Μια ακόμα πρωτάρα: η Ιορδανία στο Μουντιάλ

Πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγάλο και παγκόσμιο φαινόμενο είναι το ποδόσφαιρο. Ότι σε μέρη που δεν γνωρίζουμε ή μέρη που γνωρίζουμε, αλλά δεν ενημερωνόμαστε συχνά γι’ αυτά, ο κόσμος παθιάζεται με αυτό το άθλημα. Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο που θα γίνει σε 3 χώρες έχει από πίσω του πολλά αρνητικά που κουβαλάει. Ακόμα και στο ίδιο το “φορμάτ” του με τις πάρα πολλές ομάδες και τα φαινομενικά βαρετά παιχνίδια. Την ίδια στιγμή όμως, δείχνει και τι σημαίνει η μπαλίτσα για ένα σωρό ανθρώπους σε διάφορα μέρη της Γης.

Ήταν τέτοιες ημέρες του 2025 όταν οι δρόμοι στο Αμάν γέμισαν με κόσμο με σημαίες πάνω σε αυτοκίνητα να κορνάρει, να φωνάζει, να τραγουδά. Την ίδια στιγμή, στο μακρινό Λονδίνο, ο βασιλιάς Αμπντουλάχ ο 2ος εμφανίστηκε με φανέλα της εθνικής Ιορδανίας. Η Ιορδανία είχε μόλις κερδίσει με 0-3 στο Ομάν και κατάφερνε από την προτελευταία αγωνιστική να πάρει την πρόκριση για το Μουντιάλ του 2026, πίσω από τη Ν. Κορέα και μπροστά από Ιράκ και Ομάν. Οι “Γενναίοι”, όπως είναι το παρατσούκλι της ομάδας, έπαιρναν για 1η φορά την πρόκριση σε ένα Μουντιάλ. Μετά την πρόκριση, η φιέστα ήταν σπουδαία στο τελευταίο, βαθμολογικά αδιάφορο παιχνίδι. Drones σχημάτιζαν το πρόσωπο του βασιλιά και του πρίγκιπα (αναμενόμενο), πολεμικό αεροσκάφος έκανε επιδείξεις, ενώ μέχρι και τανκ εμφανίστηκε στη μεγάλη γιορτή. Τόσα πολλά σημαίνει για τη χώρα αυτή η συμμετοχή.

Μπαλαδόφατσα ο βασιλιάς

Το βασικότερο ήταν ότι η ομάδα δεν έμπλεξε σε μπαράζ και άλλες τέτοιες μυστήριες ιστορίες. Βλέπετε, είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από την προηγούμενη φορά που η Ιορδανία έφτασε Πολύ κοντά σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Τότε, με τις θέσεις να είναι πολύ λιγότερες, η Ιορδανία είχε πέσει σε έναν πολύ δύσκολο όμιλο μαζί με Ιαπωνία και Αυστραλία για την πρόκριση στο Μουντιάλ του 2014. Οι ελπίδες για μια απευθείας πρόκριση δεν ήταν πολλές. Ρεαλιστικός στόχος η 3η θέση και αυτό έγινε. Αλλά υπήρχε δρόμος ακόμα. Η Ιορδανία έπρεπε να παίξει μπαράζ με τον 3ο του άλλου ομίλου, το Ουζμπεκιστάν. Εκείνα τα δύο ματς έγραψαν ιστορία.

Το πρώτο έγινε στο Αμάν και ήρθε ισόπαλο με 1-1. Το δεύτερο στην Τασκένδη. Και αυτό ήρθε 1-1. Και έτσι φτάσαμε στα πέναλτι. Σε μια διαδικασία που δεν έλεγε να τελειώσει. Οι Ουζμπέκοι αστόχησαν στο 1ο τους πέναλτι και κυνηγούσαν μέχρι και το 5ο. Η Ιορδανία ήταν αγκαλιά με την πρόκριση, αλλά ο Αχμάντ Χαγιέλ αστόχησε. Η αγωνία πήρε παράταση. Τα επόμενα 9 πέναλτι που εκτελέστηκαν, όλα βρήκαν τον στόχο τους. Μέχρι που ο Ισμαΐλοφ των γηπεδούχων αστόχησε και έτσι η Ιορδανία πήρε το εισιτήριο για το διηπειρωτικό μπαράζ.

Σε αντίθεση όμως με το Ιράκ που για να βρεθεί στο φετινό Μουντιάλ αντιμετώπισε τη Βολιβία, το 2013 τα πράγματα ήταν δύσκολα για την Ιορδανία. Αντίπαλος ήταν η Ουρουγουάη. Οι Ιορδανοί το πίστευαν, στο ποδόσφαιρο γίνονται θαύματα άλλωστε. Αλλά εκείνη η Ουρουγουάη ήταν ξεκάθαρα πολύ ανώτερη και το έδειξε από την αρχή. Άνοιξε το σκορ στο 22′ και στη λήξη, ο πίνακας του σκορ στο Αμάν έγραφε Ιορδανία-Ουρουγουάη 0-5. Το όνειρο έγινε εφιάλτης και η πρόκριση τελείωσε από το 1ο ματς. Η ρεβάνς ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα και η Ιορδανία πήρε ένα τιμητικό 0-0.

Από τότε, η Ομοσπονδία της Ιορδανίας το πάλεψε πολύ. Ο πρίγκιπας (και ετεροθαλής αδερφός του βασιλιά) Αλί μπιν Αλ Χουσεΐν είναι πρόεδρος της Π.Ο. της χώρας και ασχολείται πολύ. Μάλιστα, έχει προσπαθήσει δυο φορές να πάρει την προεδρία της ΦΙΦΑ. Τη μία έχασε από τον Μπλάτερ και τη δεύτερη, όταν ο Μπλάτερ αποχώρησε για τους γνωστούς λόγους, έμεινε 3ος στην ψηφοφορία. Ο πρίγκιπας και οι συνεργάτες του δεν άφησαν την ομάδα στην τύχη. Μετά τον Αιγύπτιο Χοσάμ Χασάμ (γνωστό μας από το πέρασμά του από τον ΠΑΟΚ), η Π.Ο. δοκίμασε τα πάντα. Τον Ρέι Γουίλκινς. Δυο Βέλγους προπονητές. Τον διάσημο Χάρι Ρέντναπ. Αλλά τα αποτελέσματα δεν έρχονταν. Η Ιορδανία δεν τα κατάφερνε.

Όλα άλλαξαν όταν ανέλαβε ο Μαροκινός Χουσεΐν Αμούτα. Μια ομάδα που ήταν μαχητική και έκανε κάποια καλά μεμονωμένα αποτελέσματα, έγινε ακόμα πιο δυνατή, πιο στιβαρή και σοβαρή. Περίμενε τον αντίπαλο, έπαιζε στην αντεπίθεση και προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί την κάθε ευκαιρία. Και αν υπάρχει κάποια στιγμή που ίσως άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου της Ιορδανίας, ήταν το Ασιατικό Κύπελλο του 2023. Η Ιορδανία δεν πήγε ως φαβορί, ενώ ο κόσμος ήδη γκρίνιαζε για τον κόουτς. Η Ιορδανία πήρε μια περήφανη ισοπαλία από τη Νότια Κορέα με 2-2, κέρδισε τη Μαλαισία και στο κρίσιμο ματς έχασε από το Μπαχρέιν. Ήταν όμως στις καλύτερες 3ες ομάδες και πήρε την πρόκριση για τους 16. Εκεί έκανε ιστορική νίκη επί του Ιράκ με 3-2, κέρδισε στους 8 το Τατζικιστάν με 1-0 και στον ημιτελικό έκανε τη σούπερ έκπληξη κερδίζοντας με 2-0 τη Νότια Κορέα. Για πρώτη φορά έφτασε σε έναν τελικό Ασιατικού Κυπέλλου. Μπορεί να έχασε από το Κατάρ με 3-1, αλλά η πορεία ήταν μια μεγάλη επιτυχία και, κυρίως, το τονωτικό φάρμακο για να συνεχίσει με στόχο το φετινό Μουντιάλ. Ήταν τόσο μεγάλη η επιτυχία του 2023, που οι παίκτες και ο προπονητές τιμήθηκαν με μετάλλια από τον βασιλιά

Απογοητευμένες Ιορδανές στον τελικό του 2023

Η προσπάθεια όμως αυτή φάνηκε να δέχεται σημαντικό πλήγμα, όταν ο κόουτς της επιτυχίας Χουσεΐν Αμούτα παραιτήθηκε για να αναλάβει την Αλ Τζαζίρα. Αρχικά επικαλέστηκε “οικογενειακούς λόγους”, αλλά σύντομα φάνηκε ότι ήταν αυτή η πρόταση που τον έκανε να αποχωρήσει. Οι Ιορδανοί, μια που είδαν ότι με Άγγλους και Βέλγους δεν τα κατάφεραν, αλλά τα κατάφεραν με έναν Μαροκινό, επέμειναν σε αυτή τη λύση. Την εθνική Ιορδανίας ανέλαβε ο Τζαμάλ Σελάμι (που ως παίκτης είχε περάσει για μια τριετία από την Μπεσίκτας) και είναι ο άνθρωπος που οδήγησε για πρώτη φορά την Ιορδανία στο Μουντιάλ. Πάτησε στις βάσεις του προκατόχου, έβαλε τις δικές του ιδέες και κατάφερε να πάρει την πρόκριση (βοήθησε βέβαια και το νέο φορμάτ).

“We’ve got an Al Tamari
He’s so much better than Harry
and Dele Ali
Tamari Tamari
The Jordanian Messi
που ούλλους τους ρεσσει
Tamari Tamari”

Από τα χρόνια της Κύπρου

Σε αυτούς που ξεχωρίζουν είναι μια γνώριμη φάτσα στους Κύπριους φιλάθλους. Ο Μούσα Αλ-Ταμάρι πέρασε για δύο χρόνια από την Κύπρο με τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ. Κέρδισε δύο τίτλους εκεί, πήρε βραβείο MVP και μια καλή μεταγραφή για το Βέλγιο. Η πορεία του ήταν ακόμα πιο ανοδική. Μετακόμισε στη Γαλλία, αρχικά στη Μονπελιέ και στη συνέχεια στη Ρεν. Φέτος έκανε μια καταπληκτική σεζόν στη Ligue 1, με 6 γκολ και 9 ασίστ, παίζοντας πολύ μεγάλο ρόλο στην έξοδο της ομάδας στην Ευρώπη. Στα 28 του, βρίσκεται ίσως στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του, με την τιμή του να έχει εκτοξευτεί. Στην Ιορδανία περιμένουν πολλά από αυτόν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι είναι ο μοναδικός που παίζει σε γνωστή ομάδα (υπάρχει ακόμα ένας ποδοσφαιριστής στην αποστολή της ομάδας που αγωνίζεται στην Κροατία).

Σε αντίθεση με το Μαρόκο για παράδειγμα που βασίζεται πολύ στη διασπορά και σιγά σιγά προσπαθεί να χτίσει νέες εθνικές ομάδες (κάτι που το καταφέρνει με εξαιρετικά αποτελέσματα στις μικρές εθνικές) με γηγενείς, η Ιορδανία δεν είχε τέτοια δυνατότητα. Έπρεπε να βασιστεί κατά κύριο λόγο σε παίκτες που βγήκαν από την ίδια τη χώρα. Το πρόβλημα εμπειρίας από υψηλό επίπεδο και υψηλός ανταγωνισμό είναι μεγάλο. Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η Ιορδανία δεν έχει το υλικό για κάτι σπουδαίο. Οι άνθρωποι της ομάδας, αλλά και ο κόσμος πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν κάποια έκπληξη. Η αλήθεια είναι ότι ο στόχος είναι η ομάδα να μη φανεί λίγη (όπως στα μπαράζ του 2013), να είναι ανταγωνιστική, να σκοράρει κάποιο/α γκολ και να μαζέψει αν γίνεται και βαθμούς. Για μια χώρα που γνώριζε μόνο αποτυχίες και έβλεπε άλλες αραβικές χώρες ή άλλες γειτονικές ασιατικές να κάνουν επιτυχίες, το 2026 είναι κάτι σαν όνειρο.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η χώρα ζει και αναπνέει για το Μουντιάλ. Και για να βοηθηθεί ο κόσμος, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι τις ημέρες των αγώνων (η Ιορδανία βρίσκεται στο ίδιο γκρουπ με Αυστρία, Αλγερία και Αργεντινή), το ωράριο στις δουλειές δεν θα είναι στις 8.30 το πρωί, αλλά στις 10 το πρωί, καθώς όλα τα ματς είναι βάναυσες ώρες, από τις 2 το βράδυ ως τις 7 το πρωί. Έτσι, όλοι όσοι δουν τους αγώνες θα έχουν χρόνο για ξεκούραση ή, όπως θέλουν να ελπίζουν, για πανηγύρια.