Η σημαία της Ατλέτικο Μαδρίτης είναι ο Κόκε

Λίγες ημέρες πριν, ο Αντεμόλα Λούκμαν σκόραρε το 2ο γκολ στη νίκη της Ατλέτικο Μαδρίτης επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Μάρκος Γιορέντε πήγε στον πάγκο, πήρε τη φανέλα του Κόκε και την ύψωσε στον αέρα του Μετροπολίτανο. Βλέπετε, ήταν μια από τις σπάνιες φορές που ο αρχηγός της Ατλέτικο Μαδρίτης τα τελευταία 17 χρόνια όχι απλά δεν πάτησε το χορτάρι φορώντας τη φανέλα της ομάδας του, όχι απλά δεν βρισκόταν στον πάγκο, αλλά δεν ήταν ούτε καν στο γήπεδο. Και ο λόγος ήταν άσχημος.

Η μητέρα τού Χόρχε Ρεσουρεκθιόν Μερόδιο (όπως είναι το κανονικό όνομα του Κόκε), αλλά και του αδερφού του Μπόρχα (που είναι βοηθός προπονητή στις ακαδημίες της Ατλέτικο) έφυγε από τη ζωή. Για να γίνει αντιληπτό πόσο σημαντικός είναι ο Κόκε για τον οργανισμό της Ατλέτικο Μαδρίτης, στα δύο ματς της ομάδας με τη Γιουνάτειντ (και αυτό για το Υοuth League) κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή, οι παίκτες φορούσαν μαύρα περιβραχιόνια, ενώ οι σημαίες στο γήπεδο της Ατλέτικο κυμάτιζαν μεσίστιες. Γιατί κι ο Κόκε είναι κι αυτός σημαία της Ατλέτικο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι και η ίδια η Γιουνάιτεντ εξέδωσε ανακοίνωση για τον παίκτη του αντιπάλου. Ο σεβασμός σε αυτούς τους παίκτες είναι δεδομένος. Η Άνα Μαρία Μερόδιο Μπόρχα ήταν πάντα εκεί για τον Κόκε. Αυτήν πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Μάιο του 2014 μετά το ματς, όταν η κεφαλιά του Σέρχιο Ράμος στο 93′ έκοψε τα φτερά της Ατλέτικο που ήταν αγκαλιά με το Τσάμπιονς Λιγκ. Όπως και μετά από πολλά παιχνίδια.

Ο Κόκε άλλωστε είναι ο ρέκορντμαν της Ατλέτικο σε συμμετοχές. Έχει φορέσει πάνω από 700 φορές τη φανέλα των Κολτσονέρος στη ζωή του, ενώ αν βάλουμε και τα χρόνια του στις ακαδημίες του συλλόγου, θα καταλάβουμε ότι το σύμβολο έχει χαραχτεί στο στήθος του. Ο μικρός Χόρχε μεγάλωσε σε μια εργατική οικογένεια της Μαδρίτης και το παρατσούκλι «Κόκε» προήλθε από τον αδερφό του. Μεγάλωσε στη γειτονιά Βαγιέκας, γνωστή για τις ιδιαιτερότητές της, γνωστή ποδοσφαιρικά και για τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Αλλά η οικογένειά του ήταν όλη Ατλέτικο Μαδρίτης.

Ο Κόκε ήταν ένα ντροπαλό παιδί που μεγάλωσε παίζοντας μπάλα στη γειτονιά, σε ένα πάρκο που είχε λίγο γκαζόν και πολύ τσιμέντο, με τα παγκάκια για εστίες. Και παράλληλα παρακολουθούσε την αγαπημένη του ομάδα. Η οικογένειά του είχε διαρκείας (όπως και ο παππούς του), αλλά δεν είχαν αρκετά χρήματα για να έχουν διαρκείας για όλα τα μέλη της οικογένειας. Ζούσαν όλοι μαζί σε ένα μικρό διαμέρισμα που δεν τους χωρούσε καλά καλά. Και έτσι, έκαναν… rotation στο ποιος θα πάει σε κάθε αγώνα της Ατλέτικο στο Βιθέντε Καλντερόν, χρησιμοποιώντας το διαρκείας.

Ο πατέρας του ήταν εργάτης σε μια ζυθοποιία και σήκωνε πολλά βάρη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και η μητέρα του νοικοκυρά που προσπαθούσε να οργανώνει όλη την οικογένεια. Το διαμέρισμα βρισκόταν σε μια γειτονιά με απλές, κλασικές πολυκατοικίες με κόκκινα τουβλάκια, με τους κατοίκους να απλώνουν τα ρούχα στο πεζοδρόμιο, αυτοκίνητα παρκαρισμένα και ένα συνοικιακό μπαρ. Ακόμα και όταν ο Κόκε έγινε πιο γνωστός, δεν άλλαξαν πολλά για τη φαμίλια. Μετακόμισαν σε ένα καλύτερο σπίτι, πήραν ένα καλύτερο αυτοκίνητο (γιατί το παλιό έβγαζε συνέχεια ζημιές) και είχαν χρήματα για να μπορεί να κάνει φυσιοθεραπείες η μητέρα του γιατί αντιμετώπιζε κάποια προβλήματα υγείας με την καρδιά της. «Εγώ απλά προσπαθώ να εξασφαλίζω ότι έχουν αυτά που χρειάζονται. Αλλά δεν είναι άνθρωποι που τους αρέσουν οι πολυτέλειες», θα πει σε συνέντευξή του το 2016 στην El Pais.

Ο Κόκε, λένε όσοι γνωρίζουν, παρέμεινε ο ίδιος ντροπαλός τύπος. «Προέρχομαι από το Βαγιέκας, μια ταπεινή, εργατική γειτονιάς, εκεί όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής με πολύ κουράγιο», θα πει με τη χαρακτηριστική προφορά της περιοχής. Λάτρευε την μπάλα και δεν διάβαζε πολύ, χωρίς όμως να είναι άτακτος. Παράτησε το σχολείο εξαιτίας του ποδοσφαίρου και το τελείωσε αργότερα, ενώ ήταν ποδοσφαιριστής. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα έρθει το διάλειμμα για να βγει με μια μπάλα να παίξει. Είχε λατρέψει την μπάλα του Μουντιάλ του 2002 και δεν ήθελε ρέπλικα, ήθελε γνήσια. Μάζεψε λεφτά και την αγόρασε. Αλλά όπως λέει ο αδερφός του δεν την έπαιρνε μαζί για να μη χαλάσει. Ήταν σαν το Γκόλουμ με το Δαχτυλίδι, η πολύτιμή του. Μόνο αν έπαιζαν σε χορτάρι την έπαιρνε. Το παιχνίδι βέβαια συνεχιζόταν και στο διαμέρισμα, με τους τοίχους να γεμίζουν σημάδια και κάποιες παράπλευρες απώλειες σε βάζα. Και το βράδυ, κοιμόταν σε μια κουκέτα με τον αδερφό του και ονειρεύονταν ότι θα γίνουν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές.

Και η αλήθεια είναι ότι ο κατά τρία χρόνια μεγαλύτερος Μπόρχα παραλίγο να τα καταφέρει πρώτος. Ήταν πολύ καλός και πήγε στις ακαδημίες της Ατλέτικο. Ανέβηκε σκαλί σκαλί τις κατηγορίες και μάλιστα έφτασε να παίξει στην Κ16 της Ισπανίας. Ήταν ο προστάτης του Κόκε, αλλά και αυτός που τον έκανε να προσπαθεί παραπάνω. Ένα κάταγμα στο μετατάρσιο όμως, έκανε τον Μπόρχα πάνω στη στιγμή που ήταν έτοιμος για το ξεπέταγμα να μείνει πίσω και ουσιαστικά να μην μπορέσει να επανέλθει ποτέ στο ίδιο επίπεδο. Το όνειρο δεν έγινε πραγματικότητα. Ο Μπόρχα, όπως είπαμε, έγινε προπονητής στις ακαδημίες της Ατλέτικο και ο καλύτερος φίλος του Κόκε. Ζει μέσα από αυτόν τα δικά του όνειρα.

Ο Κόκε πήγε για πρώτη φορά στην Ατλέτικο Μαδρίτης μόλις στα 6 του χρόνια, ελπίζοντας ότι θα ακολουθήσει τα βήματα του Φερνάντο Τόρες, αλλά και του Νταβίντ ντε Χέα που ήταν λίγο μεγαλύτερος και με τον οποίο συνυπήρξαν. Ίνδαλμά του ο Ζουνίνιο. H πρόοδος του Κόκε ήταν πολύ γρήγορη. Εξ αρχής έπαιζε με παιδιά μεγαλύτερα, σε ανώτερες ηλικιακές κατηγορίες. Κάτι που τον βοήθησε πολύ στο να δυναμώσει και να αντέχει στις δύσκολες μάχες. Στα 16 του έφτασε να παίζει στην Ατλέτικο Β’, «ένα παιδί ανάμεσα σε άντρες», όπως είχε πει ο προπονητής του τότε. Αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε ποτέ. Άλλωστε το έκανε από πιτσιρίκι στις αλάνες. Όπως είχε πει ο αδερφός του: «Πάντα παίζαμε με μεγαλύτερα παιδιά, ήταν 3 και 4 χρόνια μεγαλύτερα από μένα, οπότε φανταστείτε πόσο μεγαλύτερα ήταν από τον Κόκε».

Ο πιτσιρικάς ήταν τόσο καλός που πριν ακόμα φτάσει στη Β’ ομάδα της Ατλέτικο, η Ρεάλ ενδιαφέρθηκε έντονα γι’ αυτόν. Λέγεται μάλιστα ότι είχε φτάσει πολύ κοντά στο να συμφωνήσει και να τον πάρει. Οι άνθρωποι της Ατλέτικο το έμαθαν, έγιναν έξαλλοι και συναντήθηκαν με αυτούς της Ρεάλ. Λέγεται μάλιστα ότι ο Κόκε ήταν η αφορμή και οδηγήθηκαν σε μια συμφωνία “κυρίων”, ώστε να μην χτυπάει η μια ομάδα παίκτες των ακαδημιών της άλλης (ας μην ξεχνάμε και την ιστορία του Ραόυλ για την οποία κάναμε και podcast).

O Κόκε γρήγορα έφτασε να είναι μεταξύ 1ης και 2ης ομάδας, κάνοντας προπονήσεις και με τις δύο. Και στα 17 του χρόνια έκανε την 1η του συμμετοχή σε ένα όχι τυχαίο ματς. Σε έναν εκτός έδρας αγώνας στο Καμπ Νου το 2009 μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του γνωστού μας από το πέρασμά του από την ΑΕΚ Πάουλο Ασουνσάο. Την επόμενη σεζόν, με τον Κίκε Σάντσεθ Φλόρες άρχισε να παίζει ακόμα παραπάνω και έγινε καθαρά παίκτης της 1ης ομάδας. Μέσα σε ελάχιστες σεζόν όμως είχε αλλάξει 3-4 προπονητές και υπήρχαν σκέψεις να δοθεί δανεικός στη Μάλαγα. Όλα αυτά τελείωσαν όταν ήρθε ο Ντιέγκο Σιμεόνε και ο Κόκε έγινε ένα από τα γρανάζια του στο κέντρο της ομάδας. «Tου είπα ότι δεν είχε λόγο για να με εμπιστευτεί γιατί δεν με γνώριζε, αλλά ότι εγώ πίστευα ότι θα γίνει σημαντικός παίκτης στην ομάδα» θα πει ο Τσόλο, για το πώς τον έπεισε να μην πάει στη Μάλαγα. Τη σεζόν 2012-13 γίνεται ο πρώτος παίκτης της ομάδας σε ασίστ, με το εντυπωσιακό νούμερο των 11.

Ο τελικός του Κόπα ντελ Ρέι του 2013, ίσως η μέρα που το “τσολίσμο” έκανε τη δήλωση ότι ήρθε για να μείνει

O πρώτος του τίτλος είναι το Γιουρόπα Λιγκ το 2011. Ίσως όμως ακόμα πιο σημαντικός ήταν ο πρώτος εγχώριος τίτλος και ας ήταν το κύπελλο Ισπανίας. 17 Μαΐου 2013. Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Τελικός Κόπα ντελ Ρέι. Ο Κόκε στα 21 του παίζει βασικός απέναντι σε Μόντριτς, Τσάμπι Αλόνσο, Κεντίρα, Κριστιάνο, Οζίλ. Η Ατλέτικο Μαδρίτης έχει 25 ματς χωρίς νίκη απέναντι στη Ρεάλ, 14 ολόκληρα χρόνια. Οι Μερένγκες είναι το ακλόνητο φαβορί. 120 και λίγα ακόμα λεπτά αργότερα, η Ατλέτικο κατακτά το τρόπαιο έχοντας γλιτώσει σε πολλές φάσεις από του χάρου τα δόντια. Είναι μια τεράστια στιγμή, είναι η αρχή μιας νέας εποχής, καθώς ταυτόχρονα η Ατλέτικο έχει τερματίσει 3η στο πρωτάθλημα, καλύτερο πλασάρισμα τα τελευταία 17 χρόνια. Η ομάδα του Σιμεόνε έχει φτάσει εκεί και είναι εκεί για να μείνει. Μαζί της και ο Κόκε.

Η Ατλέτικο μετατρέπεται σε μια σοβαρή ομάδα, διεκδικήτρια σε Ισπανία και Ευρώπη. Από την άλλη όμως και οι αποτυχίες είναι πολλές. Είναι όμως στο DNA του συλλόγου. Να υποφέρει, να πέφτει και να σηκώνεται. Ανάμεσα στους μαχητές του Ντιέγκο Σιμεόνε υπάρχουν πολλές φάτσες που πέρασαν. Γκριεζμάν, Γοδίν, Ντιέγκο Κόστα. Ο Κόκε ανήκει σε αυτούς. Χαμένοι τελικοί (δύο στο Τσάμπιονς Λιγκ που πονάνε πολύ), αποτυχίες. Αλλά όπως έχει πει ο Φερνάντο Τόρες «Όλος ο κόσμος είναι Ατλέτικο Μαδρίτης, απλά υπάρχουν κάποιοι που δεν το γνωρίζουν», για να δείξει ότι η Ατλέτικο είναι μια μικρογραφία της πραγματικής ζωής εκεί έξω. Ο Κόκε ουσιαστικά πήρε τη σκυτάλη από τον Γκάμπι, μια άλλη μορφή του συλλόγου. Το 2019, όταν όλες οι παλιοσειρές έχουν πλέον αποχωρήσει, γίνεται αρχηγός. Ανανεώνει μέχρι το 2024 και το 2024, παρά τα χρονάκια και το γεγονός ότι η ανανέωση τραβά λίγο, ανανεώνει ξανά. Ο Κόκε είναι αυτός που τρέχει για όλους στο γήπεδο, αυτός που νοιάζεται για όλους, αυτός που παραμένει ταπεινός και δεν θέλει τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν του αρέσουν τα μικρόφωνα και οι κάμερες. Και δεν τα λέμε εμείς αυτά. Τα έχουν πει άλλες σημαίες του συλλόγου, ο Αντόνιο Λόπεθ και ο Γκάμπι. Το 2022 σπάει το ρεκόρ που δεν περίμενε κανείς ότι θα σπάσει ποτέ, του Αντελάρντο Ροντρίγκεθ με 553 συμμετοχές από τα 70s. Όπως είπαμε, έχει φτάσει στις 700+.

Αρκετές χρονιές έχει διψήφιο αριθμό ασίστ και κάθε χρόνο από τη σεζόν 2012-13 γράφει πάνω από 30 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Ο Κόκε είναι ο άνθρωπος που συνδέει την προ-Σιμεόνε εποχή μέχρι το σήμερα. Οι δυο τους έχουν περάσει πολλά μαζί. «Με εμπιστεύτηκε από την πρώτη ημέρα, με βοήθησε με κάθε τρόπο και εγώ έδωσα όσα μπορούσα. Είναι μια ποδοσφαιρική σχέση πατέρα-γιου», θα πει για τον Αργεντινό προπονητή.

Και θα προσθέσει: «Δεν είναι εύκολο να περνάς τόσο πολλά χρόνια μαζί, αυτός προπονητής και εγώ παίκτης. Η βάση της σχέσης μας είναι ο αμοιβαίος σεβασμός και η εμπιστοσύνη που μου έχει δείξει σε συνδυασμό με την πίστη που έχω σε οτιδήποτε κάνει καθημερινά. Αφοσίωση, σκληρή δουλειά και μια μόνιμη ανάγκη που έχει να ανταγωνίζεται και να κερδίζει. Έχει την ίδια ένταση από την πρώτη μέρα και είναι αξιοθαύμαστο. Με τα χρόνια δημιουργήσαμε μια σχέση εμπιστοσύνης. Δεν είναι απαραίτητα μια προσωπική φιλία, διατηρούμε ένα επίπεδο επαγγελματικού σεβασμού και τα απαραίτητα όρια. Γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα». Οι δυο τους έχουν φτάσει σε ένα σημείο που όπως λέει ο Κόκε, καταλαβαίνουν με ένα βλέμμα τι θέλει ο άλλος.

Τα δάκρυα του Κόκε μετά τον χαμένο τελικό του 2026

Κι αν υπάρχει κάτι που λείπει, ένα “γαμώτο” είναι το Τσάμπιονς Λιγκ. «Το μόνο που ονειρεύομαι είναι το Τσάμπιονς Λιγκ. Γνωρίζω ότι πλέον έχω λίγο χρόνο διαθέσιμο, αλλά θα το προσπαθήσουμε γιατί είναι το μόνο που μου λείπει», θα πει πριν λίγο καιρό. Και ξέρει καλά ότι ο χρόνος είναι λίγος. Το αντιμετωπίζει στωικά. Ήδη από το 2024 το λέει. «Είμαι πιο μεγάλος και το ξέρω ότι πρέπει κάποιες φορές να ξεκουράζομαι και να παίζω λιγότερα λεπτά. Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν με ενοχλεί, αλλά όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο το καλύτερο». Σε ένα ματς με τη Τζιρόνα μπαίνει αλλαγή και σκοράρει. Θυμάται τα λόγια του Σιμεόνε: «Μερικές φορές πέντε λεπτά αξίζουν παραπάνω από 90». Πλέον είναι 34 και αυτές τις μέρες αντιμετωπίζει και ένα θέμα τραυματισμού. Ένας παίκτης που δεν… χαλούσε, βγάζει μυικά προβλήματα πιο συχνά.

Η γειτονιά του Βαγιέκας, όπως λέει, του διαμόρφωσε την προσωπικότητα. Εκεί υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι. Έμαθε από όλους, ακόμα και από τους όχι και τόσο καλούς. Έμαθε να δουλεύει, να θυσιάζεται, να μη σταματά να δουλεύει. «Οι άνθρωποι στις γειτονιές παλεύουν για τα όνειρά τους», είχε πει κάποτε.