Η επιστροφή του «προδότη» Ρονάλντο στο Μιλάνο

Υπάρχουν αρκετοί ποδοσφαιριστές που έχουν φορέσει τη φανέλα και της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα. Ακόμα περισσότεροι είναι αυτοί που έχουν παίξει και στη Μίλαν και στην Ίντερ. Ο μοναδικός όμως που έπαιξε και στις τέσσερις και έζησε τα δυο μεγάλα ντέρμπι και από τις δυο πλευρές είναι ο Ρονάλντο. Το «Φαινόμενο» όχι απλώς έχει παίξει σε όλες αλλά έχει βρει δίχτυα σε ντέρμπι με τη φανέλα και των τεσσάρων! Το πιο διάσημο γκολ από αυτά και αυτό με τη μεγαλύτερη ιστορία από πίσω του είναι αυτό που έβαλε το 2007 στο Ντέρμπι ντέλα Μαντονίνα εκείνης της χρονιάς.

Μεταφερόμαστε στη σεζόν 2006-07. Ο Ρονάλντο βρίσκεται για 5η χρονιά στη Ρεάλ αλλά θυμίζει όλο και λιγότερο τον ασταμάτητο παίκτη που ήξερε ο κόσμος. Στο σώμα του έχουν προστεθεί αρκετά παραπανίσια κιλά και η σχέση του με την γυμναστική και την προπόνηση παραμένει κακή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι τραυματισμοί να έχουν αυξηθεί αρκετά και ο χρόνος συμμετοχής του να έχει μειωθεί αισθητά. Στα 30 του μοιάζει πιο χαλαρός από ποτέ και όχι με την καλή έννοια.

Το πρόβλημα μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν μπαίνει στην εξίσωση ο παράγοντας «Φάμπιο Καπέλο». Ο Ιταλός αναλαμβάνει τη Ρεάλ το καλοκαίρι του 2006 και αμέσως καλεί τον Ρονάλντο για μια προσωπική κουβέντα. Εκεί τον ενημερώνει πως πρέπει να χάσει βάρος. Ο Βραζιλιάνος είχε φτάσει τότε τα 94 κιλά και ο στόχος του Καπέλο ήταν να τον επαναφέρει στα 82 που ζύγιζε στο Μουντιάλ του 2002. Ο Ρονάλντο κάνει πως συμφωνεί αλλά δεν πλησιάζει καθόλου το στόχο. Σύμφωνα με τον Καπέλο, τα κιλά κατέβηκαν με το ζόρι στα 92,5. Τότε ξεκινάνε τα προβλήματα. Ο Βραζιλιάνος παραγκωνίζεται και στο πρώτο μισό της σεζόν παίζει μόνο σε 7 ματς στο πρωτάθλημα κι από αυτά στα 4 ως αλλαγή!

Όπως συμβαίνει στις περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν δυο διαφορετικές οπτικές στο ποιος ευθύνεται παραπάνω γι’ αυτή την κατάσταση. Ο Καπέλο λέει τη δική του: “Το μόνο που τον ένοιαζε τότε ήταν να πηγαίνει σε πάρτι και να περιτριγυρίζεται από γυναίκες. Εκτός αυτού παρέσερνε και τους υπόλοιπους μαζί του. Μια μέρα ήρθε ο φαν Νίστελροι και μου είπε «τα αποδυτήρια μυρίζουν αλκοόλ». Πράγματι, μύριζαν.” Ο Ρονάλντο φυσικά διαφωνεί: “O Καπέλο ήταν σπουδαίος προπονητής στα 90s, στην εποχή του. Όταν ήρθε στη Ρεάλ όμως ήταν τελειωμένος. Δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί τους παίκτες. Είχε πρόβλημα μαζί μου. Αν ήμουν 100 γραμμάρια υπέρβαρος, θα με έβγαζε από την ομάδα. Είμαι ανεκτικός, θέλω να καταλαβαίνω και τις άλλες απόψεις. Αλλά μαζί του, απλά δεν μπορούσα. Μερικές φορές στο ποδόσφαιρο 100 ή 200 γραμμάρια δεν κάνουν τη διαφορά. Έχει να κάνει με το τι κάνεις πραγματικά κι αυτός δεν είδε τι έκανα πραγματικά, τι μπορούσα να προσφέρω.”

Κανένας μας φυσικά δεν γνωρίζει ποιος από τους δυο ήταν πιο κοντά στην αντικειμενική αλήθεια και αν η απόσταση του Ρονάλντο από το ενδεδειγμένο βάρος ήταν μερικά γραμμάρια ή κάμποσα κιλά. Η διαφωνία τους συνεχίστηκε αρκετά χρόνια μετά με διαδοχικές δηλώσεις. Ο Καπέλο έχει εκθειάσει πολλάκις την ποιότητα του Ρονάλντο, λέγοντας πως ήταν ο πιο ταλαντούχος παίκτης που έχει προπονήσει. Αλλά και ο πιο ζόρικος γιατί εκτός από το ότι είχε αφεθεί εντελώς, ο Ιταλός θεωρούσε πως με την άστατη ζωή του και τα αμέτρητα πάρτι που διοργάνωνε παρέσερνε και τους συμπαίκτες του κι αυτό επηρέαζε την απόδοση όλης της ομάδας. Τυχαία ή όχι, στα 7 ματς που έπαιξε ο Βραζιλιάνος στην Πριμέρα εκείνη τη σεζόν η Ρεάλ κέρδισε μόνο ένα και πήρε ισοπαλία σε ένα ακόμα!

Το «Φαινόμενο», από την άλλη, επιμένει πως ο Καπέλο ήταν το πρόβλημα αλλά παραδέχεται, με ένα κάπως γραφικό τρόπο, ότι δεν έκανε και την πιο αθλητική ζωή: “Υπάρχει ένας μύθος γύρω από τη ζωή μου τότε. Έλεγαν ότι διοργάνωνα υπερβολικά πολλά πάρτι. Αλλά δεν ήταν έτσι. Πάντα ήμουν πολύ υπεύθυνος, πάντα προσπαθούσα να μην καταστρέφω το σώμα μου. Όταν κερδίζαμε κάποιο αγώνα μου άρεσε να γιορτάζω. Το πρόβλημα ήταν ότι κερδίζαμε σχεδόν πάντα.”

Τον Ιανουάριο του 2007 η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Ο Ρονάλντο έψαχνε τρόπους να φύγει και ο Καπέλο να τον διώξει. Εκείνη την περίοδο ο Ιταλός δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον Μπερλουσκόνι. Τη συνέχεια μας την περιγράφει ο ίδιος: “Mε πήρε για να με ρωτήσει πώς πάει ο Ρονάλντο. Του είπα ότι δεν κάνει προπονήσεις, ασχολείται μόνο με πάρτι και γυναίκες. Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν «Ο Ρονάλντο στη Μίλαν»! Ήταν τόσο αστείο.” Ο Μπερλουσκόνι προφανώς έκλεισε το τηλέφωνο, σκέφτηκε «Πάρτι και γυναίκες; Αυτός είναι ο άνθρωπος μου» και λίγες μέρες μετά ο Βραζιλιάνος υπέγραφε στη Μίλαν. Μια μεταγραφή που απ’ ότι φαίνεται αποδείχτηκε ευεργετική για τη Ρεάλ γιατί έκανε ένα μαγικό δεύτερο γύρο με μόλις δυο ήττες μετά τη μέρα της αποχώρησης του Βραζιλιάνου. Όπως λέει ο Καπέλο: “Όταν είσαι προπονητής στη Ρεάλ έχεις μεγάλη ευθύνη. Όταν άφησα τον Ρονάλντο να φύγει, η ομάδα απέκτησε νοοτροπία νικητή και πήρε το πρωτάθλημα παρ’ ότι ήταν 9 βαθμούς πίσω από την Μπαρτσελόνα”.

Στις 30 Ιανουαρίου 2007 ο Ρονάλντο έγινε επίσημα παίκτης της Μίλαν. Αυτό όμως δεν άρεσε σε πολλούς στο Μιλάνο. Πιο συγκεκριμένα, σε αυτούς με τη μπλε και μαύρη γκαρνταρόμπα. Ο Βραζιλιάνος είχε παίξει στην Ίντερ από το 1997 έως το 2002, είχε αγαπηθεί από τον κόσμο της και είχε κερδίσει μαζί της το UEFA. Το πιο σημαντικό όλων είναι ότι η Ίντερ τον είχε στηρίξει με κάθε τρόπο μετά τους δυο πολύ σοβαρούς τραυματισμούς που τον άφησαν έξω για σχεδόν δυο χρόνια. Εξαιτίας τους ο Βραζιλιάνος δεν έφτασε καν τα 100 ματς με τη φανέλα των νερατζούρι, παρ’ ότι ήταν πέντε χρόνια εκεί. Όταν είδαν έναν από τους αγαπημένους τους παίκτες με τη φανέλα των «άλλων» οι φίλοι της Ίντερ ένιωσαν προδομένοι. Από τη μέρα της ανακοίνωσης ο χαρακτηρισμός «προδότης» κόλλησε δίπλα στο όνομα του.

Ο ίδιος απαντάει στον χαρακτηρισμό αυτό με μια διαφορετική εκδοχή: “Φαίνεται εύκολο να το πεις εκ των υστέρων αλλά είναι η αλήθεια: Όχι μόνο ήθελα να επιστρέψω στην Ίντερ αλλά έκανα και ό,τι μπορούσα για να επιστρέψω. Περίμενα όσο το δυνατόν περισσότερο για να δώσω στην Ίντερ χρόνο να πει ναι ή όχι. Όταν όμως δεν έρχεται καμία απάντηση αυτό σημαίνει ότι είναι όχι. Εκείνη τη στιγμή περισσότερο από προδότης ένιωσα λίγο προδομένος που με απέρριψαν. Ξέρω πως ήταν μια αντιδημοφιλής επιλογή το να πάω στη Μίλαν αλλά στη ζωή μου δεν φοβήθηκα ποτέ να κάνω μία τέτοια”.

Ο κόσμος της Ίντερ δεν το έβλεπε προφανώς έτσι και από την πρώτη στιγμή κύκλωσε την ημερομηνία 11 Μαρτίου. Η πρώτη φορά που ο Ρονάλντο θα έπαιζε αντίπαλος με την Ίντερ. Το Σαν Σίρο γέμισε ασφυκτικά εκείνη τη μέρα, η Μίλαν ήταν φιλοξενούμενη, ο Μαλντίνι έπαιζε το 600ο του παιχνίδι στη Σέριε Α και ο Ρονάλντο το 6ο του με τη φανέλα της Μίλαν και τον αριθμό 99 στην πλάτη. Το καλωσόρισμα από τους παλιούς φιλάθλους του ήταν μια κανονική υποδοχή προδότη. Όταν μπήκε πρώτη φορά στο γήπεδο, όταν ανακοινώθηκε το όνομα του και κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα το γιουχάισμα και τα σφυρίγματα έσπαγαν αυτιά, καθώς είναι κι ένα γήπεδο που φημίζεται για την τρομερή ακουστική του. Στις κερκίδες του Μεάτσα τα πανό που ήταν αφιερωμένα σε αυτόν ήταν αμέτρητα. Τα πιο λιτά τον αποκαλούσαν απλά προδότη, άτιμο και αχάριστο. Ένα έγραφε: “Μέτριος ως παίκτης, ένα τίποτα ως άνθρωπος». Ένα άλλο έλεγε «Φαινόμενο του τσίρκου» ενώ κάποιο άλλο έκανε πλάκα με τα κιλά του και το 99 στη φανέλα του.

Ο Ρονάλντο ξεκίνησε εκείνο το ματς μόνος στην κορυφή της επίθεσης, με τους Ζέεντορφ, Κακά και Πίρλο από πίσω για βοήθεια. Στην άλλη πλευρά υπήρχαν ο Φίγκο, ο Κρέσπο και ο Ζλάταν, που έχει πει πολλές φορές ότι μεγάλωσε με τον Βραζιλιάνο ως ίνδαλμα. Η Ίντερ ήταν πιο απειλητική, πίεσε, έχασε ευκαιρίες αλλά βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 40′. Σκόρερ; Αυτός που φαντάζεστε. Ο Ρονάλντο πήρε την μπάλα μακριά από την περιοχή και προς τα δεξιά, πλησίασε σε αυτή και με ένα εξαιρετικό σουτ στη γωνία άνοιξε το σκορ. Όλα αυτά εν μέσω γιούχας. Με την μπάλα στα δίχτυα ο Βραζιλιάνος δεν επέλεξε τη συνηθισμένη τακτική που εφαρμόζουν αρκετοί όταν σκοράρουν απέναντι σε μια παλιά τους ομάδα. Αυτός πλησίασε προς την κερκίδα και έδωσε τη δική του απάντηση στις αποδοκιμασίες που άκουγε ως τότε δείχνοντας τα αυτιά του. Ο κόσμος εξαγριώθηκε περισσότερο και τον γιούχαρε ακόμα πιο πολύ. Η κόντρα των δυο πλευρών είχε ανέβει σε νέο επίπεδο.

Η Ίντερ κέρδισε τελικά εκείνο το ντέρμπι με 2-1 χάρη σε μια μεγάλη αντεπίθεση στην επανάληψη. Τα γκολ της πέτυχαν ο Χούλιο Κρουζ και ο Ζλάταν. Ο Ρονάλντο έβγαλε όλο το 90λεπτο αλλά δεν μπόρεσε να απειλήσει ξανά την εστία του Ζούλιο Σέζαρ. Στο τέλος της σεζόν οι νερατζούρι κατέκτησαν τον τίτλο με περίπατο κάνοντας μόνο μια ήττα σε όλο το πρωτάθλημα. Η Μίλαν αρκέστηκε στην 4η θέση αλλά δεν τέλειωσε τη χρονιά με άδεια χέρια καθώς σήκωσε το Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό της Αθήνας. Ο Ρονάλντο έπαιξε σε 14 παιχνίδια στη Σέριε Α και σκόραρε 7 φορές αλλά δεν μπόρεσε να βοηθήσει καθόλου την ομάδα στην Ευρώπη γιατί είχε αγωνιστεί εκεί στο πρώτο μισό της σεζόν με τη Ρεάλ. Εξαιτίας εκείνων των 4 εμφανίσεων που είχε κάνει στη φάση των ομίλων (οι 3 ως αλλαγή), έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να σηκώσει το μεγάλο τρόπαιο κι έτσι παραμένει ως σήμερα μια από τις πιο διάσημες, αν όχι η πιο διάσημη, περιπτώσεις παικτών που δεν κέρδισαν ποτέ το Τσάμπιονς Λιγκ.

Το πέρασμα του από τη Μίλαν αποδείχτηκε εν τέλει σύντομο και χωρίς άλλες συγκινήσεις. Εκείνη την εποχή διαγνώστηκε με υποθυρεοειδισμό, μια πάθηση κατά την οποία ο θυρεοειδής αδένας υπολειτουργεί και επιβραδύνει τον μεταβολισμό. Η Μίλαν έκανε ό,τι μπορούσε για να τον βοηθήσει να τα χάσει αλλά η προσπάθεια τους έπεσε στο κενό. Με το ξεκίνημα της νέας σεζόν τραυματίστηκε για άλλη μια φορά σοβαρά και έμεινε έξω για μήνες. Εκείνος ο τραυματισμός ήταν και η ταφόπλακα της καριέρας του στην Ιταλία αλλά και στην Ευρώπη.

Παρά τη μικρή θητεία του με τους ροσονέρι οι οπαδοί της Ίντερ δεν του συγχώρησαν ποτέ την απόφαση να πάει στους απέναντι. Όταν το 2016 η διοίκηση της Ίντερ τον κάλεσε στο γήπεδο για να δει ένα παιχνίδι με την Σαμπντόρια αυτός δέχτηκε την πρόσκληση δείχνοντας πως έχει ξεχάσει τις αποδοκιμασίες που άκουσε. Οι οπαδοί όμως δεν άλλαξαν στάση. Στο πέταλο των φανατικών ένα μεγάλο πανό έγραφε: “Οι παλιές δόξες δεν αλλάζουν φανέλα. Αυτοί λέγονται σκατάνθρωποι».