Παμπλό Παζίς: από τη Λοριάν μέχρι την εθνική Γαλλίας

Πώς είναι η ζωή ενός ποδοσφαιριστή έξω από τους αγωνιστικούς χώρους; Για κάποιους υπάρχει η αποτοξίνωση από το ποδόσφαιρο (αρκετοί παίκτες δεν θέλουν να βλέπουν μπάλα, είναι η δουλειά τους και δεν τρελαίνονται), αλλά υπάρχουν και οι τρελαμένοι που η ζωή τους, κάθε δευτερόλεπτο, πρέπει να περιλαμβάνει το ποδόσφαιρο. Ο σημερινός μας πρωταγωνιστής, ο Παμπλό Παζίς, ο παίκτης που εξέπληξε την γαλλικό ποδοσφαιρικό κόσμο πέρσι και αυτές τις μέρες βρέθηκε στις κλήσεις του Ζινεντίν Ζιντάν για τα ματς της Γαλλίας ανήκει στην κατηγορία «αρρωστάκι με την μπάλα».

Η πρώτη του προπόνηση, όπως θυμάται, ήταν στα 3,5 του χρόνια όταν πήγε στην Καμουάν, μια τοπική ομάδα της Μασσαλίας. Τον πήγε ο πατέρας του, Μικαέλ Παζίς, ένας Γάλλος επιθετικός με μεγάλη καριέρα σε ομάδες όπως η Σοσώ, η Στρασμπούρ, η Μαρσέιγ και η Ρεν. Ένας από αυτούς τους κλασικούς ποδοσφαιριστές με σοβαρή και συνεχή παρουσία στην Α’ εθνική, κάτι παραπάνω από τίμιος, καθώς όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο έχει σκοράρει μερικές γκολάρες στην καριέρα του:

Ένα αφιέρωμα σε μπαμπά και γιο, με πολλές γκολάρες του Μικαέλ που μπορείτε να δείτε στο YouTube

Σε εκείνη την πρώτη προπόνηση, ο Παμπλό θυμάται τον προπονητή να του κάνει την ερώτηση παγίδα τι ομάδα υποστηρίζει. Και, όπως είναι φυσιολογικό, στο γήπεδο πήγαινε από πιτσιρίκι, αλλά αν τον ρωτήσεις ποια είναι η πρώτη του ανάμνηση είναι ένα Ρεν-Λυών του 2008 στο οποίο ο μπαμπάς Μικαέλ έγινε ήρωας κάνοντας χατ-τρικ.

Ο πατέρας του πάντως λέει ότι ποτέ δεν τον έσπρωξε να γίνει ποδοσφαιριστής, αλλά: «Βαθιά μέσα μου όμως είχα ενθουσιαστεί που ήταν τόσο παθιασμένος, έτσι ήμουν κι εγώ». Από τότε, ο Μικαέλ είναι δίπλα στο παιδί του, χωρίς όμως να γίνεται πιεστικός. Κάνοντας κριτική, δίνοντας συμβουλές και στηρίζοντας. Ειδικά όταν πιο πιτσιρικάς ο Παμπλό είχε θέματα με τα νεύρα του, αυτός προσπαθούσε να τον κάνει πιο ήρεμο.

Στον Παζίς (ή Παζί όπως το προτιμά ο μπαμπάς Μικαέλ) άρεσε και το τένις, μάλιστα ασχολήθηκε και με το άθλημα για περίπου μια 2ετία, αλλά πάντα γι’ αυτόν προτεραιότητα ήταν το ποδόσφαιρο. Στο… «παζέικο» ακόμα και τα κορίτσια έπαιζαν ποδόσφαιρο, δεν υπήρχαν διακρίσεις. Οι δυο αδερφές του αγαπούσαν το άθλημα και οικογενειακώς έβλεπαν αγώνες στην τηλεόραση μαζί με τον πατέρα τους. Κάθε Χριστούγεννα, το δώρο ήταν γνωστό. Μια μπάλα ποδοσφαίρου. Και, όπως λέει σε συνέντευξή του, όταν ο πατέρας του έπαιζε στη Ρεν είχε καταφέρει να φέρει μια κανονική εστία από την ομάδα, την έβαλαν στον κήπο τους και εκεί έκαναν εξάσκηση.

Όπως συχνά συμβαίνει στις περιπτώσεις παιδιών ποδοσφαιριστών, τα παιδικά του χρόνια είχαν μετακομίσεις και διαφορετικές πόλεις. Ο πατέρας του όμως τα τελευταία χρόνια της καριέρας του έμεινε στη Ρεν και στην ευρύτερη περιοχή ξεκίνησε και ο Παμπλό να παίζει μπάλα. Θεωρεί ότι η Βρετάνη είναι ο τόπος του. Από τα 10 του χρόνια πήγε στις ακαδημίες της Ρεν και μετά από μια 6ετία εκεί του είπαν ότι δεν θα τον κρατήσουν άλλο εξαιτίας της σωματοδομής του. Ήταν αδύναμος, δεν είχε μέλλον. Μετακόμισε στη Λοριάν που έχει συνήθεια να ψάχνει τέτοιες περιπτώσεις ταλαντούχων πιτσιρικάδων και πίστεψε πολύ σ’ αυτόν.

Το ξεκίνημα ήταν δύσκολο. Πήγε στις ακαδημίες που ήδη τα παιδιά γνωρίζονταν μεταξύ τους από την περασμένη χρονιά, αυτός αντιμετώπιζε προβλήματα τραυματισμών και δεν έπαιζε πολύ. Σκέφτηκε σοβαρά να παρατήσει το ποδόσφαιρο. Ο πατέρας του δεν ήταν πιεστικός, τον ρώτησε αν ήθελε πραγματικά να παίξει ποδόσφαιρο και όταν ο Παμπλό απάντησε καταφατικά του είπε ότι θα πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο. Το πάλεψε, άλλαξε την κατάσταση, άρχισε να παίζει και να ξεχωρίζει. Στα 19 του υπέγραψε εκεί το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν βρήκε ευκαιρίες και πήγε δανεικός στη Νιμ στη Λιγκ 2. Κατά σύμπτωση και ο πατέρας του είχε περάσει από εκεί και είχε αναδειχθεί με τη φανέλα της ο καλύτερος παίκτης της κατηγορίας με 16 γκολ. Η Νιμ δεν είχε καλή σεζόν, αλλά ο Παμπλό Παζίς βελτιώνεται και ξεχωρίζει.

Επιστρέφει στη Λοριάν, αλλά δεν βρίσκει και πάλι χρόνο, παρότι κάνει κάποιες λίγες συμμετοχές στη Λιγκ 1. Νέος δανεισμός, αυτή τη φορά στη Λαβάλ. Οι δύο δανεισμοί, όπως λέει, του έκαναν καλό. Ειδικά στη Λοριάν μαθαίνει πολλά και επιστρέφει έτοιμος επιτέλους να βρει χώρο στη Λοριάν τη σεζόν 2023-24. Η Λοριάν κατακτά το πρωτάθλημα στη Λιγκ 2, ο Παζίς σκοράρει 4 φορές, μοιράζει 7 ασίστ και ανεβαίνει με την ομάδα του στη Λιγκ 1. Έχει γίνει πλέον σημαντικός παίκτης της ομάδας.

Το ρεπερτόριο είναι μεγάλο…

Πέρσι για πρώτη φορά τόσο πολύ σε επίπεδο Α’ εθνικής. Ήταν μια χρονιά στην οποία απόλαυσε το ποδόσφαιρο, όπως λέει, σημειώνοντας 10 γκολ και μοιράζοντας 5 ασίστ στη Λιγκ 1, με τη φανέλα μιας μικρής ομάδας, όπως η Λοριάν. Άνετη 10η θέση, μακριά από κινδύνους υποβιβασμού και ο Παζίς είναι από τους σημαντικότερους λόγους γι’ αυτό. Το όνομά του πλέον δεν είναι ένα περιφερειακό όνομα κάποιου ταλέντου στη Β’ εθνική, αλλά ο κόσμος τον μαθαίνει. Ειδικά με όλα τα όμορφα που κάνει στο γήπεδο και με ορισμένα εξαιρετικά γκολ.

«Αν δεν περνάω καλά, φαίνεται αμέσως στο παιχνίδι μου. Ρισκάρω λιγότερο, παίζω με περισσότερο άγχος και δεν μπορώ να δείξω τις δυνάμεις μου. Όταν νιώθω αυτοπεποίθηση και απολαμβάνω το παιχνίδι βγάζω όλη τη γκάμα των ικανοτήτων μου και αυτό βοηθά την ομάδα.»

Και σίγουρα πολλοί θα αναρωτηθείτε τι παίκτης είναι ο Παζίς; Όπως λέει και ο ίδιος του αρέσει το όμορφο ποδόσφαιρο. Του αρέσει η δεξιοτεχνία, η μπάλα που σε ικανοποιεί αισθητικά. Προσπαθεί να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο «ωραίο» και το «αποτελεσματικό». Δεν θα ανοίξουμε και πάλι την κουβέντα για το θέαμα που χάνεται και όλα αυτά τα κλισέ. Αλλά υπάρχουν παίκτες που προσπαθούν να τα συνδυάσουν. Ο Παζίς δεν είναι Τσερκί, δεν είναι ένα τέτοιος old school ποδοσφαιριστής, αλλά είναι ένας παίκτης με ιδιαίτερη τεχνική και ικανότητες. Άλλωστε παραδέχεται ότι αν επικεντρώνεσαι πολύ στο «όμορφο ποδόσφαιρο» υπάρχει ο κίνδυνος να χαθείς στην αυταρέσκεια και να μη βοηθάς την ομάδα σου.

Από μικρός φαν της Μπαρσελόνα, του Τσάβι, του Μέσι και του Μπουσκέτς, αν και προσωπικό ίνδαλμα έχει τον Αντουάν Γκριεζμάν, θεωρεί ότι εκείνη η ομάδα ήταν το ποδόσφαιρο στην απόλυτη κορύφωσή του. Με νοσταλγία λέει «ίσως δεν το απολαύσαμε όσο έπρεπε», μιλώντας σαν παλιοσειρά, παρά τα μόλις 23 χρόνια του. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, είναι λιγότερο φορ και περισσότερο δημιουργός παίκτης. Είτε ως 10αρι, είτε από το πλάι. Πάντως βάζει εξίσου όμορφα γκολ με τον μπαμπά και πολύ συχνά οι δημοσιογράφοι στη Γαλλία ψάχνουν αντίστοιχα του πατέρα του για να αναδείξουν τις ομοιότητες. Ο Παμπλό λέει ότι ξέρει απ’ έξω όλα τα γκολ που σημείωσε ο Μικαέλ.

Αν και πιο φορ ο πατέρας, το σουλούπι τους μοιάζει αρκετά…

Ο Παζίς τζούνιορ έχει εξαιρετική πρώτη επαφή και πάσα με τη μία, αλλαγή κατεύθυνσης, καλή ντρίμπλα και κάτι αρκετά σημαντικό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, το απροσδόκητο, την έκπληξη στο τι θα κάνει. Είναι ικανότατος στο να δημιουργεί ευκαιρίες και εκεί που πάσχει είναι στο αμυντικό κομμάτι. Πέρσι ήταν από τους κορυφαίος στη δημιουργία ευκαιριών και στις «key passes» στη Λιγκ 1.

Οι εμφανίσεις του φέρνουν το ενδιαφέρον μιας άλλης ομάδας. Όχι ενός μεγαθήριου, καθώς η Paris FC τερμάτισε πέρσι 11η, αλλά μιας ομάδας με χρήματα και φιλοδοξίες. Η Παρί (όχι-Σεν-Ζερμέν) δίνει 16 εκατομμύρια Ευρώ το καλοκαίρι και τον κάνει να μετακομίσει στην πρωτεύουσα. Μια ομάδα που χτίζεται για το μέλλον με έναν παίκτη με μέλλον. Ο Παζίς είχε πει στον εαυτό του από το καλοκαίρι του 2025 ότι αυτή θα ήταν η τελευταία του χρονιά στη Λοριάν και θα αναζητούσε το επόμενο βήμα. «Η Παρί μου παρουσίασε ένα πολύ φιλόδοξο πρότζεκτ. Δεν νομίζω ότι έχασα κάποιο βήμα στην καριέρα μου. Πάντα προχωρώ σταδιακά και αυτό το βήμα ήρθε την κατάλληλη στιγμή». Mετά από μια 8ετία στη Λοριάν (σε 2η ομάδα και με δανεισμούς στο ενδιάμεσο), το βήμα αυτό ήρθε. Και η μέχρι τώρα πορεία της Παρί στο πρωτάθλημα, τον δικαιώνει.

Με το χαμόγελο στα χείλη στην πρώτη τρικολόρ του κλήση

Μπορεί τα στατιστικά του σε γκολ και ασίστ να μην είναι τόσο εντυπωσιακά (2 γκολ, 2 ασίστ σε 10 ματς), αλλά οι εμφανίσεις του και το ταλέντο του τον έφεραν στις κλήσεις του Ζινεντίν Ζιντάν στην εθνική Γαλλίας. Ο ίδιος δήλωσε ότι το προσδοκούσε και το περίμενε ότι θα γινόταν, αλλά ότι συνέβη νωρίτερα από όσο πίστευε. Και η αλήθεια είναι ότι ενώ βρισκόταν στο μυαλό του Ζιζού και ήταν στην «ευρύτερη» λίστα της Γαλλίας, κλήθηκε λόγω τραυματισμών άλλων παικτών. Ήθελε και λίγη τύχη (ή ατυχία για άλλους). Ο Ζιζού εξήγησε πάντως ότι πρόκειται για έναν παίκτη που θέλει να δει: «Είναι ένας ενδιαφέρων ποδοσφαιριστής, ένας διαφορετικός ποδοσφαιριστής και είναι καλό που μπορούμε να τον δούμε τώρα», δήλωσε.

Το αν θα καταφέρει ο Παζίς να κάνει ντεμπούτο με την εθνική σε αυτά τα ματς δεν το γνωρίζουμε. Αλλά βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του και είναι στα χέρια του (μάλλον στα πόδια του), αν θα καταφέρει να αρπάξει την ευκαιρία, να κάνει ακόμα μεγαλύτερο όνομα, να παίξει ακόμα καλύτερα και να ξεπεράσει τον πατέρα του. Πάντως το πόσο λατρεύει το ποδόσφαιρο δεν είναι συζητήσιμο.

Όπως είπαμε ξεκινώντας το άρθρο μας, υπάρχουν δυο… λογιώ ποδοσφαιριστές. Ο Παμπλό ανήκει σε αυτούς που είναι αρρωστάκια με την μπάλα. «Δεν μπορώ να σταματήσω. Είναι πρόβλημα ορισμένες φορές. Κολλάω με μια προπόνηση στην οποία δεν τα πήγα καλά ή με έναν αγώνα. Αλλά ακόμα και αν έπαιξα καλά, θα ξαναπαίξω το παιχνίδι στο μυαλό μου. Ειλικρινά, σκέφτομαι το ποδόσφαιρο συνέχεια, ίσως υπερβολικά πολύ. Μπορεί να γίνει κουραστικό για τους ανθρώπους γύρω μου. Βλέπω τα πάντα. Λιγκ 1, Τσάμπιονς Λιγκ, έχω μειώσει λίγο τη Λιγκ 2 γιατί η κοπελιά μου θα τρελαθεί στο τέλος. Τη Δευτέρα είχα στη μια τηλεόραση το Παρί-Λυών και στην άλλη την τελετή της Χρυσής Μπάλας. Ακόμα και αν παίζω στο PlayStation, θα έχω ένα ματς πίσω να παίζει. Εμπνέομαι από τα πάντα, είμαι παθιασμένος με την μπάλα και αφοσιωμένος σε αυτή». Λοριάν-Παρί-εθνική Γαλλίας. Το μέλλον θα δείξει αν θα μιλάμε γι’ αυτόν συχνά.