουλ που θέλουν μια περιουσία για να δουν την ομάδα τους. Θα μπορούσαμε να κλείσουμε με κάποια αισιόδοξη νότα. Τύπου ότι κάποιες αντιδράσεις έφεραν αποτελέσματα. Είναι σταγόνες στον ωκεανό. Το ποδόσφαιρο έχει γιγαντωθεί τόσο πλέον που πρόθυμοι πελάτες από τα πέρατα του κόσμου θα το συντηρήσουν, τη στιγμή που άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους δίπλα στα γήπεδα των ομάδων τους δεν θα μπορούν να δουν αγώνες εύκολα. Ίσως λοιπόν η Πρέμιερ Λιγκ να μην είναι το πρότυπο που θα έπρεπε να θαυμάζουμε. Αν ανήκουμε στους πιο παραδοσιακούς οπαδούς τουλάχιστον. Και δεν είναι ρομαντισμός αυτό. Είναι να βλέπεις αυτό που λατρεύεις να μετατρέπεται σε κάτι άλλο.